Uzasadnienie
Skarżący – D.P. i W.P. – wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2010r. określającą D.P. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007r.
Skarga W.P. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a.
Niedopuszczalność wniesienia skargi przez W.P. wynika z art. 50 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach, dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Prawo do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu prawnego lub czynności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przysługuje zatem temu, kto wykaże swój interes prawny. Oznacza to, że zaskarżony akt musi mieć związek ze sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego. Treścią interesu prawnego jest bowiem przyznanie wskazanemu przez przepis prawa podmiotowi konkretnego uprawnienia (korzyści) lub nałożenie na niego obowiązku, które można realizować w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej.
Cechą tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. Hanna Knysiak-Molczyk [w]: Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym. Zakamycze 2004). Istotę interesu prawnego stanowi jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę tego interesu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca W.P. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na skierowaną wyłącznie na jej męża decyzję w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług. Wymieniona decyzja podatkowa z dnia 2 grudnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2010r. dotyczyła męża skarżącej – D.P. i w żadnym razie nie obejmowała skarżącej. Kryterium interesu prawnego na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi wymaga zatem stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem. Pozostawanie zatem D.P. i W.P. w związku małżeńskim nie zmienia tego stanu rzeczy. Na gruncie prawa podatkowego z samego faktu małżeństwa nie można bowiem wywodzić interesu prawnego drugiego małżonka w sprawie podatkowej dotyczącej wyłącznie jednego z małżonków.
Wobec tego podkreślić należy, iż W.P. jako małżonka podatnika ma niewątpliwie interes faktyczny w sprawie dotyczącej zobowiązania jej męża, jednak taka sytuacja nie przekłada się na interes prawny. A dopuszczalność wniesienia skargi przez określona osobę oceniana musi być wyłącznie według kryterium jej interesu prawnego.
Reasumując, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu.
Wobec wykazanego powyżej braku interesu prawnego (art. 50 § 1 P.p.s.a.) skarżącej W.P., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.
|Sędzia WSA |Sędzia NSA |Sędzia WSA |
|Joanna Wierchowicz |Jan Grzęda |Dariusz Skupień |