Uzasadnienie
W dniu 29 listopada 2007r. (data nadania) skarżący, działający przez pełnomocnika - radcę prawnego wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2001r. Skarga została złożona w ustawowym terminie.
Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2008r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 406 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to zostało prawidłowo doręczone w dniu 18 stycznia 2008r. W dniu 25 stycznia 2008r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy - zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych.
Po wezwaniu pełnomocnika skarżącego zarządzeniem z dnia 4 lutego 2008r., doręczonym w dniu 11 lutego 2008r., do uzupełnienia braków wniosku zarządzeniem z dnia 28 lutego 2008r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Zarządzenie doręczone w dniu 11 marca 2008r. nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne z dniem 19 marca 2008r. Wpis w kwocie 406 zł nie został uiszczony.
Skarga podlega odrzuceniu z powodu jej nieopłacenia. Stosownie do art. 214 P.p.s.a. zasadą jest ponoszenie uiszczenie kosztów sądowych przez tego, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 230 § 2 P.p.s.a. pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. Przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił określoną opłatę (w tym przypadku wpis stosunkowy) w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wpis w sprawie został ustalony na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193). Zarządzenie zawierające wezwanie zostało doręczone w dniu 18 stycznia 2008r.
W utrwalonym w orzecznictwie poglądzie, wyrażonym w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2006r. (II OSK 1220/06), 1 grudnia 2006r. (II OSK 1737/06) oraz 7 marca 2008r. (II OSK 280/08), podkreślono, że wobec pozostawienia, na podstawie art. 257 P.p.s.a., wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, obowiązek uiszczenia wpisu od skargi pozostaje mocy. W postanowieniu z dnia 21 lutego 2006r. Naczelny Sąd Administracyjny (II GZ 14/06) wskazał również, że po oddaleniu zażalenia na zarządzenie przewodniczącego wymienione w art. 220 § 1 P.p.s.a., ponowne wzywanie o uiszczenie opłaty od pisma jest zbędne. Strona winna uiścić opłatę od pisma w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia sądu drugiej instancji.
Opowiadając się za wyżej przedstawionym poglądami należy uznać, że prawomocne pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy oznacza, że nie wywołuje on skutków prawnych od dnia jego wniesienia. Zarówno zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu, jak zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wywołują materialne skutki prawomocności, to jest wiążą strony i sąd (art. 170 P.p.s.a.). W tej sytuacji nie zachodzi potrzeba ponownego wezwania strony lub jej pełnomocnika do uiszczenia wpisu, gdyż termin do uiszczenia wpisu w niniejszej sprawie, należy liczyć od daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącego zarządzenia z dnia 9 stycznia 2008r.
Konstatacja ta jest konsekwencją braku skutków wywołanych złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pierwotne wezwanie do uiszczenia wpisu traci bowiem aktualność tylko w razie "merytorycznej" oceny treści wniosku to jest w przypadku zwolnienia od kosztów w całości lub części bądź też odmowy zwolnienia, co jest co do istoty, odmienną kwestią (por. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008. s. 542 i powołane tam orzecznictwo).
W sytuacji, w której skarga została wniesiona przez zawodowego pełnomocnika nie zachodziła potrzeba rozważenia, czy realizacja zasady wyrażonej w art. 6 P.p.s.a. wymagała pouczenia strony o skutkach pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z tych względów na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić.