Uzasadnienie
W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 31 października 2011 r. I.S. zwróciła się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 7 listopada 2011 r. (doręczonym adresatowi w dniu 22 listopada 2011 r.) referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełnienia – w terminie 7 dni - ww. wniosku przez złożenie dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenie dokumentów źródłowych.
W piśmie procesowym z dnia 23 listopada 2011 r. skarżąca odnotowała między innymi, że uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł nie zagraża egzystencji finansowej jej rodziny. Z tych też powodów wniosła o pozostawienie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W dacie sporządzenia ww. pisma skarżąca uiściła na rachunek Sądu wpis sądowy od skargi we właściwej wysokości.
Mając na uwadze kategoryczność złożonego w tej sprawie oświadczenia skarżącej należy podkreślić, że bezspornym jest, iż intencją pisma z dnia 23 listopada 2011 r. jest zakończenie wpadkowego postępowania w przedmiocie prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy wykluczone jest zarówno merytoryczne zakończenie postępowania wszczętego wnioskiem skarżącej, tj. oddalenie wniosku lub jego uwzględnienie, jak i kontynuowanie postępowania. Nie można także uwzględnić prośby skarżącej o pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania, wszak spełnia on wszystkie warunki kwalifikowanego pisma procesowego. Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie stosowanego w drodze analogii art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., nakazującego podjęcie takiego rozstrzygnięcia w razie skutecznego cofnięcia skargi. Skądinąd cofnięcie wniosku powoduje, że wspomniane postępowanie traci swój przedmiot i staje się via facti bezprzedmiotowe, co również - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - stanowi podstawę do umorzenia postępowania.
Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie przywołanych przepisów, stosowanych na zasadzie analogii oraz w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.