Uzasadnienie
Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że odwołanie skarżącego K.M. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...], nr [...], odmawiającej mu umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za okres od września 2006 r. do września 2008 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, zostało wniesione po terminie i w związku z tym pozostawił je bez rozpatrzenia.
W dniu 30 lipca 2013 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie tej przesyłki miało następujący przebieg. W dniu 14 sierpnia 2013 r. pozostawiono ją w placówce pocztowej C. Równocześnie w drzwiach skarżącego umieszczono o tym zawiadomienie. Powtórnie uczyniono to w dniu 23 sierpnia 2013 r. Z kolei w dniu 30 sierpnia 2013 r. przesyłkę tę, jako niepodjętą, zwrócono nadawcy.
Skarżący dotychczas nie ustosunkował się do powyższego wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Natomiast na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 28 sierpnia 2013 r.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
O wykonaniu tych czynności w niniejszej sprawie świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwróconej przesyłce. Zgodnie z nimi, jak już wskazano, przesyłkę tę dwukrotnie awizowano: po raz pierwszy – w dniu 14 sierpnia 2013 r., powtórnie – w dniu 23 sierpnia 2013 r. Natomiast w dniu 30 sierpnia 2013 r. zwrócono ją nadawcy jako niepodjętą.
Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 28 sierpnia 2013 r., a doręczenie należało uznać za dokonane w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący powinien wykonać najpóźniej w środę 4 września 2013 r. Jako że tego nie uczynił, skargę przez niego wniesioną należało odrzucić na podstawie powołanego wyżej art. 220 § 3 p.p.s.a.