Uzasadnienie
Uzasadnienie
Skarżąca spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "QS" zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] października 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] kwietnia 2007 r.
Rozstrzygnięcia organów celnych zapadły na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez organy w następujący sposób.
W dniu [...] października 2004 r. Agencja Celna działająca z upoważnienia Skarżącej zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym przędzę teksturowaną (poliestrową) pochodzącą z Indii, deklarując jako właściwy kod TARIC [...].
Przeprowadzona kontrola postimportowa wykazała między innymi nieprawidłowości w zakresie klasyfikacji taryfowej importowanych towarów. Według dokumentów przedmiotem importu była przędza teksturowana poliestrowa, natomiast deklarowany kod Taric obejmuje przędzę teksturowaną z włókna sztucznego.
Stwierdzenie powyższych nieprawidłowości stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie błędnej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru - postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z [...] lipca 2005 r.
Decyzją z [...] października 2005 r. organ I instancji określił Skarżącej właściwy kod PCN, kwotę wynikającą z długu celnego oraz prawidłową kwotę podatku od towarów i usług.
W wyniku wniesionego przez Skarżącą odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] marca 2006 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu na konieczność dokonania urzędowego tłumaczenia na język polski sporządzonych w języku angielskim dokumentów, takich jak kontrakt z [...] października 2003 r., memorandum porozumiewawcze z [...] grudnia 2004 r. oraz wyjaśnień eksportera z [...] września 2005 r. organ I instancji zobowiązany został do dokładnego wyjaśnienia, czy przedmiotem importu była przędza wiskozowa (sztuczna), czy też przędza poliestrowa (syntetyczna). Organ odwoławczy wskazał również na uchybienia proceduralne w postępowaniu organu I instancji, które polegały na tym, że wszczęto postępowanie jedynie w sprawie klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, natomiast w decyzji orzeczono również w kwestii zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu.
W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Skarżąca przedłożyła tłumaczenie kontraktu, z którego wynika, iż przedmiotem sprzedaży obok materiałów poliestrowych są tkaniny z włókien sztucznych. Dodatkowo Skarżąca nadesłała również tłumaczenie wyjaśnień eksportera, z których wynika, że w certyfikacie jakości błędnie podano 100% poliestru, zamiast 100% wiskozy. Jednoczenie kolejny dokument (wyjaśnienia [...] lipca 2006 r.) określał, że przedmiotem importu była "przędza wiskozowa-100% poliestrowa").
Po zakończeniu postępowania organ I instancji decyzją z [...] września 2006 r. ponownie określił, że właściwym dla importowanego towaru kodem Taric jest kod 5402330000 oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego i podatek od towarów i usług.
Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji wskazując w jego uzupełnieniu, że z kolejnych wyjaśnień [...] z [...] października 2006 r. wynika, iż towar nie zawierał (jak wcześniej podano) poliestru.
Organ odwoławczy decyzją z [...] lutego 2007 r. ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ II instancji nakazał organowi I instancji dokonanie ponownego ustalenia czy przedmiotem importu była przędza wiskozowa, czy też przędza poliestrowa, ponieważ nie istnieje towar o nazwie przędza wiskozowa 100 % poliestrowa.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z [...] kwietnia 2007r. wydaną na podstawie art. 207 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20 ust. 1-3, art. 78 ust. 1-3, art. 236 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 ze zm.), art. 73 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622), art. 5 ust. 1pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust.13 i 15, art. 33 ust. 2, art. 39, art. 41 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) dokonał zwrotu nadpłaconego cła i odsetek naliczonych od długu celnego nie uiszczonego w terminie oraz określił wysokość podatku od towarów i usług.
Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 78 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej wobec odmowy przyznania oprocentowania od stwierdzonych nadpłat.
Wskazując na powyższy zarzut Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części i zasądzenie odsetek od nadpłaconego cła, od odsetek naliczonych od długu celnego nieziszczonego w terminie oraz od nadpłaconego podatku VAT, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Decyzją z [...] października 2007 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Odnosząc się do podniesionego przez Skarżącą zarzutu naruszenia art. 78 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej organ II instancji stwierdził, że organ I instancji nie naruszył wskazanego przepisu. W sentencji zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 39 ustawy o podatku od towarów i usług organem podatkowym właściwym w sprawie postępowań dotyczących m. in. zwrotu nadpłaty jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy dla podatnika. W zawiązku z powyższym orzeczenie o zwrocie nadpłaty podatku od towarów i usług oraz o ewentualnych odsetkach od zwróconej kwoty nie mieści się w kompetencji organu odwoławczego.
W kwestii odsetek od zwróconych kwot długu celnego organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 67 ust. 1 ustawy Prawo celne, który stanowi, iż od zwracanych należności organ celny płaci odsetki, gdy niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania błędu.
Organ II instancji podkreślił, ze niewłaściwe ustalenie należności celnych nie wynikało z jakiegokolwiek błędu organu celnego. Podstawą zwrotu była deklaracja - wyjaśnienie producenta przędzy, tj. indyjskiej firmy [...], że import wg. Wskazanych w piśmie dostaw dotyczył wyłącznie przędzy wiskozowej pochodzenia indyjskiego.
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z przepisem art. 73 ustawy Prawo celne, oraz naruszenie art. 67 § 1 Ustawy Prawo celne poprzez odmowę przyznania oprocentowania od nadpłaconego cła, od odsetek naliczonych od długu celnego nieziszczonego w terminie oraz nadpłaconego podatku VAT. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części odmowy przyznania stronie oprocentowania.
W ocenie Skarżącej niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a strona w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania tego błędu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Ocenie sądu podlega zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W zakresie tak oznaczonej kognicji Sąd nie dopatrzył się wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a., naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania oraz innych naruszeń o charakterze proceduralnym, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy.
Nie stwierdził także przyczyn skutkujących nieważnością wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji lub ich wydania z naruszeniem prawa (145 § 1 pkt 2 i 3 P..p.s.a). Tym samym także nie podzielił zarzutów skargi w takim zakresie, w jakim prowadziłyby one do uchylenia zaskarżonej decyzji lub też czynności ją poprzedzających prowadzonych w granicach sprawy.
Skarżąca zarzuciła organom naruszenie art. 121 §1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z przepisem art. 73 ustawy Prawo celne, oraz naruszenie art. 67 § 1 ustawy Prawo celne poprzez odmowę przyznania oprocentowania od nadpłaconego cła, od odsetek naliczonych od długu celnego nieziszczonego w terminie oraz nadpłaconego podatku VAT.
W ocenie Sądu organy celne prowadząc postępowanie w sprawie nie naruszyły wskazanych przepisów w takim stopniu, aby stanowiło to podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W szczególności podkreślić należy, że postępowanie prowadzone był zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W Toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). Organ odwoławczy uchylając dwukrotnie decyzję organu I instancji wyraźnie wskazał jakie były błędy w postępowaniu oraz jakich czynności należy dokonać w cwelu należytego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ I instancji zastosował się w pełni do wskazań organu odwoławczego, dopuszczając jako dowody wskazane przez organ odwoławczy dokumenty (ich tłumaczenia). Również Skarżąca wykazał aktywność w toku postępowania przedkładając dokumenty uściślające, wyjaśniające stan faktyczny. Zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy został prawidłowo oceniony a wnioski z niego wyprowadzone są prawidłowe.
Podkreślić należy, ze samo niezadowolenie Skarżącej z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia nie jest jeszcze podstawą do uchylenia decyzji.
Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że zarzutu naruszenia art. 78 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej jest nietrafny, ponieważ organ I instancji nie naruszył wskazanego przepisu. W sentencji zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 39 ustawy o podatku od towarów i usług organem podatkowym właściwym w sprawie postępowań dotyczących m. in. zwrotu nadpłaty jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy dla podatnika. W zawiązku z powyższym orzeczenie o zwrocie nadpłaty podatku od towarów i usług oraz o ewentualnych odsetkach od zwróconej kwoty nie mieściło się w kompetencji organu odwoławczego.
Również zarzut naruszenia art. 67 § 1 Prawa celnego uznać należy z chybiony.
W kwestii odsetek od zwróconych kwot długu celnego organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 67 ust. 1 ustawy Prawo celne, który stanowi, iż od zwracanych należności organ celny płaci odsetki, gdy niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania błędu.
Organ II instancji podkreślił, ze niewłaściwe ustalenie należności celnych nie wynikało z jakiegokolwiek błędu organu celnego. Podstawą zwrotu była deklaracja - wyjaśnienie producenta przędzy, tj. indyjskiej firmy [...], że import wg. wskazanych w piśmie dostaw dotyczył wyłącznie przędzy wiskozowej pochodzenia indyjskiego.
Podkreślić należy, że to Skarżąca w toku postępowania przedkładała kolejne dokumenty, które uściślały jaki był przedmiot importu. Dopiero te kolejne dokumenty pozwoliły na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, nie były one jednak jednoznaczne od początku, co upoważniało organ celny do wszczęcia postępowania.
Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.
/-/ J. Niedzielski /-/ D. Skupień /-/ B. Rennert