Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprzeciwu Firmy A sp. j. w likwidacji w R.na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Firmy A sp. j. w likwidacji w R. z dnia 13 listopada 2017 r. o przyznanie prawa pomocy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Powyższe postanowienie wraz z pouczeniem o jego niezaskarżalności zostało doręczone Firmie A sp. j. w likwidacji w R. w dniu 28 lutego 2018 r.
Pismem z dnia 5 marca 2018 r. Firma A sp. j. w likwidacji w R. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 5 lutego 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W myśl art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Podkreślenia wymaga, że art. 194 § 1 P.p.s.a. stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1 - 10 tego przepisu. Jeżeli zatem P.p.s.a. przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 P.p.s.a.).
Mając zatem na uwadze aktualne brzmienie art. 260 P.p.s.a., należy stwierdzić, że w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje.
W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że zażalenie Firmy A sp. j. w likwidacji w R. z dnia 5 marca 2018 r. na postanowienie Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 28 grudnia 2017 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku Firmy A sp. j. w likwidacji w R.o przyznanie prawa pomocy jako niedopuszczalne należy odrzucić.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji