Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi określonego na 1.708 zł skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
We wniosku podał, że jest właścicielem dwóch ciągników siodłowych oraz że utrzymuje się z dochodów z działalności gospodarczej określonych na 1.700 zł netto miesięcznie. Poinformował też, że mieszka z matką, która pracuje i zarabia 1.800 zł. Swoje miesięczne stałe wydatki skarżący określił natomiast na 2.260 zł
Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego, wezwano go, by w terminie 7 dni złożył dodatkowo dokumenty potwierdzające jego sytuację materialną (wyciągi z rachunków bankowych, zeznania podatkowe, dokument potwierdzające wartość dochodów z działalności gospodarczej) oraz informację czy jest żonaty, a w takiej sytuacji również dokumenty dotyczące źródła i wysokości dochodów żony.
Wezwanie doręczono skarżącemu 8 lutego 2017 r.
Pomimo upływu tego terminu skarżący nie złożył dokumentów określonych w wezwaniu, a 17 lutego 2017 r. uiścił wpis od skargi.
W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, co następuje.
Wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie w jakiejkolwiek części.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm. - dalej cyt. jako "p.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie całkowitym, czyli takim, jakiego przyznania domagał się skarżący, przysługuje w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, w odniesieniu do stanu majątkowego swojego oraz rodziny, skarżący stwierdził, że nie jest właścicielem dwóch ciągników siodłowych i uzyskuje dochody z działalności gospodarczej określone na 1700 zł miesięcznie.
Na podstawie art. 255 p.p.s.a. wezwano go zatem do przedstawienia dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową, a wymienionych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia.
Ponieważ skarżący nie zastosował się do wezwania, brak jest dowodów potwierdzających deklarację o niemożności sfinansowania udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Tymczasem, jak wskazano wcześniej, warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie przesłanek prawa pomocy. Skarżący nie spełnił tego wymogu, więc jego wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Należy również uznać, że uiszczenie wpisu od skargi, potwierdza iż skarżącego stać na poniesienie kosztów sądowych.
Dlatego postanowiono jak w sentencji (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).