Uzasadnienie
G. S. spółka z nieograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: "organ", "DIAS"). W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik spółki wskazał, że z uwagi na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Go 195/22 wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości, bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez egzekucję obowiązku zgodnie z tytułami wykonawczymi, wystawionymi przez organ na podstawie decyzji, która została uchylona ww. wyrokiem. Dalej pełnomocnik podkreślił, że obowiązek zapłaty ponad 20.000 zł mając na uwadze, iż zachodzą przynajmniej przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego w jego ocenie jest niedopuszczalne. Podkreślił, że dochodzenie zwrotu ewentualnie zapłaconych kwot po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku z 16 lutego 2023 r. jest skomplikowane i połączone ze znacznymi trudnościami dla samej spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie takiej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi zatem odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu i objęte jest zakresem uznania sądu, iż w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania takiej ochrony.
Z przytoczonego przepisu wynikają dwie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, mianowicie wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków wykonania aktu. Ponieważ postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania toczy się na wniosek strony, przyjmuje się, że ciężar przedstawienia okoliczności świadczących o spełnieniu ustawowych przesłanek wstrzymania obarcza ten podmiot, który domaga się uzyskania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Ów ciężar rozumie się jako obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tak aby przedstawić sądowi, nieznającemu sytuacji strony i nie posiadającemu kompetencji do badania z urzędu sytuacji wnioskodawcy, spójny i niewątpliwy stan faktyczny uzasadniający konkluzję o wystąpieniu którejś z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne.
Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. np. postanowienie NSA z 20 lipca 2015 r. sygn. akt II FZ 542/15, postanowienie WSA w Krakowie z 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1247/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie nr [...] z [...] marca 2023 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności – G. S. Sp. z o.o., wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty z tytułu zajęcia wierzytelności pieniężnych, dokonanego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec J. M. Sądowi wiadome jest z urzędu, że decyzja DIAS z [...] marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., wydana wobec dłużnika głównego – J. M., która stanowiła podstawę wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego tytułów wykonawczych z [..] kwietnia 2022 r. nr [...] i nr [...], została uchylona przez tut. sąd nieprawomocnym wyrokiem z 16 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Go 195/22.
Zgodnie z treścią art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Należy nadmienić, że dość jednolicie prezentowane jest przez sądy administracyjne stanowisko, że regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. wywiera taki sam skutek co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 tej ustawy (np. wyroki NSA z 20 kwietnia 2017 r., II FSK 457/17, z 10 października 2017 r., II FSK 2825/17, z 27 stycznia 2016, II GSK 3698/15, a także z 24 kwietnia 2018 r., II FSK 2561/17). Podobnie bowiem jak w przypadku wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3, tak w przypadku regulacji z art. 152 § 1 akt lub czynność nie podlega wykonaniu w ograniczonym czasie (por. wyrok NSA z 14 października 2022 r., sygn. akt I FSK 1158/22).
W związku z powyższym należy stwierdzić, że wobec wydanego przez sąd wyroku, mając na względzie art. 152 § 1 p.p.s.a. ziściła się przesłanka zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego z majątku J. M., określona w art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowanie to uległo zawieszeniu, co potwierdził postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego z [...] maja 2023 r., nr [...].
Tym samym brak jest możliwości wykonania zaskarżonego do sądu w niniejszej sprawie postanowienia, w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Dochodzenie nieprzekazanej kwoty od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie art. 71b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, następuje w ramach postępowania egzekucyjnego, w którym dokonano zajęcia wierzytelności, czyli w postępowaniu egzekucyjnym, które skierowane było do majątku J. M. Stąd też sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, przy czym zgodnie z art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.