Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Go 124/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] określającą skarżącej podatek od towarów i usług za marzec 2010 r. W pkt 2 wyroku określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Z kolei w pkt 3 wyroku Sąd postanowił przyznać od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. doradcy podatkowemu M.B. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 180 zł.
Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 czerwca 2015 r. (z.p.o. – k.60 akt sądowych).
W dniu 18 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na ww. postanowienie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zarzucając mu naruszenie § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., nr 31, poz. 153 – powoływanego dalej jako "rozporządzenie") żądając jego uchylenia oraz zasądzenia przyznanej przez Sąd opłaty po jej podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, gdy wadliwość zaskarżonego postanowienia jest zauważalna bez potrzeby dokonywania jego głębszej analizy (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4., s. 613). Taka też sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.
Zgodnie z regulacją art. 250 P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Po myśli § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.
W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu została określona na kwotę 593 zł, tym samym określając wysokość wynagrodzenia dla wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącej należało uwzględnić treść § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia w którym określono, że kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł do 1.500 zł - 180 zł oraz, co też słusznie zauważył pełnomocnik skarżącej, § 2 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. oraz art. 250 P.p.s.a w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b i § 2 ust. 3 rozporządzenia postanowił jak w sentencji.