Uzasadnienie
Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi o wznowienie postępowania w wysokości 250 zł, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że w jego gospodarstwie domowym dochód miesięczny, na który składają się: jego wynagrodzenie i świadczenie rentowe oraz alimenty jego małoletniej córki, wynosi łącznie 1769 zł netto, z kolei niezbędne wydatki, nieobejmujące m.in. wyżywienia, wyliczył na sumę 1545 zł, uwzględniając w szczególności kwotę 580 zł wydatkowaną na leki. Skarżący stwierdził bowiem, że jest inwalidą mającym poważne problemy zdrowotne i pracującym na specjalnie przygotowanym stanowisku pracy. Według wniosku został nadto opuszczony przez żonę i samotnie wychowuje córkę. Wnioskodawca zwrócił również uwagę na ciążące na nim zaległości czynszowe.
Skarżącemu kilkukrotnie przyznawano już prawo pomocy, m.in. w postępowaniu, którego wznowienia się domaga, Sąd postanowieniem z dnia 1 grudnia 2008 r. zwolnił go od kosztów sądowych oraz ustanowił mu adwokata;
z kolei ostatni jego wniosek uwzględniono w postępowaniu o sygn. akt I SA/Gl 879/09 (postanowienie z dnia 25 listopada 2009 r.; w uzasadnieniu nawiązano do postanowienia z dnia 29 lipca 2009 r., którym w postępowaniu o sygn. akt I SA/Gl 479/09 przyznano mu prawo pomocy w zakresie całkowitym).
W skardze o wznowienie postępowania skarżący oświadczył, że cofnął pełnomocnictwo adwokatowi reprezentującemu go w postępowaniu, którego wznowienia dotyczy ta skarga.
Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania.
Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że powyższa przesłanka została spełniona oraz że konstatacja ta nie wymaga wzywania skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień lub przedłożenia dokumentacji źródłowej. Wystarczające bowiem jest sięgnięcie do ustaleń faktycznych poczynionych w trakcie wskazanych wcześniej postępowań w przedmiocie innych jego wniosków, zwłaszcza zaś w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 479/09. W ocenie rozpoznającego wniosek ustalenia te po pierwsze są nadal aktualne, a po drugie potwierdzają oświadczenia wnioskodawcy w stopniu pozwalającym na przyznanie mu prawa pomocy.
Podobnie zatem jak w innych sprawach skarżącego należy podkreślić, że jego dochody nie są znaczne i nie pozwalają mu na pokrycie zarówno wszystkich wydatków życiowych, jak i kosztów sądowych. Co więcej, jego sytuacja może być postrzegana w jeszcze mniej korzystnym świetle w związku z jego oświadczeniem, iż w ostatnim czasie został on opuszczony przez małżonkę, gdyż stanowiłoby to doniosłe pogorszenie jego sytuacji dochodowej czy nawet w ogóle życiowej. Nie można również tracić z pola widzenia takich okoliczności, jak zaległości wnioskodawcy w opłatach czynszowych oraz stan jego zdrowia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.