Uzasadnienie
W dniu 19 grudnia 2007 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęło pismo nazwane "skarga w postępowaniu administracyjnym". Jako strona skarżąca oznaczony został w tym piśmie Dyrektor Ośrodka Rehabilitacyjno-Wypoczynkowego, on też złożył własnoręczny podpis wraz z pieczątką określającą jego funkcję, z podaniem czytelnie imienia i nazwiska (M.C.).
Skarga powyższa w dniu wpływu została wpisana do Dziennika Korespondencji Ogólnej pod nr [...], a następnie w dniu 21 grudnia 2007 r. przekazana do organu, którego decyzja została zaskarżona, to jest do Wójta Gminy.
Wójt Gminy za pismem z dnia 7 stycznia 2008 r. przekazał Sądowi akta sprawy wraz ze skargą oraz odpowiedzią na skargę, wnosząc o odrzucenie skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.
Na podstawie zarządzenia z dnia 11 stycznia 2008 r. Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Dyrektor Ośrodka Rehabilitacyjno-Wypoczynkowego został wezwany do wyjaśnienia, w terminie 7 dni, czy stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest Ośrodek Rehabilitacyjno-Wypoczynkowy czy też Dyrektor Ośrodka Rehabilitacyjno-Wypoczynkowego. W wezwaniu określono rygor przyjęcia strony skarżącej wskazanej w skardze.
W zakreślonym terminie wpłynęło pismo procesowe sygnowane przez Dyrektora Ośrodka Rehabilitacyjno-Wypoczynkowego, w którym zamieszczono oświadczenie, że stroną skarżącą jest Dyrektor tego Ośrodka. W treści omawianego pisma zawarto ponadto informację, że Dyrektor jest upoważniony do składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności Ośrodka, a jako załącznik przedłożono kopię uchwały Nr [...] Zarządu Powiatu z dnia [...] maja 2003 r.
Sąd zważył:
W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Prawo do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu prawnego lub czynności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przysługuje zatem temu, kto wykaże swój interes prawny. Oznacza to, że zaskarżona decyzja musi mieć związek ze sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę. Treścią interesu prawnego jest bowiem przyznanie wskazanemu przez przepis prawa podmiotowi konkretnego uprawnienia (korzyści) lub nałożenie na niego obowiązku, które można realizować w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechą tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu materialnego (por. Hanna Knysiak-Molczyk: Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym. Zakamycze 2004). Istotę interesu prawnego stanowi jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę tego interesu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, iż Dyrektor Ośrodka Rehabilitacyjno-Wypoczynkowego jako osoba pełniąca określoną funkcję w tej jednostce nie może skutecznie powołać się na istnienie po jego stronie interesu prawnego we wniesieniu skargi w tej sprawie.
Bezsporne bowiem jest, iż przedmiotem sprawy było określenie Ośrodkowi Rehabilitacyjno-Wypoczynkowemu, jako podatnikowi na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. oraz odmowa zwrotu nadpłaty podatku z tego tytułu. Decyzja wydana przez Wójta Gminy dotyczyła zobowiązania podatkowego, a podmiotem wynikających z tej decyzji obowiązków była powiatowa jednostka organizacyjna – Ośrodek Rehabilitacyjno-Wypoczynkowy jako podatnik podatku od nieruchomości, a nie Dyrektor tego Ośrodka. Zaskarżona decyzja dotyczyła tylko i wyłącznie interesu prawnego Ośrodka w rozumieniu tego interesu zgodnie z wcześniejszym omówieniem.
Oceny tej nie zmienia okoliczność, że M.C. pełni funkcję Dyrektora Ośrodka Rehabilitacyjno-Wypoczynkowego, bowiem z akt sprawy oraz złożonego przez niego na wezwanie Sądu oświadczenia nie wynika, by swoje czynności podejmował on jako osoba uprawniona do działania w imieniu Ośrodka Rehabilitacyjno-Wypoczynkowego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu. Wobec wykazanego powyżej braku po stronie Dyrektora interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a., zaistniała zatem przesłanka do orzeczenia o odrzuceniu skargi.
Wskazać przy tym trzeba, że nawet gdyby przyjąć dopuszczalność wniesienia skargi przez Dyrektora Ośrodka jako działającego (wbrew wyraźnemu jego oświadczeniu), nie w imieniu własnym a w imieniu Ośrodka Rehabilitacyjno-Wypoczynkowego, to skargę tę należało też odrzucić, z kolei z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia, na którą to przesłankę wskazywał Wójt Gminy w odpowiedzi na skargę.
Wymóg taki określa art. 52 § 1 P.p.s.a., w myśl którego skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W rozpoznawanej sprawie została zaskarżona decyzja Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. Nie ma żadnych wątpliwości, że jest to akt administracyjny wydany przez organ I instancji i służy od niego środek zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co jednoznacznie wynika również z pouczenia zawartego w tej decyzji.
Z odpowiedzi na skargę wynika zresztą, że podatnik skorzystał z przysługującego mu prawa odwołania od wyżej wymienionej decyzji Wójta Gminy.
Skarga okazała się niedopuszczalna także z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia, zatem w pełni uzasadnione jest jej odrzucenie i z tej przyczyny, również na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., więc orzeczono jak w sentencji.