Uzasadnienie
Pismem z 30 czerwca 2026 r. E.K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ), wskazane w sentencji niniejszego postanowienia. Adresatem zaskarżonego postanowienia była J.B. reprezentowana przez radcę prawnego E.K.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że skarżąca jest osobą, której nie przysługuje prawo do złożenia skargi.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 17 sierpnia 2026 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. - p.p.s.a.)), poprzez podanie numeru PESEL.
Przesyłkę pocztową zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącej 10 września 2026 r. Termin na usunięcie braku formalnego skargi upływał skarżącej z dniem 17 września 2026 r. Brak formalny skargi nie został usunięty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie natomiast z art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest m. in. każdy, kto ma w tym interes prawny. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi z tego powodu może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że bez wątpienia adresatem zaskarżonego postanowienia jest J.B. Nie ulega również wątpliwości, że podmiotem posiadającym legitymację do wniesienia skargi na zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie jest również ta osoba, nie jest nią natomiast skarżąca.
Wprawdzie zaskarżone postanowienie organ doręczył skarżącej, jako pełnomocnikowi J.B., jednak ów fakt nie ma wpływu na legitymację skarżącej w sprawie. Pełnomocnik reprezentuje stronę działając w jej imieniu i na jej rzecz, a zatem może złożyć skargę jedynie, jako jej przedstawiciel, nie zaś w imieniu własnym.
Sąd zauważa również, że nawet gdyby skarga w niniejszej sprawie była dopuszczalna, to i tak jest dotknięta brakiem formalnym, którego skarżąca nie usunęła pomimo doręczenia jej stosownego wezwania w tym zakresie, a zatem podlegała by odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.