Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając jako organ odwoławczy, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] nr [...] ustalającą Z. A. wymiar podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie [...] zł.
Następnie postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wznowiło (na wniosek podatniczki) postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną z dnia [...] nr [...].
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając w trybie wznowienia postępowania, odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] nr [...]. Decyzja z dnia [...] doręczona została podatniczce w dniu 1 października 2012 r. z pouczeniem o przysługującym od niej odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C..
Z uwagi na wniosek podatniczki o uzupełnienie decyzji z dnia [...], postanowieniem z dnia [...] nr [...] (doręczonym podatniczce w dniu 20 listopada 2012 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odmówiło uzupełnienia decyzji.
W piśmie z dnia 20 grudnia 2012 r. Z. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...].
Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie rozważań nad dopuszczalnością skargi w niniejszej sprawie zwrócić należy uwagę na właściwość organów podatkowych w postępowaniu wznowieniowym.
Zgodnie z ogólną regułą, zawartą w art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej w skrócie: O.p., organem właściwym w sprawach wznowienia jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Z kolei, jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działanie organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 243 § 2 (art. 244 § 2 O.p.). Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, w których decyzja w ostatniej instancji została wydana przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub samorządowe kolegium odwoławcze (art. 244 § 3 O.p.).
Podkreślić jednocześnie należy, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 O.p.).
Sytuacja taka ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...], zaskarżona do sądu administracyjnego w piśmie Z. A. z dnia 20 grudnia 2012 r., wydana została bowiem przez Kolegium działające w postępowaniu wznowieniowym jako organ pierwszej instancji. Od decyzji tej przysługiwało zatem odwołanie do tego samego organu, o czym prawidłowo pouczono podatniczkę w przedmiotowej decyzji. Dopiero na decyzję, wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania, przysługiwałaby stronie skarga.
Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Skargę wniesioną do sądu w sytuacji, gdy nie wyczerpano środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej (w rozpatrywanym przypadku środek taki stanowi odwołanie od decyzji) należy zatem uznać za niedopuszczalną a to na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne.
Mając na względzie przytoczone okoliczności faktyczne i prawne sprawy Sąd, na podstawie cytowanych wyżej przepisów i przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a. obowiązany był skargę odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.