Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO") utrzymało w mocy decyzję Związku Międzygminnego "E." (dalej również jako "Związek") z [...] lipca 2019 r. określającą K.R-H. i P.H. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości mieszanej za okres od stycznia 2014 r. do lipca 2017 r.
Organ orzekł na podstawie następującego stanu faktycznego:
W dniu [...] września 2015 r. pracownik Związku przeprowadził kontrolę nieruchomości położonej w miejscowości [...]., podczas której stwierdził, iż na nieruchomości prowadzony jest wynajem pokoi wraz z usługami gastronomicznymi, a w zakresie prowadzonej działalności nie złożono stosownej deklaracji.
W związku z nieprawidłowym rozliczaniem odpadów komunalnych na nieruchomości w dniu 01 grudnia 2015r. organ wszczął postępowanie wobec P.H. zmierzające do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od lipca 2013 r.
W dniach w [...] czerwca 2016 r., [...] sierpnia 2017 r., [...] grudnia 2017 r. oraz [...] września 2018 r. organ I instancji wydawał decyzje określające wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z ww. nieruchomości. Decyzje te były każdorazowo uchylane przez SKO a sprawa przekazywana do ponownego rozpatrzenia.
W dniu [...] lipca 2019 roku organ wydał decyzję w której określił K.R-H. i P.H. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości mieszanej tj. w części zamieszkałej i w części niezamieszkałej, na której powstają odpady komunalne położonej w miejscowości [...], począwszy od miesiąca stycznia 2014 do końca lipca 2017r., w kwocie 307,20 zł za każdy miesiąc dla nieruchomości mieszanej, na którą składa się kwota 272,00 zł za każdy miesiąc w którym prowadzony był wynajem pokoi w okresie od stycznia 2014 roku do końca lutego 2017 roku oraz kwota 35,20 zł za każdy miesiąc za zadeklarowane 4 osoby zamieszkujące — odpady zbierane w sposób selektywny; kwota 378,00 zł dla nieruchomości mieszanej: na kwotę tę składa się kwota 336,00 zł za każdy miesiąc w którym prowadzony był wynajem pokoi w okresie od marca 2017 roku do lipca 2017 roku oraz kwota 42,00 zł za każdy miesiąc za zadeklarowane 4 osoby zamieszkujące jako odpady zbierane w sposób selektywny, w związku z charakterem mieszanym nieruchomości tj. w części wykorzystywanej, jako nieruchomość zamieszkała a w części, jako niezamieszkała, na której powstają odpady komunalne (wynajem pokoi) oraz działalność gastronomiczna (wydawanie posiłków).
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż strony do dnia wydania decyzji nie złożyły deklaracji co do prowadzonej działalności w zakresie wynajmu (nieruchomość na której całodobowo przebywają mieszkańcy) i działalności gastronomicznej, a na terenie nieruchomości taka działalność jest prowadzona.
Organ nie miał wątpliwości, że na nieruchomości jest prowadzony wynajem pokoi, co potwierdza sama strona i ogłoszenia na stronie internetowej. Na podstawie przeprowadzonych oględzin, organ stwierdził, że w budynku (oprócz części zamieszkałej przez właścicieli) znajduje się ok. 20 miejsc noclegowych, w ogólnodostępnej kuchni wydawane są posiłki, co również znajduje potwierdzenie na stronie internetowej. Dodatkowo na stronie [...] stwierdzono, że ilość wskazanych miejsc noclegowych wynosi 20, są serwowane śniadania, a na życzenie specjalne potrawy dietetyczne. Organ w oparciu o przeprowadzone oględziny przyjął liczbę korzystniejszą niż podana przez strony i ustalił opłaty nie od 22 osób lecz 20. Natomiast w oparciu o informacje z Urzędu Miasta i Gminy przyjął, że liczba ta występowała przez cały okres objęty postępowaniem tj. od stycznia 2014 roku do lipca 2017 roku.
Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji SKO decyzją z [...] grudnia 2019r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ II instancji potwierdził, że opisana w decyzji nieruchomość jest nieruchomością mieszaną. Ponadto pomimo świadomości, i od kilku już lat prowadzonego postępowania w przedmiocie wymiaru opłaty, w zakresie prowadzenia swojej działalności agroturystycznej strona nie złożyła deklaracji określającej opłatę przy uwzględnieniu okoliczności nieruchomości mieszanej tj. zamieszkałej i wynajmowania pokoi. Nie dokonała w ten sposób choćby w części własnego rozliczenia z właściwym organem co jednoznacznie należy określić jako łamanie porządku prawnego. Strona, bowiem jak sama przyznaje w swoich wcześniejszych pismach ma wiedzę i świadomość, co do konieczności dokonywania dodatkowych rozliczeń z tytułu śmieci w związku z usługami noclegowymi powołując się nawet na informacje z Ośrodka Doradztwa Rolniczego jednak nie składa dodatkowych deklaracji i nie rozlicza opłat z tego tytułu w żadnym zakresie.
Zgodnie, bowiem z uchwałą nr [...] Zgromadzenia Związku z dnia [...] października 2012 r. w sprawie sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie nieruchomości, na których części zamieszkują (mieszkańcy oraz części, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne - ustalono, że obliczanie opłaty za gospodarowanie odpadami na takich nieruchomościach, dokonuje się, jako sumę opłaty pobieranej od części nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, stanowiącą iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną część oraz ustalonej stawki iloczynu liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na części nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady oraz stawki opłaty.
SKO wskazało, że stawki wyliczonej opłaty są stosownie do treści § 13 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 21.02.2013 oraz §11 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 29.09.2016 roku i z dnia 30.08.2016 roku. Prawidłowo uwzględniają dla nieruchomości, w której prowadzona jest działalność gastronomiczna, bądź, na której całodobowo przebywają mieszkańcy, na których nie zamieszkują mieszkańcy wielkość pojemnika winna dotyczyć od 11 do 20 osób, czyli 2 x 240l. Z dokumentu, jaki Związek uzyskał z UMiG wynika, że opłata ta powinna być nawet wyższa. Za prawidłowe należy, zatem uznać ustalenia organu, że liczba osób korzystających jest w przedziale od 11-20 a strona nie zaprzecza.
SKO zauważyło również, że zapisy regulaminu odnoszą się do pojęcia ilości osób a nie miejsc noclegowych, bowiem regulacja ta odnosi się zarówno do miejsc gastronomicznych jak i tylko osób korzystających jedynie z przebywania na danej nieruchomości. W regulacji użyto, jako alternatywnego określenia słowa "bądź" a zatem w uchwale do osób korzystających z działalności gastronomicznej nie może być użyte sformułowanie "miejsce noclegowe". Ponadto opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odnoszą się do potencjalnej ilości osób przebywających na nieruchomości i potencjalnej możliwości całodobowego pobytu, a zatem stan rzeczywistego wykorzystania pokoi w danym okresie, sezonie czy okoliczność, że osoby nie przebywają na nieruchomości całej doby lub przebywają 18-19 godzin na dobę nie ma znaczenia dla określenia wysokości opłaty.
Organ I instancji prawidłowo zatem ustalił dla okresu od 2014 roku do lipca 2017 roku ilość osób uznając w tym zakresie, jako w pełni wiarygodne informacje uzyskane w piśmie z dnia [...] maja 2019 roku z UMiG. Z dokumentu tego wynika, bowiem, że od 2013 roku liczba zgłoszonych pokoi wynosi 8 a miejsc noclegowych 22. Oświadczenie w tym zakresie złożyły same strony i wiąże ono je, jako jednoznacznie wskazujące na taki zakres prowadzonej działalności. Dowody, jakie znajdują się w aktach sprawy jednoznacznie wskazują na stałą liczbę pokoi w okresie od 2013-2019 roku, strony toku całego postępowania natomiast nie przedłożyły żadnych dowodów wskazujących na inne ilości pokoi i osób w konkretnych latach. Strony jedynie podnosiły twierdzenia o innej ilości osób, lecz nie zostały one w żaden sposób udowodnione. Przyjęcie, zatem ilości osób mogących skorzystać z noclegów w wielkości 20 jest nie tylko logiczne uwzględniając wielkość nieruchomości, ale potwierdziły to dowody zgromadzone w sprawie.
