Uzasadnienie
J. F. w piśmie z dnia 23 lipca 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...]w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
W kolejnym piśmie z dnia 4 sierpnia 2010 r. skarżący wycofał złożoną skargę, wskazując, iż na jego wniosek z dnia 1 lipca 2010 r. wznowiono postępowanie podatkowe, zakończone zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją.
Odpowiadając na skargę, organ wniósł o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Jednocześnie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie natomiast z art. 161 § 2 P.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Należy w tym miejscu podnieść, iż w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne.
Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a w związku z art. 60 P.p.s.a., postępowanie sądowe należało umorzyć.