Uzasadnienie
W piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2007 r. B. B. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o ustanowienie adwokata z urzędu. Oświadczyła jednocześnie, że nigdzie nie pracuje, a ustanowienia adwokata domaga się w związku z przysługującą jej skargą kasacyjną. Wniosek nie był złożony na urzędowym formularzu, w związku z czym referendarz sądowy pismem z dnia 10 grudnia 2007 r. wezwał skarżącą (pod rygorem pozostawienia wniosku z dnia 30 listopada 2007 r. bez rozpoznania), aby w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na druku urzędowego formularza PPF. Wezwanie referendarza wraz ze stosownym drukiem doręczono stronie – w trybie art. 71 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w dniu 17 grudnia 2007 r. Skarżąca nie zastosowała się w ogóle do wymogów wezwania, a zatem referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2008 r. pozostawił wniosek strony o prawo pomocy bez rozpoznania. W terminowo wniesionym sprzeciwie od tego zarządzenia strona wskazała jedynie, że wnosi o pozytywne rozpatrzenie sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie stwierdzić należy, iż z uwagi na skutecznie wniesiony sprzeciw zarządzenie referendarza, przeciwko któremu został on wniesiony utraciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlegała rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Konsekwencja taka wynika bowiem z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 243 § 1 i art. 244 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Art. 252 § 2 powołanej ustawy stanowi natomiast, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
W niniejszej sprawie skarżąca pismem z dnia 30 listopada 2007 r. wniosła o ustanowienie adwokata z urzędu. W dniu 17 grudnia 2007 r. (co wynika ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego potwierdzenia odbioru) doręczono jej wezwanie do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Wezwanie to (wraz z którym przesłano stronie druk urzędowego formularza PPF) opatrzono właściwym rygorem, informując stronę, że niezłożenie urzędowego formularza w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania skutkować będzie pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Strona nie zastosowała się w ogóle do wymogów prawidłowo doręczonego i opatrzonego właściwym rygorem wezwania, a w terminowo wniesionym sprzeciwie od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 8 stycznia 2008 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazała jedynie, że domaga się pozytywnego rozpatrzenia sprzeciwu.
Zgodnie z art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, a zatem orzeczono jak w sentencji.