Strona, jeżeli powołuje się na inne wielkości, co do ilości osób w poszczególnych latach to stosownie do treści art. 6 k.c. winna udowodnić wiarygodność swoich twierdzeń albowiem to ona wywodzi skutki prawne z własnych twierdzeń. W toku jednak postępowania pomimo prób przesłuchania strony nigdy nie złożyły przed organem osobiście żadnych wyjaśnień i nie wykazały w tym zakresie woli wyjaśnienia spornych okoliczności. W tym stanie rzeczy organ zasadnie przyjął oświadczenie stron złożone przed organem publicznym - UMiG o ilości pokoi i liczbie osób korzystających z noclegów, jako wiarygodne. Dokumenty urzędowe mają, bowiem określoną moc prawną i walor dowodów w sprawie w tym w niniejszej sprawie a żadnych kontr dowód przez strony nie został dostarczony, co więcej strona nawet nie podjęła się złożenia w tym zakresie wyjaśnień przed organem.
W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik K.R-H. i P.H. zarzucił:
- - Naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 KPA poprzez niezapewnienie Skarżącym możliwości czynnego udziału w niniejszym postępowaniu co miało istotny wpływ na wynik sprawy
- - Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne ustalenie, że w nieruchomości niezamieszkałej wytwarzane są odpady a zatem Skarżący winni ponosić opłaty zgodnie z przyjętymi stawkami opłat, błędne ustalenie postawy opłaty mieszczącej się w przedziale 11-20 osób, błędnym uznaniu, że Skarżący prowadzą działalność gastronomiczną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z [...] lutego 2020 r. pełnomocnik skarżących uzupełnił zarzuty wskazując, że organ w pierwszej kolejności winien uzupełnić materiał dowodowy poprzez ustalenie, kto jest właścicielem nieruchomości, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania albowiem pomimo wydanych kilku już decyzji w tak istotnym zakresie brak jest nadal w aktach sprawy dowodu wskazującego na przedmiot strony.
Podniósł również, że w niniejszej sprawie nie można przyjmować, że w zakresie ilości miejsc noclegowych stan ustalony w 2017 może odnosić się do lat wcześniejszych tym bardziej, że Skarżąca wskazuje na zupełnie inne ilości takich miejsc w latach 2013 i następnych. W sprawie brak jednoznacznych dowodów na dokładną ilość miejsc noclegowych w poszczególnych latach co narusza art. 120, art. 122 §1, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.
Zaznaczył również, że roszczenie w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2014 jest przedawnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) - zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu dotyczącego przedawnienia opłaty opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wskazać należy, że stosownie do art. 6 ust. 12 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1289) – zwanej dalej "u.c.p.g." do opłat stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.) – "zwanej dalej "O.p.", z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Dlatego też przedawnienie opłat uregulowane jest w art. 70 O.p. Stosownie do § 1 tego artykułu zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Termin płatności opłat za miesiące od stycznia do listopada 2014 r. upływał w 2014r. Oznacza to, że zobowiązania z tytułu opłat przedawniały się 31 grudnia 2019 r.
Decyzja SKO z [...] grudnia 2019 r. została doręczona skarżącym w dniu 30 grudnia 2019 r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia. Tym samym podniesiony w tym zakresie zarzut okazał się niezasadny.
Sąd dostrzegł jednak inne wady kontrolowanej decyzji, które uzasadniają jej uchylenie.
Strona skarżąca nie kwestionuje decyzji organu w części dotyczącej określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w części zamieszkałej nieruchomości. Przedmiotem sporu jest zatem zasadność i wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w części dotyczącej nieruchomości niezamieszkałej.
