Uzasadnienie
J.K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim jest ona wykonalna i rodzi po stronie skarżącej obowiązki, a to do dnia prawomocnego zakończenia przedmiotowego postępowania.
Postanowieniem z 21 grudnia 2023 r. organ odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Podkreślić przy tym należy, że wniosek o wstrzymanie wykonalności dotyczyć może jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania (vide: P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, str. 224).
W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2022. Decyzją organu I instancji przyznano skarżącej płatność w łącznej wysokości 169.059,02 zł i z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości nałożono sankcję w wysokości 7.428,21 zł, obejmującą wariant 4.1 Zmiennowilgotne łąki trzęślicowe. Z przymiotu wykonalności korzysta zatem jedynie rozstrzygnięcie w zakresie nałożenia sankcji i jego będą dotyczyć dalsze rozważania.
Wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 8 października 2013 r., II OZ 839/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, Wolters Kluwer 2013, s. 244).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie zawarła w uzasadnieniu skargi argumentacji, która odnosiłaby się do okoliczności świadczących o tym, że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wykazała bowiem, że wykonanie decyzji w zakresie nałożonej sankcji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na brak jakichkolwiek informacji o majątku, czy dochodach skarżącej, nie sposób ustalić wpływu sankcji na jej sytuację materialną. Nie jest zaś rolą Sądu poszukiwanie we własnym zakresie argumentów uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej na wskazanej podstawie dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Podkreślić jednocześnie należy, że na skarżącą nie została nałożona kara mogąca być przedmiotem egzekucji, a jedynie sankcja, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Oznacza to, że nałożona sankcja jest niejako rozłożona na raty w okresie kolejnych 3 lat i zostanie potrącona tylko w wypadku uzyskania przez skarżącą płatności rolnych (postanowienie NSA z 4 marca 2016 r., sygn. akt II GZ 176/16). Sama zaś możliwość pomniejszenia ewentualnych płatności, o które skarżąca może się ubiegać w kolejnych latach, nie stanowi o zubożeniu lub narażenie skarżącej na uszczerbek finansowy.
W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wystąpienia przesłanek do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo dokonywanie potrąceń z płatności realizowanych w kolejnych latach (a więc na ten moment jedynie potencjalnych) jest tylko w wyjątkowych przypadkach źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowym wniosku skarżąca nie przytoczyła okoliczności potwierdzających powyższą sytuację.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.