Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. I.Ż. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania.
W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającej jej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jej wykonanie oznacza dla niej ciężkie obciążenie finansowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu lub czynności organu administracji, w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Dodać przy tym jednak należy, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy bowiem tylko tych, które korzystają z przymiotu wykonalności. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s.217).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem skarżąca w złożonej skardze wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji wydanej w przedmiocie określenia jej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
Zatem zaskarżone postanowienie, z racji tego, że nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie jest objęte instytucją określoną w art. art. 61 § 3 P.p.s.a.
Podnieść przy tym również należy, że co prawda powoływany wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a rozszerza możliwość wstrzymania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jednakże rozszerzenie to dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań jest sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. W przypadku więc gdy strona żąda wstrzymania decyzji wymiarowej, a sprawa sądowoadministracyjna nie wiąże się z wymiarem, a jedynie z kwestią formalnoprawną, bowiem skarga strony dotyczy tej właśnie kwestii, to nie mamy do czynienia z omawianą tożsamością przedmiotową. Stanowisko to jest już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone (postanowienia NSA z 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12 czy z 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I FZ 216/12).
Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skoro świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy rozumianej w kontekście art. 134 § 1 P.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym, to w konsekwencji w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie. Nie zachodzi bowiem tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań (postanowienie NSA z 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12). Są to bowiem dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym: w sprawie, w której organ podatkowy wydał decyzję zakres przedmiotowy obejmował kwestię podatku od towarów i usług, w sprawie zaś, w której wniesiono rozpoznawaną skargę zakres przedmiotowy obejmuje kwestię przywrócenia terminu do złożenia odwołania.
Mimo, że, co nie ulega wątpliwości, wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, to ze względu na wskazaną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym.
Dlatego też Sąd uznał, że nie można orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji wymiarowej wydanej przez organ pierwszej instancji i wniosek skarżącej uznał za bezzasadny. W konsekwencji, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.