Uzasadnienie
Skarżąca Spółka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] sierpnia 2006 r. Pełnomocnik skarżącej Spółki, jako "przedmiot sporu" wskazał – "odmowę stwierdzenia nadpłaty i wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru".
Pełnomocnik skarżącej Spółki w wykonaniu zarządzenia z 10 stycznia 2007 r. wezwany został w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, do podania wartości przedmiotu zaskarżenia.
Wezwanie do uzupełnienia braków doręczono pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 17 stycznia 2007 r.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik pismem z 19 stycznia 2007 r. poinformował Sąd, że przedmiotem sporu są kwestie proceduralne związane z odmową stwierdzenia nadpłaty i wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. "W związku z powyższym przedmiot sporu dotyczy sporu z organem celnym, który w gruncie rzeczy odmawia wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego".
Stosownie do art. 215 § 1 ustawy z 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
Wskazany przepis nakłada na stronę wszczynającą postępowanie w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia.
Od tego typu pism pobierany jest wpis stosunkowy, którego wysokość jest zależna od wysokości pieniężnej objętej zaskarżonym aktem.
niedopełnienie wymogu wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia strona winna zostać wezwana.
Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Należy zaznaczyć, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie orzeka się o należnościach pieniężnych, tak jak w postępowaniu w sprawach cywilnych, tylko kontroluje legalność aktów, w których takie należności zostały określone lub ustalone.
W tym też znaczeniu wartość przedmiotu zaskarżenia rozumieć należy, jako wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (decyzją).
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd zaskarżeniem objęta została decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] sierpnia 2006 r., którą to decyzją organ drugiej instancji – uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, utrzymując jednocześnie w pozostałej części zaskarżoną decyzję w mocy, a nadto odmówił stwierdzenia nadpłaty i wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.
Tak sformułowany zakres decyzji przesądza w ocenie Sądu o tym, że zaskarżenie obejmuje wskazaną decyzję, z której wynika wysokość należności pieniężnej.
Wskazać również należy, że zaskarżona decyzja rozstrzyga m. in. wniosek skarżącej Spółki z 19 kwietnia 2006 r. w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług.
We wniosku tym skarżąca wskazała wysokość zwrotu nadpłaty jakiej dochodzi.
Już z tej przyczyny można wskazać, że zaskarżona decyzja zawiera rozstrzygnięcia dotyczące ściśle określonej należności pieniężnej.
Tym samym twierdzenie skarżącej zawarte w piśmie z 19 stycznia 2007 r. będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, iż przedmiotem sporu są tylko kwestie proceduralne należy uznać za nietrafne.
W związku z powyższym oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wobec stwierdzenia przez sąd, że skarżąca mimo wezwania nie uzupełniła braków formalnych skargi – przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, skargę należało odrzucić.