Sąd podziela ocenę organów obu instancji, że prowadzenie na nieruchomości działalności polegającej na wynajmie pokoi umożliwia uznanie nieruchomości za taką, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.). Goście wynajmujący pokoje gościnne nie mogą być bowiem uznani, za mieszkańców nieruchomości skarżących. Pobyt osób w wynajmowanych pokojach w oczywisty sposób wiąże się z powstawaniem odpadów. Z kolei sposób zagospodarowywania tych odpadów przez skarżących nie ma wpływu na kwalifikację nieruchomości do poszczególnych ustępów art. 6c u.c.p.g.
Ponieważ nieruchomość była wykorzystywana zarówno do prowadzeniem wspomnianej działalności jak i zamieszkiwali na niej sami skarżący, za prawidłowe należy uznać zakwalifikowanie jej do nieruchomości o charakterze mieszanym, o której mowa w art. 6j ust. 4 u.c.p.g.
Podstawą ustalenia liczby i pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów, będących jedną ze składowych iloczynu tworzącego kwestionowaną opłatę, były przepisy § 13 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 31 stycznia 2013 r. nr XXVIII/321/13 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy (Dz. Urz. Woj. z 21 lutego 2013 r., poz. 552), § 11 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 30 czerwca 2016 r. nr XX/205/16 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy (Dz. Urz. Woj. z 8 lipca 2016 r., poz. 1468) oraz § 11 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 29 września 2016 r. nr XXII/220/16 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy (Dz. Urz. Woj. z 6 października 2016 r., poz. 2005).
Przepisy te w poszczególnych aktach brzmiały jednolicie:
- 1. Ustala się dla właścicieli nieruchomości, w której prowadzona jest działalność gastronomiczna, bądź na której całodobowo przebywają mieszkańcy, na których nie zamieszkują mieszkańcy, minimalną pojemność pojemnika przeznaczonego do zbierania na terenie nieruchomości niesegregowanych odpadów komunalnych, jeżeli z tego pojemnika korzysta:
- 1) od 1 do 5 osób - 120 l,
- 2) od 6 do 10 osób - 240 l,
- 3) od 11 do 20 osób - 2 x 240 l,
- 4) od 21 do 40 osób - 1100 l.
- 2. Ustala się dla właścicieli nieruchomości, w której prowadzona jest działalność gastronomiczna, bądź na której całodobowo przebywają mieszkańcy, na których nie zamieszkują mieszkańcy, minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania na terenie nieruchomości odpadów, na każdy z selektywnie zbieranych odpadów komunalnych, o których mowa w § 3 pkt 8 - 10:
- 1) od 1 do 5 osób - 80 l,
- 2) od 6 do 10 osób - 120 l,
- 3) od 11 do 20 osób - 240 l,
- 4) od 21 do 40 osób - 2 x 240 l.
W przepisach tych znajdują się niezdefiniowane sformułowania takie jak "działalność gastronomiczna" oraz "całodobowe przebywanie mieszkańców".
Wyjaśnienie tych sformułowań jest niezbędne do ustalenia, czy stan faktyczny odpowiada hipotezie wskazanej wyżej normy prawnej. Bez informacji o znaczeniu tych wyrażeń nie można ustalić, czy powołane przez organy przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Jeżeli bowiem działalność skarżących nie wpisuje się w "działalność gastronomiczną", a na nieruchomości w części, na której nie zamieszkują mieszkańcy, mieszkańcy nie przebywają "całodobowo", zastosowanie będą miały nie § 13 i § 11 ww. uchwał ale odpowiednio § 12 i § 10 ustalające minimalną pojemność pojemnika dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy.
Tymczasem w decyzjach organów obu instancji brak jest rozważań w tym zakresie. Organ nie wyjaśnił czy "działalność gastronomiczna" obejmuje serwowanie posiłków przygotowywanych na miejscu jak i zamówionych u innych podmiotów. W ocenie Sądu podawanie posiłków przygotowywanych w innym miejscu, przez inny podmiot nie mieści się w pojęciu "działalności gastronomicznej". Rozróżnienie to ma znaczenie ponieważ, z żadnego ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie wynika, że posiłki podawane gościom pensjonatu skarżących przygotowywane są na miejscu. Dowodem takim nie może być bowiem wydruk ze strony internetowej (k. 141 akt).
Po pierwsze nie wskazuje jakiego obiektu dotyczy, a po drugie informacja, że wśród posiłków znajdują się "specjalne potrawy dietetyczne" czy "śniadanie w pokoju" nie oznacza, że są one przygotowywane na miejscu. Za dowód na prowadzenie działalności gastronomicznej rozumianej jako przygotowywanie i serwowanie posiłków na miejscu, nie może być również uznany protokół z oględzin z dnia [...] czerwca 2017 r. (k.186 akt). Wskazano w nim jedynie, że "w budynku znajdują się kuchnia ogólnodostępna oraz jadalnia" nadto, że "wydawane są śniadania, w kuchni ogólnodostępnej". Dowodem na wspomnianą okoliczność, nie jest również notatka z rozmowy telefonicznej z [...] maja 2016 r. (k. 295 akt). Adnotacja o treści rozmowy telefonicznej z osobą, która może mieć informacje istotne do wyjaśnienia sprawy nie może zastąpić dowodu z przesłuchania takiej osoby jako świadka (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 21 listopada 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 306/99, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przeprowadzenie dowodu z przesłuchanie świadka odbywa się wedle rygorów określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Przepisy te określają kto i kiedy może odmówić zeznań w charakterze świadka (art. 196 O.p.) oraz nakładają na organ administracji publicznej obowiązek uprzedzenia świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania przed odebraniem od niego zeznania. Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, a nadto ma ona prawo udziału w tej czynności procesowej w tym również zadawania pytań świadkom (art. 190 O.p.). Z przesłuchania świadka powinien być sporządzony protokół (art. 172 O.p.). Pominięcie tych rygorów pozbawia wspomniany dokument mocy dowodowej.
Brak współpracy skarżących w tym zakresie nie oznacza, że organ może posłużyć się domniemaniami nie mającymi oparcia w materiale dowodowym.
Organ nie wyjaśnił również jak rozumie sformułowanie "całodobowego przybywania mieszkańców". W obu decyzjach nie wskazano czy organy korzystały z językowej definicji "mieszkańca" czyli "osoby stale mieszkającej w jakimś miejscu" (Wielki słownik języka polskiego, pod red. prof. S. Dubisza, Wydanie I, PWN Warszawa 2018) czy też innej. Zauważyć należy, że tak rozumiane słowo "mieszkaniec" może nie obejmować gości pensjonatów. Organ nie wskazał również w czym upatruje różnicę pomiędzy mieszkańcem, który zamieszkuje (w rozumieniu art. 6c ust. 1 u.c.p.g.), a mieszkańcem, który przebywa (w rozumieniu § 13 i § 11 uchwał). Ponadto organ nie uzasadnił dlaczego jego zdaniem "całodobowe przebywanie" odnosi się również do gości korzystających z usług hotelarskich.
W ocenie sądu nieruchomościami, na których całodobowo przebywają mieszkańcy z całą pewnością są takie obiekty jak np. domy pomocy społecznej. Zaliczenie do nich nieruchomości w [...] wymaga wyjaśnienia wspomnianego sformułowania w kontekście działalności skarżących.
Powyższe braki zaskarżonej decyzji naruszają w szczególności art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszony został także art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. ponieważ organ dokonał nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego uznając za udowodnione, że na nieruchomości w [...] prowadzona jest działalność gastronomiczna rozumiana jako przygotowywanie i serwowanie posiłków na miejscu.
Ponadto organ naruszył powyższe przepisy postępowania przyjmując za udowodnione, że w miesiącach od stycznia 2014 r. do lipca 2017 r. z pojemnika przeznaczonego na odpady w części niezamieszkałej nieruchomości [...] korzystało od 11 do 20 osób.
Organ prawidłowo ustalił liczbę łóżek posługując się w tym zakresie pismem z Urzędu Miasta i Gminy z [...] maja 2019 r. (k. 126 akt). Dokument ten jest dokumentem urzędowym, zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowe stwierdzone (art. 194 § 1 O.p.). Skarżący nie przedłożyli innych dowodów mogących podważyć jego treść.
