Uzasadnienie
Zaskarżoną przez H.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania podatniczki, uchylił decyzję organu I instancji w całości i ustalił skarżącej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za rok 2002 w kwocie 8.069 zł.
W decyzji pierwszoinstancyjnej, wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...] września 2006 r., nr [...], organ ten ustalił podatniczce H.K. zobowiązanie podatkowe z wyżej wymienionego tytułu w wysokości 30.773 zł.
Różnica wysokości ustalonego podatku wynikała z uwzględnienia przez organ odwoławczy dwóch zarzutów, a mianowicie: po pierwsze faktu zapłacenia określonych faktur w rzeczywistości w 2003 roku, mimo że zaksięgowane zostały w roku 2002 oraz po drugie przyjęcie innej daty wymiany waluty - 25 stycznia 2002 r. (z innym kursem). Uwzględnienie powyższego spowodowało pomniejszenie kwoty wydatków z tytułu działalności gospodarczej o 58.300,30 zł (niezapłacone faktury) oraz przyjęcie, że przychód osiągnięty z wymiany waluty powinien być wyższy o kwotę 2.245,68 zł. Nie uznano natomiast, że skarżąca wraz z mężem posiadali na dzień 1 stycznia 2002 r. gotówkę w kasie firmy w kwocie 60.000 zł.
Postępowanie podatkowe zakończone ustaleniem skarżącej wyżej wymienionego zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za rok 2002 było wynikiem kontroli skarbowej, prowadzonej od 12 listopada 2005 r., w ramach której ustalono przede wszystkim, że:
- - H.K. w 2002 roku nie osiągnęła dochodów podlegających ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych,
- - mąż skarżącej H.K. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług gastronomiczno-hotelarskich oraz najmu i dzierżawy,
- - w 2002 r. w małżeństwie H. i H.K. obowiązywał ustrój wspólności majątkowej,
- - wydatki wynosiły łącznie w 2002 roku 2.297.817,31 zł,
- - uzyskane w 2002 r. przychody to łącznie kwota 1.957.464,61 zł.
Najważniejsze składniki wydatków w badanym roku stanowiły wydatki poniesione z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez męża skarżącej H.K. (674.477,80 zł), zakup środków trwałych (23.547,00 zł), spłata pożyczek i kredytów (118.803,47 zł), zakup i przebudowa Hotelu (1.435.022,00 zł), zakup działki (4.000,00 zł), wydatek mieszkaniowy - "duża ulga budowlana" (12.307,00 zł), opłaty notarialne (13.837,00 zł) oraz wyżywienie (7.200,00 zł).
Z kolei składnikami przychodów roku 2002 były przychody z działalności gospodarczej (676.723,51 zł), zwrot podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego za 2001 r. (82.806,50 zł), sprzedaż nieruchomości (5.000,00 zł), otrzymane pożyczki i kredyty (1.174.934,60 zł), darowizny (6.000,00 zł) oraz sprzedaż złota (12.000,00 zł).
Organ kontroli skarbowej ustalił także, że małżonkowie K. na dzień 1 stycznia 2002 r. posiadali gotówkę w kwocie 193.260,00 zł, jak również środki finansowe pochodzące ze zlikwidowanych lokat bankowych (powiększone o oprocentowanie) a także znajdujące się na rachunku bankowym oraz pochodzące ze sprzedaży walut (dolarów, marek) w kwocie 172.219,52 zł. Natomiast na dzień 31 grudnia 2002 r. posiadali środki finansowe na rachunku związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą w kwocie 107.193,58 zł.
