Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 października 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej adwokata, którym wyznaczony został adwokat A. M..
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. przyznano temu pełnomocnikowi od Skarbu Państwa wynagrodzenie za postępowanie w pierwszej instancji w kwocie 295,20 zł, przyjmując stawkę opłaty w wysokości 240 zł. Pełnomocnik nie zaskarżył tego postanowienia, wniósł natomiast skargę kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku, zawierającą także wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1445/14. Wedle protokołu rozprawy, na której ten wyrok wydano, pełnomocnik skarżącej na niej się nie stawił.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W związku z przepisem przejściowym zawartym w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) w rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461, dalej powoływanego jako rozporządzenie), zastosowanego już w wydanym w sprawie postanowieniu z dnia 25 lutego 2014 r.
Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5. W § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, znajdującym się w jego rozdziale 5, wskazano, że taka stawka za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% określonej w rozporządzeniu stawki za postępowanie w pierwszej instancji, jeżeli – jak w niniejszej sprawie – sprawę prowadził ten sam adwokat. Skoro zatem postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. prawomocnie przesądzono, że ta ostatnia stawka wynosi 240 zł, to przyjąć wypada, iż stawka opłaty za postępowanie w instancji drugiej to 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (27,60 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 19 pkt 1 rozporządzenia oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono jak w sentencji.