Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 216 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami), omówił uwzględnienia wniosku pełnomocnika A. M. – D. prowadzącej firmę “A" o wyłączenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. “ze sprawy dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 rok".
Powyższe postanowienie podatniczka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się stwierdzenia jego nieważności oraz “wyłączenia sprawy z właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.".
Odpowiadając na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał między innymi, iż okoliczności opisane przez stronę we wniosku z dnia [...] 2003 roku nie uzasadniają wyłączenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z przedmiotowej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z kolei art. 3 § 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy stanowi, iż skarga służy na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawy co do istoty.
Zatem przypadki, w których wydaje się takie postanowienia, muszą wyraźnie wskazywać przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) zarówno gdy chodzi o rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, jak i o prawie zażalenia, co wynika z art. 216 § 2 i art. 236 § 1 tej ustawy.
W kwestii wyłączenia pracownika organu podatkowego oraz organu podatkowego (Dział IV, rozdział 2 Ordynacji podatkowej), przepisy art. 130 – 132 Ordynacji podatkowej nie przewidują wydania postanowienia, a zatem żadnego z tych, które wymienia powołany wyżej art. 3 § 2 pkt ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co skutkowałoby prawem ich zaskarżenia do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.