Jak wynikało z przyjętych za wiarygodne wyjaśnień skarżącej zasoby gotówkowe to oszczędności zgromadzone w latach poprzednich. Według szacunku skarżącej w ogólnej kwocie oszczędności 193.260 zł, od męża pochodziła kwota 177.660 zł, natomiast od niej kwota 15.600 zł. Zaoszczędzone pieniądze to wynik pracy zarobkowej męża w firmach budowlanych (lata 1968-1983), dodatkowej pracy przy projektach budowlanych oraz wykonywania nadzorów budowlanych, prowadzenia działów specjalnych (ogrodnictwo - kwiaty, warzywa w latach 1984-1994), działalności w zakresie usług budowlanych (lata 1987-1996) i prowadzonej równocześnie od 1994r. działalności gastronomiczno-hotelarskiej, jak również pracy zarobkowej samej skarżącej (lata 1976-1995). Jak twierdzili podatnicy swoje oszczędności od lat 70-tych zamieniali na dolary, a w latach 90-tych także na marki niemieckie. Na rachunkach oszczędnościowych zdeponowali część pieniędzy, a część trzymali w domu nie mając pełnego zaufania do instytucji bankowych.
Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono wystąpienie w 2002 roku nadwyżki poniesionych wydatków nad uzyskanymi w tym roku dochodami oraz mieniem zgromadzonym przed tym okresem. Według wyliczeń organu kontroli skarbowej nadwyżka wynosiła 82.062,76 zł, a w związku ze wspólnością majątkową małżonków K. przyjęto w odniesieniu do skarżącej połowę tej nadwyżki, ustalając podstawę opodatkowania na kwotę 41.031 zł. Przy zastosowaniu 75 % stawki ustalono zatem zobowiązanie podatkowe w wysokości 30.773 zł.
Jak wyżej była mowa w wyniku odwołania i przedstawienia na tym etapie postępowania odpowiednich dokumentów (dowody księgowe z końca 2002 r., faktury, wyciągi bankowe za lata 2002 i 2003) skorygowano kwotę wydatków z działalności gospodarczej H.K. o 58.300,30 zł.
Natomiast korekta przychodu osiągniętego z wymiany walut dotyczyła kwoty 12.727 USD. Zgodzono się z twierdzeniem skarżącej, że ta wymiana miała miejsce w dniu 25 stycznia 2002 r., czyli w dniu likwidacji ostatniej lokaty. W dacie przyjętej wcześniej przez organ I instancji (1 stycznia 2002 r.) notowany był niższy kurs wymiany, zatem po przeliczeniu według kursu odpowiadającego nowej dacie dokonania wymiany, różnicę wynoszącą 2.245,68 zł dodano do przychodów.
Wobec dokonanych przez organ odwoławczy ustaleń w powyższym zakresie w 2002 roku przyjęto:
- - stan przychodów tego roku wraz z mieniem zgromadzonym przed tym okresem 2.325.189,81 zł
- - stan wydatków 2.346.706,59 zł
Różnica tych wielkości wynosząca 21.516,78 zł, w połowie przypisana została skarżącej, zatem zryczałtowany podatek, wyliczony według stawki 75 % od podstawy opodatkowania w kwocie 10.758,00 zł, został ustalony skarżącej w wysokości 8.069 zł.
Na etapie odwołania skarżąca domagała się uwzględnienia ponadto w rozliczeniach kwoty 60.000 zł, która według jej twierdzenia na początku roku 2002 znajdowała się w kasie firmy męża i stanowiła przychód z prowadzonej przez niego działalności. Argumentowała, że bieżące prowadzenie firmy bez utrzymywania określonych zasobów gotówkowych jest niemożliwe, a na początku roku 2002 na rachunku bankowym w Banku wykonującym obsługę firmy było zaledwie 481,45 zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej nie przyjął istnienia na początku 2002 r. "zapasu gotówki w kasie", służącego następnie pokryciu wydatków tego roku. W opinii organu odwoławczego małżonkowie posiadali na 1 stycznia 2002 r. oszczędności w kwocie 49.000 USD, tak jak podali w oświadczeniu o stanie majątkowym.
Wobec wskazania skarżącej, że znajdująca się w kasie kwota 60.000 zł służyła wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej, organ odwoławczy stwierdził, że źródłem tej gotówki mógł być bieżący dochód z działalności gospodarczej, a z rozliczenia działalności gospodarczej H.K. za 2001 r. wynika, że przy dochodzie z tej działalności w kwocie 108.875,18 zł, wydatki wynosiły 108.493,62 zł. Porównanie obu tych wielkości prowadzi więc do wniosku, że podatnik nie mógł posiadać środków finansowych w kasie firmy, gdyż uzyskane dochody przeznaczone zostały na wydatki.
