Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] r. nr [...] o uchyleniu – po wznowieniu postępowania – własnej decyzji z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie określenia A S.A. w K. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2004 i określeniu podatku za ten rok w kwocie [...] zł.
W dniu 24 lipca 2015 r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając organowi naruszenie art. 233 § 2 i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu autor skargi przedstawił swoje stanowisko w kwestii wznowionego postępowania, nie zgadzając się z argumentacją organów podatkowych, że w sprawie zostały ujawnione nowe i istotne dowody uzasadniające wznowienie postępowania.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Odnotować ponadto należy, że wyrokiem z dnia 24 lutego 2015 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1094/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A S.A. w K. wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], mocą której uchylono w całości decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] r. nr [...] (uzupełnioną decyzją z dnia [...] r.) o uchyleniu – po wznowieniu postępowania – decyzji z dnia [...] [...] r. nr [...] w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2003 i określeniu podatku za ten rok i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu I instancji. Wyrok ten został zaskarżony przez pełnomocnika strony skarżącej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przesłankami zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa są: zależność postępowań w znaczeniu prejudycjalnym oraz to, aby oba postępowania (tu sądowoadministracyjne) pozostawały w toku. Wskazane w tym przepisie zależności polegają na tym, że oczekiwane rozstrzygnięcie, które ma zapaść w innej sprawie, rzutuje na oceny dokonane w sprawie, w której postępowanie zostaje zawieszone.
Skład orzekający musi także respektować wymóg jednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tożsamych sprawach podatkowych, które dotyczą tego samego podatnika i tego samego stanu faktycznego. Zważyć bowiem należy, że – jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny – w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303).
W świetle orzecznictwa NSA sądy administracyjne działające w państwie prawa, w którym liczy się przede wszystkim stabilność orzecznictwa sądów administracyjnych oraz spójność systemu prawnego, zobligowane są działać adekwatnie do potrzeby ujednolicania praktyki wykładniczej sądownictwa (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 329/11). Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez sąd do rozstrzygnięcia NSA, jakie zapadnie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym nie będzie stanowić uchybienia.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że istotą problemu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną. Kwestia ta była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1094/14, który wyrokiem z dnia 24 lutego 2015 r. oddalił skargę A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy są zatem tożsame ze sprawą o sygn. akt I SA/Gl 1094/14. Ponieważ wyrok wydany w tamtej sprawie został zaskarżony skargą kasacyjną Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa.
W ocenie Sądu związek pomiędzy tymi postępowaniami jest na tyle ścisły, że wynik postępowania wywołanego skargą kasacyjną rzutuje na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w takim stopniu, że uzasadnia on zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając to na uwadze, a także względy ekonomiki procesowej Sąd, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.