Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A S.A. w W. – dalej także w skrócie: A S.A. - jest w tej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...]. Na jej podstawie utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości [...] zł.
Doradca podatkowy, reprezentujący A S.A., wniósł w skardze o uchylenie obu wskazanych wyżej decyzji. Skarga wpłynęła do Sądu, za pośrednictwem organu odwoławczego, w dniu 29 października 2009 r.
Odpowiadając na skargę, pismem z dnia 12 listopada 2009 r., SKO w C. wniosło o zawieszenie postępowania sądowego w oparciu o art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a. W motywach wniosku podkreślono, że w dniu 27 października 2009 r., a więc przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, pełnomocnik A S.A. zwrócił się do organu odwoławczego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej obecnie decyzji.
Zarządzeniem z dnia 23 listopada 2009 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach zobowiązał organ odwoławczy do udzielenia – w terminie 7 dni - odpowiedzi na skargę, tj. ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Wyjaśniono przy tym, że sformułowanie tylko i wyłącznie wniosku o zawieszenie postępowania nie jest wystarczające dla uznania, że pismo z dnia 12 listopada 2009 r. jest "odpowiedzią na skargę" w rozumieniu art. 54 § 2 P.p.s.a.
W zakreślonym terminie, SKO w C. odpowiedziało na skargę pismem z dnia 7 grudnia 2009 r. W tych ramach wskazano, że obecnie zakończyło się nadzwyczajne postępowanie i wniosek o zawieszenie postępowania stał się bezprzedmiotowy. Wyjaśniono, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium – działając na podstawie art. 248 § "1- 3" w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 i art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia [...] r. uznając, że rażąco narusza przepisy art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, gdyż nie uwzględnia wszystkich składników majątkowych podatnika znajdujących się na terenie gminy S. (budki telefoniczne). W tym stanie rzeczy, Kolegium zmienia swój pierwotny wniosek z dnia 12 listopada 2009 r. i zwraca się o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2010 r. wystąpiono do organu odwoławczego o udzielenie – w terminie 7 dni – informacji, czy decyzja tamtejszego organu z dnia [...] r. nr [...] jest decyzją ostateczną.
W odpowiedzi organ nadesłał pismo z dnia 1 lutego 2010 r., w którym wskazał, że "decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] stała się decyzją ostateczną z dniem 24 grudnia 2009 r."
Do pisma dołączono jednakże kopię zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji stwierdzającej nieważność ww. decyzji. Z tego też powodu uznano, że cytowane wyżej oświadczenie Kolegium, w części oznaczającej datę wydania i numer decyzji, jest tylko i wyłącznie błędem pisarskim, zaś na podstawie załączonego potwierdzenia odbioru przyjęto, że to właśnie decyzja z dnia [...] r. ma charakter ostateczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie to z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 - 2 (tj. skuteczne cofnięcie skargi, śmierć strony) tego przepisu stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu będziemy mieć do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja będzie miała miejsce w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. i uchylenia jej, wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk., M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 495).
W ramach niniejszego postępowania ma miejsce pierwszy ze wskazanych wyżej wariantów, jako że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na zasadzie art. 247 § 1 pkt 3, art. 248 § "1-3" oraz art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...], stanowiącą przedmiot skargi.
Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest nowym postępowaniem, w związku z czym wydana w jego wyniku decyzja eliminująca z obrotu prawnego decyzję objętą tym postępowaniem jest decyzją w nowej sprawie, od której stronie przysługują środki zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, nie składając odwołania od decyzji wydanej w ramach nadzwyczajnego postępowania, wobec czego decyzja stwierdzająca nieważność zaskarżonej decyzji stała się ostateczna.
W konsekwencji przyjęto, że wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję, a tym samym uznać należy, że odpadła przyczyna będąca podstawą wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.