Organ odwoławczy wskazał też, że oświadczenie o stanie majątkowym za 2002 rok mąż skarżącej składał nie tylko w trakcie postępowania, którego sprawa dotyczy, ale również w odnoszącym się do roku 2003 postępowaniu prowadzonym przez Urząd Skarbowy. Informacje o zasobach gotówkowych podane w obu tych postępowaniach są zbliżone (kwota około 180 tys. złotych dotycząca H.K.). Organ zauważył ponadto, że w uzupełnieniu swojego oświadczenia o przychodach, złożonym w dniu 10 kwietnia 2006 r., mąż skarżącej wykazał ponownie oszczędności w kwocie 177.660 zł opisując je jako " oszczędności z 34 lat pracy i prowadzonej działalności gospodarczej".
Powyższa argumentacja stanowiła równocześnie odniesienie się Dyrektora Izby Skarbowej do zgłoszonego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków (męża oraz dwóch synów skarżącej) na okoliczność istnienia wynoszącego 60.000 zł zapasu gotówki w kasie firmy. Powołując treść przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej organ stwierdził, że wniosek należy oddalić, ponieważ żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, o ile okoliczności mające być przedmiotem dowodu nie zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem.
Wnosząc skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej H.K. zgłosiła zarzut naruszenia:
- 1) art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej przez niedopuszczenie dowodu w postaci przesłuchania świadków,
- 2) art. 188 Ordynacji podatkowej przez złą interpretację i zastosowanie.
Skarżąca na tej podstawie wnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również o zasądzenie kosztów sądowych.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu podatkowego dotyczącym zanegowania posiadania na dzień 1 stycznia 2002 r. w kasie firmy kwoty 60.000 zł. Jak wskazała skarżąca, gotówka w kasie firmy była gromadzona przez wszystkie lata działalności gospodarczej, było tak także na początku 2001 roku, jak i w roku 2000 i wcześniej, więc organ niezasadnie twierdzi, że wskazana gotówka pochodzi tylko z dochodów 2001 r. Z kolei odliczenie wydatków mieszkaniowych od dochodu z działalności gospodarczej wynikało z uprawnień określonych w prawie podatkowym. Powyższe wydatki nie są kosztami prowadzenia działalności gospodarczej i jak oświadczyła skarżąca, poniesione zostały z oszczędności jej i męża zgromadzonych w poprzednich latach.
Skarżąca oświadczyła nadto, że w oświadczeniach o stanie majątkowym na dzień 1 stycznia 2002 r. zostały uwzględnione jedynie wspólne oszczędności małżonków w walucie obcej, zgromadzone w domu oraz na kontach bankowych. Gotówka z kasy w wysokości 60.000 zł nie została podana przez zapomnienie, jako że nie podlegała ona ewidencji księgowej.
Wskazała też na brak odpowiedniej rubryki w druku oświadczenia oraz objaśnień do formularza, "które by jednoznacznie wskazywały na umieszczenie w niej gotówki z kasy firmy".
Naprowadzając na fakt podania w oświadczeniu tylko wartości dewizowych, w skardze podtrzymano twierdzenie, że musiały istnieć zasoby gotówkowe (złotówkowe) w kasie firmy, ponieważ niemożliwe jest prowadzenie firmy bez środków na bieżące płatności, gdy średnie koszty miesięczne prowadzenia działalności wynosiły w tamtym okresie około 50.000 zł. Na poparcie powyższych twierdzeń w skardze wskazano dodatkowo, że na dzień 31 grudnia 2002 r. na rachunku bankowym związanym z prowadzoną działalnością były zgromadzone środki pieniężne w wysokości 107.193,58 zł.
Według skarżącej organ podatkowy niesłusznie powołał się na art. 188 Ordynacji podatkowej - "powinien dopuścić do przesłuchania świadków lub uznać, że na początek roku podatkowego w kasie firmy znajdowała się gotówka we wskazanej wysokości".