Organ nie wyjaśnił jednak przyczyn, dla których uznał, że "opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odnoszą się do potencjalnej ilości osób przebywających na nieruchomości i potencjalnej możliwości całodobowego pobytu, a zatem stan rzeczywistego wykorzystania pokoi w danych zakresie, sezonie czy okoliczność, że osoby nie przebywają na nieruchomości całej doby [...], nie ma znaczenia dla określenia wysokości opłaty". Co prawda uchwała Rady Gminy z [...] września 2016r. w § 8 pkt 7 wiąże pojemność pojemników na odpady z ilością łóżek, jednak przepis ten nie był zastosowany przez organy.
W ocenie Sądu tok rozumowania organów był nieuprawniony. O ile bowiem można przyjąć, że ilość mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość bezpośrednio przekłada się na ilość osób korzystających z pojemnika, to jednak ilość łóżek nie zawsze odpowiada liczbie osób przebywających w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie. Liczba pokoi czy miejsc noclegowych pozostająca do dyspozycji gości nie oznacza, że tyle osób przebywa na nieruchomości. Organ stworzył nieuprawnione domniemanie, wiążące ilość łóżek z ilością osób korzystających z pojemników, w sytuacji, gdy przez poszczególne miesiące czy lata, ilość gości mogła ulegać zmianie w zależności od rodzaju sezonu, tego czy obiekt jest czynny oraz innych, nieustalonych przez organ czynników mających wpływ na działalność obiektów świadczących usługi hotelarskie. Kluczowe jest to, że przepisy na podstawie których obliczono wysokość opłaty zawierają sformułowanie "jeżeli z tego pojemnika korzysta".
Nie ma zatem w nich mowy o ilości łóżek czy też, możliwości "potencjalnego" z nich korzystania. W ocenie sądu dowodami na okoliczność ilości osób "przebywających", a zatem "korzystających z pojemnika" w rozumieniu §13 i § 11 uchwał mogą być np. ewidencje dotyczące gości pensjonatu, a ustalenie ilości łóżek jest pomocne co najwyżej dla ewentualnego porównania obiektu.
W ocenie Sądu, trudności w gromadzeniu niezbędnych danych (w tym brak współdziałania ze strony skarżących) nie mogą sankcjonować nieznajdującego oparcia w przepisach działania organu wiążącego "liczbę osób korzystających z pojemnika" z ilością łóżek w obiekcie. Zauważyć należy że, na podstawie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. organ może wziąć pod uwagę uzasadnione szacunki oparte na średniej ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.
Za niezasadny z kolei należy uznać zarzut niezapewnienia skarżącym możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Postanowienie wyznaczające siedmiodniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym strony otrzymały 10 grudnia 2019 r. To, że z tej możliwości nie skorzystały z uwagi na zaplanowany urlop jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości postępowania organu. Strona świadomie rezygnując z możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym nie może podnosić zarzutu pozbawienia jej tego uprawnienia.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący braku ustalenia rzeczywistych właścicieli nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się bowiem oświadczenie skarżących, kopia aktualnej treści księgi wieczystej oraz wypisy z rejestrów budynków i gruntów. Dokumenty te potwierdzają, że właścicielami nieruchomości są skarżący.
W trakcie ponownego rozpoznawania sprawy organ wyjaśni pojęcia "działalność gastronomiczna" oraz "całodobowe przebywanie mieszkańców" przez pryzmat działalności prowadzonej na nieruchomości skarżących. Oceni, czy dokonana wykładnia oraz zgromadzony, ewentualnie uzupełniony, materiał dowodowy pozwalają na zakwalifikowanie nieruchomości skarżących (w części niezamieszkałej) do nieruchomości wskazanych w § 13 i § 11. Następnie uzupełni materiał dowodowy tak aby prawidłowo ustalić liczbę osób korzystających z pojemnika na odpady w poszczególnych miesiącach. Jeżeli uzna, że zebranie odpowiednich danych nie jest możliwe, zastosuje metodę, o której mowa w art. 6o § 1 u.c.p.g.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.