Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego i doradcy podatkowego.
Z oświadczeń skarżącego wynika, iż mieszka on z żoną i trojgiem dzieci (w wieku 14, 8 i 4 lat), z których jedno jest niepełnosprawne. Skarżący jest emerytem, zaś jego żona pracuje. Łączne miesięczne dochody skarżącego i jego żony wynoszą 4.700 zł. Skarżący posiada mieszkanie. Jest również właścicielem nieruchomości rolnej oraz siedmioletniego samochodu osobowego m-ki [...], którego wartość oszacował na 22.000 zł. Skarżący oświadczył również iż posiada zasoby pieniężne w wysokości 80.000 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej w razie wykazania, iż nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oświadczenia skarżącego nie wskazują, by poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania przekraczało jego możliwości majątkowe. Przeciwnie: uprawniony jest wniosek, iż skarżący może bez zauważalnego uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny pokryć całość kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Jak sam podał posiada stałe dochody oraz znaczne zasoby majątkowe w wysokości wielokrotnie przewyższającej wysokość potencjalnych kosztów postępowania. Należy bowiem zaznaczyć, iż z uwagi na deklarowaną wartość przedmiotu zaskarżenia wpis od skargi wynieść winien 100 zł (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Poniesienie tej należności jak i wynagrodzenia pełnomocnika ze środków pochodzących z majątku skarżącego z pewnością nie spowoduje niebezpieczeństwa niemożności pokrycia podstawowych wydatków jego rodziny, a tylko taka konkluzja uzasadniałaby uwzględnienie złożonego w niniejszej sprawie wniosku.
Trzeba także wskazać, iż udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście – obiektywnie niemożliwe. Strona winna partycypować w kosztach sądowych w części w jakiej poniesienie tych kosztów nie narazi jej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W sytuacji majątkowej skarżącego taka obawa nie zachodzi.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji.