Uzasadnienie
Skarżąca I.Ż. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] września nr [...] określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007r.
W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej podnosząc, że oznacza ona dla skarżącej ciężkie obciążenie finansowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zw. dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W świetle powyższego istotnym jest określenie, co należy rozumieć pod pojęciem aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych " w granicach tej samej sprawy". Odniósł się do tego NSA w uchwale 7 sędziów z 27 czerwca 2000 (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz.7) stwierdzając, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności, dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej.
Przedmiotem skargi do Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres do stycznia do grudnia 2007r. Zatem zaskarżony akt dotyczy kwestii formalnoprawnej. Z kolei przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest ww. decyzja Dyrektora UKS, którą określono skarżącej zobowiązanie podatkowe.
Istotnym jest zatem ustalenie, czy oba postępowania, są postępowaniami prowadzonymi w granicach tej samej sprawy, a więc czy są tożsame przedmiotowo.
W ocenie Sądu, w ujęcie materialnym są to dwie rożne sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sprawie zainicjowanej skargą do Sądu, nie będzie badana zgodność z prawem decyzji organu I instancji. Niniejsze postępowanie prowadzone jest bowiem w przedmiocie oceny przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Co więcej, utrwalony jest pogląd, że w przypadku, gdy strona żąda wstrzymania decyzji wymiarowej, a sprawa sądowoadministracyjna nie wiąże się z wymiarem, a jedynie z kwestią formalnoprawną, bowiem skarga dotyczy tej kwestii, to nie mamy do czynienia z tożsamością przedmiotową (por. post. NSA z 12.06.2012r., II FZ 441/12, post.
z 28.06.2012r., I FZ 216/12). Tak więc, w niniejszej sprawie, Sąd nie ma możliwości wstrzymania wykonania decyzji, którą określono skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego.
Na marginesie należy również dodać, że nie podlegałoby wstrzymaniu również zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do winienia odwołania, gdyż udzielenie ochrony tymczasowej może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. post. NSA z 1.12.2011r., I FZ 403/11).
Tymczasem nie budzi wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie ma takiego charakteru.
W związku z powyższym, Sąd uznał wniosek skarżącej za bezzasadny i jako taki podlegający oddaleniu na podstawie o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., o czym postanowił w sentencji.