Uzasadnienie
Skarżąca – E.S., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości.
W skardze zawarła między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W jego uzasadnieniu podniosła, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji wyrządzi jej znaczną szkodę. Jej trudna sytuacja majątkowa, opisana przez nią we wniosku o przyznanie prawa pomocy, uległaby dalszemu pogorszeniu i przekładałaby się na byt rodziny skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zw. dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - i to nie każdej szkody, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków.
Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy
Sygn. akt I SA/Go 115/15 powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu jednak sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się także, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony przez wnioskodawcę, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej.
Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji przeciwko niej wyrządzi jej znaczną szkodę. Trudna sytuacja majątkowa skarżącej opisana przez nią we wniosku o przyznanie prawa pomocy uległaby dalszemu pogorszeniu i przekładałaby się na byt rodziny skarżącego.
Z kolei, we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wskazała, że wraz z mężem wychowuje dwie córki, z których jedna jest niepełnosprawna i wymaga ciągłej opieki. Małżonkowie są właścicielami mieszkania oraz samochodu osobowego. Nie mają oszczędności. Utrzymują się z wynagrodzenia za pracę męża skarżącej w wysokości 3920,89 brutto oraz zasiłków - pielęgnacyjnego oraz z tytułu rezygnacji z zatrudnienia przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką. Z oświadczenia skarżącej złożonego w zakresie comiesięcznych wydatków wynika, że blisko połowa
Sygn. akt I SA/Go 115/15 dochodu jej rodziny jest przeznaczana na podstawowe opłaty związane z bieżącym utrzymaniem i niezbędną rehabilitacją córki.
Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a., w opinii Sądu, skarżąca nie wykazała, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Ogólne opisanie kondycji finansowej i majątkowej, czy subiektywne obawy skarżącej dotyczące konsekwencji finansowych wykonania decyzji wymiarowej na obecnym etapie postępowania są czysto teoretyczne i w żadnym razie nie spełniają funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu.
Wskazać należy, że okoliczności, które skarżąca wskazała we wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie spełniają warunków uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 173/14, opublikowane na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).
Również sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Każda bowiem decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje bowiem możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest więc to sytuacją, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Jak już bowiem wspomniano wyżej, obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Takich jednak okoliczności - jak już wspomniano wyżej - we wniosku nie wskazano.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.