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, prezentując takie jak dotychczas stanowisko w sprawie.
Organ uznał zarzuty skargi za bezzasadne, przy czym wskazał na niezdecydowanie skarżącej odnośnie powodu, dla którego niepodana została informacja o gotówce w kasie w kwocie 60.000 zł: zapomnienie czy też brak odpowiedniej rubryki formularza. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej powód drugi wyklucza pierwszy. W opinii organu odwoławczego podane w skardze powody niewspominania w toku postępowania o gotówce w kasie firmy są nierzeczywiste a z całości materiału dowodowego wynika, iż środków w gotówce w takiej kwocie strona nie posiadała.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu nie ma podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została z naruszeniem prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - uzasadniałoby jej uchylenie. Zgodnie z powołanym przepisem P.p.s.a., sąd administracyjny uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit.a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit.b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit.c).
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy skarżąca H.K. posiadała wraz z mężem, i w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, środki pieniężne w kwocie 60.000 zł jako gotówka znajdująca się w kasie firmy na dzień 1 stycznia 2002 r., mogące stanowić pokrycie dla wydatków poniesionych w tym roku.
Wskazać należy, że konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych, przyjęta w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - dalej zwana u.p.d.o.f., urzeczywistnia zasadę nieograniczonego obowiązku podatkowego, wynikającą z art. 3 ust. 1 tej ustawy. Art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. określa katalog źródeł przychodów, zaliczając do nich także inne źródła (pkt 9), a za przychody z innych źródeł w myśl art. 20 ust. 1 ustawy uważa się m.in. przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.
Na gruncie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. stwierdzić też trzeba, iż nie jest wystarczające tylko wskazanie, jako źródła pokrycia wydatków, posiadanych przedtem zasobów majątkowych oraz uprawdopodobnienie ich istnienia. Stosownie bowiem do przytoczonych przepisów, w brzmieniu obowiązującym w roku 2002, którego dotyczy zaskarżona decyzja, wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.
Jak z powyższego wynika zgromadzone mienie, aby stanowić źródło pokrycia wydatków musi mieć walor legalności, tzn. pochodzić nie z jakichkolwiek przychodów lecz wyłącznie z takich, które były opodatkowane albo opodatkowaniu nie podlegały. Nie ma więc znaczenia fakt, w jakim okresie zostało zgromadzone mienie, lecz czy pochodzi ono z przychodów opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 maja 2005 r., sygn. akt SA/Sz 2383/03, LEX nr 174485).
Wobec specyfiki postępowania podatkowego w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł do zadań prowadzącego to postępowanie organu podatkowego należą ustalenia dotyczące wysokości przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych. Na organie podatkowym spoczywa zatem ciężar dowodzenia co do wysokości poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz co do wartości zgromadzonego w tym roku mienia. Natomiast ciężar dowodzenia co do tego, iż wydatki znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania należy do podatnika.
Skarżąca co do zasady mogła zatem wskazać jako źródło pokrycia swoich i męża wydatków poniesionych w 2002 r. środki pieniężne w postaci gotówki znajdujące się w kasie firmy i związane z prowadzona działalnością gospodarczą, ale powinna też co najmniej uprawdopodobnić ich faktyczne istnienie.
Natomiast do organu należała ocena, czy rzeczywiście takie źródło pokrycia wydatków mogło wystąpić w okolicznościach tej konkretnej sprawy.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przypisał znaczenie także faktowi zgłoszenia owej gotówki w kasie dopiero na etapie postępowania odwoławczego, gdy organ kontroli skarbowej ustalił zobowiązanie podatkowe z tytułu nieujawnionych źródeł w wysokości 30.777 zł na każdego z małżonków K.. Dyrektor Izby Skarbowej nie przyjmując za prawdopodobne twierdzeń o gotówce w kasie, poparł swoje stanowisko argumentami wynikającymi z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd stwierdza, iż ocena przeprowadzona w tym przedmiocie przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję, ma walor rzetelności oraz należytej staranności, uwzględnia przy tym zasady logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy, działając w granicach prawa (art. 120 Ordynacji podatkowej) i biorąc pod uwagę okoliczności mające znaczenie w sprawie, miał podstawy do stwierdzenia, że skarżąca i jej mąż dysponowali na początek 2002 roku środkami pieniężnymi w walucie obcej w wysokości 49.000 USD, natomiast na ten moment nie posiadali legalnych środków (związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą) w kasie firmy, w wysokości 60.000 zł. Organ dokonując oceny w tym zakresie zasadnie przy tym podkreślał, że skoro we wszystkich oświadczeniach o stanie majątkowym na początek 2002 roku (składanych w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, jak i w odrębnym postępowaniu dotyczącym następnego roku podatkowego) nie pojawiła się informacja o gotówce w kasie, to okoliczności takiej nie można przyjąć za rzeczywistą.
