Uzasadnienie
Skarżąca – B.S. złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, na które skarżącej przysługiwało zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. Zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowe pouczenie w tym zakresie. Pismem z dnia [...] października 2012 r. B.S. złożyła zażalenie, a pismem z dnia [...] listopada 2012 r. skargę.
W ocenie organu, przedmiotową skargą należy jednak uznać za przedwczesną, skarżąca bowiem nie wyczerpała środków zaskarżenia na postanowienie z dnia [...] października 2012 r. Co więcej, skargę na to postanowienie złożyła przed rozpoznaniem przez organ odwoławczy złożonego przez nią zażalenia, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznał je dopiero dnia [...] listopada 2012 r. pozostawiając je bez rozpatrzenia (postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]).
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 12 grudnia 2012 r. wezwano skarżącą do wskazania, w terminie 7 dni, czy wnosi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] czy na postanowienie tego organu z dnia [...] października 2012 r. nr [...], pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że skarga dotyczy postanowienia o numerze wskazanym w skardze tj. [...].
W odpowiedzi, skarżąca potwierdziła, że skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2012 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zw. dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 2 tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
Mając na względzie treść powołanego art. 52 § 1 i § 2 ww. ustawy, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać, czy skarga wniesiona przez stronę jest dopuszczalna. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona czyni akt, co do którego nie wyczerpano środków zaskarżenia, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że rozpatrywana skarga dotyczy postanowienia wydanego w pierwszej instancji, od którego stronie przysługiwało zażalenie, o czym została prawidłowo pouczona.
Nadmienić należy, że co prawda, skarżąca złożyła zażalenie, stosownie do tego pouczenia, ale jak wynika z akt sprawy do czasu złożenia skargi nie zostało ono rozpoznane przez organ odwoławczy. Co więcej, na wezwanie Sądu, skarżąca sprecyzowała, że złożona przez nią skarga dotyczy postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2012 r. nr [...].
W związku z powyższym, skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie B.S. uczyniła postanowienie, co do którego nie wyczerpano środków zaskarżenia, przedmiotową skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.