Uzasadnienie
Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Uzasadniając wniosek, podniosła, że jest osobą samotną, otrzymującą emeryturę w wysokości 614 zł. Zwróciła uwagę na swoje problemy zdrowotne i wyliczyła ponoszone przez siebie wydatki, w tym na leczenie.
Na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku strona nadesłała dokumenty, które potwierdzają powyższe oświadczenia, w szczególności potwierdzenia wypłaty emerytury z różnych okresów (ostatni dotyczył maja 2015 r. i poświadczał wypłatę świadczenia w kwocie 627,14 zł), pisma organu rentowego z dnia 3 czerwca 2015 r., w którym mowa o zajęciu tego świadczenia w związku z trzema postępowaniami egzekucyjnymi prowadzonymi wobec skarżącej, kopie rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy za 2013 r., kopie dokumentacji medycznej oraz paragonów i faktur wystawionych w aptece. Dodatkowo wnioskodawczyni wyjaśniła, że przysługuje jej prawo dożywotniego zamieszkania w domu, który należy do córki, lecz powtórzyła, iż zamieszkuje samotnie, na dowód czego przedstawiła kopię zaświadczenia na pobyt stały z dnia 28 lipca 2014 r.
Skarżącej przyznano już prawo pomocy w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 549/14 – postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2014 r. zwolniono ją od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla niej adwokata.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie wspomnianego faktu, przedstawiając – z własnej inicjatywy lub na wezwanie – stosowną dokumentację źródłową.
W ocenie rozpoznającego wniosek skarżąca w dostatecznym stopniu wykazała, że przesłanka ta w jej sytuacji została spełniona, aczkolwiek przedłożona przez nią dokumentacja w dużej części nie może być uznana za aktualną. Wątpliwości, jakie można powziąć w tej materii, wypada jednak rozstrzygnąć na korzyść strony. Z pisma organu rentowego z dnia 3 czerwca 2015 r. wynika, że świadczenie emerytalne wnioskującej jest zajęte, a jej wiek i stan zdrowia pozwalają uznać za mało prawdopodobne, to by jej położenie uległo znacznej poprawie, szczególnie w wyniku znalezienia przez nią dodatkowego źródła dochodów. Oświadczenia strony znajdują zresztą potwierdzenie w ustaleniach poczynionych w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 549/14, a i materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postępowaniu nie daje żadnych podstaw do tego, by w jakimkolwiek stopniu kwestionować ich wiarygodność.
Zaznaczyć trzeba, że w świetle dostarczonych dowodów wypłaty skarżąca otrzymuje bardzo niewielką emeryturę, która z pewnością nie może wystarczyć na opłacenie zarówno wszystkich niezbędnych wydatków życiowych, jak i kosztów postępowania. Jest tak tym bardziej, jeżeli zważyć na stan jej zdrowia, który powoduje, iż poważną część tych szczupłych środków musi ona przeznaczyć na leczenie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.