Uzasadnienie
Skarżący M.T. – reprezentowany przez doradcę podatkowego J.C. - złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2010 r.
W złożonej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc zarzut bezzasadnego nadania temu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności, o czym świadczy powołanie przez organ podatkowy przepisu art. 239c Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcie o nadaniu decyzji natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, zostało oparte zdaniem skarżącego o czysto hipotetyczne założenie, iż nie ma on możliwości uregulować zobowiązania podatkowego. Powołując się na treść art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej wskazał, iż rygor natychmiastowej wykonalności jest stosowany w sytuacji, gdy organ uprawdopodobni, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Tymczasem - zdaniem skarżącego – z dokonanych w niniejszej sprawie czynności nie wynika, aby organ podatkowy przeprowadził w tym zakresie jakiekolwiek postępowanie, by dowieść, iż zachodzą uzasadnione przesłanki uprawdopodabniające nie wykonania przez skarżącego zobowiązania, oraz uzasadniające nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Niezachowanie przez organ zasad określonych w art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej sprawia, że mamy – w ocenie skarżącego – z czysto hipotetyczny założeniem niedochowania przez niego określonego obowiązku, oraz domyślnym założeniem, iż taki stan pozwala organowi zastosować tryb natychmiastowej wykonalności. Zaznaczono, iż wykonanie skarżonych decyzji wywrze również ujemne skutki finansowe dla strony z uwagi na fakt, iż skarżący zostanie pozbawiony środków przeznaczonych na utrzymanie i leczenie konieczne. Zatem wniosek o wstrzymanie ze względu na szczególnie słuszny i ważny interes podatnika jest w pełni zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego. Stosownie natomiast do treści art. 61 §3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z takiego uregulowania instytucji ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do tego wstrzymania w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Należy też podkreślić, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, Sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.
Znamiennym również jest i to, że Sąd rozpoznając na podstawie art.61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 roku, FZ 163/04, niepubl.) jak też, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (post. NSA z dnia 26 kwietnia 2004 roku FZ 38/04, niepublikowany).
W niniejszym sprawie skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] wydanej w przedmiocie zabezpieczenia na majątku skarżącego przewidywanego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2010 r. podnosząc, iż bezzasadnie nadano tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Sąd nie podziela poglądu skarżącego w tym zakresie.
Na wstępie niezbędnym jest - w ocenie Sądu - odwołanie się do charakteru prawnego skarżonej decyzji. Stosownie zatem do treści art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (...).
Z kolei w art. 239 c w/w ustawy ustawodawca odnosząc się do kwestii wykonalności decyzji o zabezpieczeniu wskazał, że posiada ona rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba że przyjęto zabezpieczenie o którym mowa w art. 33d § 2 Ordynacji podatkowej. Z redakcji tego przepisy wynika więc wprost, że konsekwencją wydania decyzji o zabezpieczeniu jest to, że ma ona rygor natychmiastowej wykonalności z mocy samego prawa. W przeciwnym wypadku, tj. wstrzymania wykonalności decyzji o zabezpieczeniu, podważałoby to cel wydania takiej decyzji związany z zabezpieczeniem zobowiązań Skarbu Państwa (zob. Bogusław Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyńki, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa Komentarz, Warszawa 2010, s. 893). Nieuprawnione jest również powoływanie się przez skarżącego na art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż przepis ten - w powiązaniu z § 1 tego artykułu - dotyczy sytuacji, w których organ może nadać nieostatecznej decyzji podatkowej rygor natychmiastowej wykonalności.
Zatem argumentacja przedstawiona przez skarżącego pozostaje bez wpływu na kwestie wykonalności decyzji o zabezpieczeniu, która - co zostało powyżej dowiedzione - z mocy samego prawa podlega natychmiastowej wykonalności. Tak więc w świetle powyższego, oraz mając na uwadze art. 61 § 3 P.p.s.a. który wyłącza możliwość wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, gdy przepis szczególny na to nie zezwala - a przez taki w ocenie Sądu należy rozumieć przepis art. 239c Ordynacji podatkowej - należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego w sprawie aktu.
Ponadto, gdyby nawet poddać analizie wniosek skarżącego pod kątem ustawowych przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przesłanki, to wynik tego postępowania pozostałby niezmienny. Skarżący skupiając swoją argumentację wokół tezy, iż zaskarżona decyzja nie powinna uzyskać rygoru natychmiastowej wykonalności, nie przedstawił w sposób konkretny, na czym w związku z wykonaniem decyzji, ma polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. A tylko w oparciu o te przesłanki Sąd zobowiązany jest rozpatrzyć wniosek skarżącego. Nie jest natomiast przekonujące w tym zakresie ogólnikowe stwierdzenie o ujemnych skutkach finansowych, oraz o pozbawieniu środków na utrzymanie i leczenie konieczne.
Skarżący nie wskazał zatem żadnych konkretnych okoliczności, świadczących o tym, iż w stosunku do niego wstrzymanie jest uzasadnione. Z tych też powodów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.