Obecne twierdzenia zawarte w skardze o pominięciu tej kwoty przez zapomnienie albo też z uwagi na układ formularza oświadczenia o stanie majątkowym Sąd uznaje, podobnie jak organ odwoławczy, za wzajemnie sprzeczne a argumentację w tym przedmiocie za mało przekonującą.
W świetle przedstawionych powyżej okoliczności należało też zbadać zarzuty skargi o naruszeniu zasad postępowania dowodowego, określonych w szczególności art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, przez niedopuszczenie dowodów wnioskowanych przez stronę w postaci zeznań świadków (męża skarżącej i dwóch synów) na okoliczność występowania w kasie firmy gotówki w kwocie 60.000 zł. W myśl cyt. art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Należy jednak równocześnie pamiętać o zasadzie swobodnej oceny przez organ dowodów, określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, z której z kolei wynika, że ocena ta dokonywana jest na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Dopiero wówczas można bowiem przyjąć, czy dana okoliczność została udowodniona.
Sąd nie stwierdził, aby w niniejszej sprawie zostały przekroczone granice swobodnej oceny dowodów. Zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych organ mógł nie uwzględnić, o ile miał podstawy do uznania, że okoliczności objęte wnioskiem dowodowym zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem. Na takie działanie procesowe organu pozwala art. 188 Ordynacji podatkowej i nie ma racji skarżąca, kiedy twierdzi, iż w świetle tej regulacji, organ powinien dopuścić do przesłuchania świadków lub uznać, że posiadała gotówkę w kasie firmy na dzień 1 stycznia 2002 r. w wysokości 60.000 zł. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności odmowy przeprowadzenia dowodu m.in. z zeznań męża skarżącej był wskazany przez organ odwoławczy fakt, że to właśnie mąż skarżącej konsekwentnie i wielokrotnie podawał informacje o oszczędnościach wynoszących równowartość 177.600 zł. Tak podał w swoim oświadczeniu majątkowym, to samo twierdził przesłuchiwany w charakterze strony, w wyjaśnieniach do protokołu kontroli, w prowadzonym odrębnie postępowaniu podatkowym dotyczącym roku 2003. W tej sytuacji odstąpienie od przeprowadzenia dowodu z jego zeznań było uzasadnione. Z tych samych względów trafna też była ocena, iż nie ma potrzeby, by na tę okoliczność zeznawali synowie skarżącej.
Wskazać jednak trzeba, że odmowa przeprowadzenia dowodu żądanego przez stronę następuje w formie postanowienia, a takiego organ odwoławczy nie wydał. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, a przy tym należy podkreślić, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, z jakiego powodu wniosek dowodowy strony nie został uwzględniony. Wynika też, że organ działał właśnie w trybie art. 188 Ordynacji podatkowej. Dla strony również było oczywiste działanie organu w wymienionym trybie, czego potwierdzeniem jest zgłoszony w skardze zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej przez "złą interpretację i zastosowanie". Uznać zatem należy, że naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej, które polegało na niewydaniu postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków wskazanych przez stronę było naruszeniem innych przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., które jednak nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tego zatem powodu zaskarżona decyzja nie podlegała uchyleniu przez Sąd.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł zatem jak w sentencji wyroku.
(-) Barbara Rennert (-) Stefan Kowalczyk (-) Krystyna Skowrońska-Pastuszko