Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] 2010 r. skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji ustalającą M.Ż. podatek od spadków i darowizn w wysokości [...] zł.
W skardze powyższej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, iż wykonanie przedmiotowej decyzji mogłoby spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenie stronie znacznej szkody. Wykonanie decyzji, zdaniem pełnomocnika, narazi stronę i jej rodzinę na pozbawienie ich podstawowych środków utrzymania. Pełnomocnik zaznaczył przy tym, że decyzja będąca przedmiotem skargi narusza ponadto zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc stronie skarżącej, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168).
Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku skarżących ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.
Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wskazane przez pełnomocnika skarżącego argumenty nie uzasadniają, zdaniem Sądu, zastosowania tej wyjątkowej instytucji procesowej.
W rozpatrywanej sprawie strona nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowało trudne do odwrócenia skutki, a tylko takie wykazanie może stanowić podstawę uwzględnienia wniosku. W szczególności nie podano nawet w przybliżeniu wysokości mogącej powstać szkody czy też nie wskazano jakie, trudne do odwrócenia skutki pociągałoby za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. Okoliczności podniesione we wniosku nie zostały w nim udokumentowane, nie obrazują ich nadto akta sprawy.
Na marginesie Sąd wskazuje, iż przekonanie strony o wadliwości decyzji nie jest przesłanką wstrzymania jej wykonania. Ewentualne naruszenie prawa przez organ wydający decyzję podlega bowiem badaniu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, a także dyspozycję art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.