Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi określonego na 188 zł (k. 9 akt WSA) W.M. (skarżąca) wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, precyzując, że wniosek dotyczy wpisu od skargi (k. 19 akt WSA). W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż utrzymuje się z emerytury wynoszącej netto 619 zł miesięcznie, co uniemożliwia jej poniesienie żądanej od niej opłaty sądowej. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, iż mieszka wraz z mężem i trzydziestoośmioletnią córką. Ona ani jej domownicy nie mają majątku. Rodzina utrzymuje się z emerytury skarżącej oraz dochodów jej męża uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej, a określonych we wniosku na 3.000 zł brutto miesięcznie.
Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącej, na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej określanej w skrócie: "p.p.s.a.") wezwano ją, by w terminie 7 dni złożyła dodatkowo m. in.: wyciągi z rachunków bankowych swoich i męża, odpisy zeznań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 i 2013 rok, oraz dokumenty potwierdzające wysokość dochodów męża (k. 25 akt WSA).
Pismo sądowe zawierające wezwanie doręczono skarżącej w dniu 24 kwietnia 2014 r. (k. 26 akt WSA).
Do dnia posiedzenia niejawnego do tutejszego sądu nie wpłynęły dokumenty określone w wezwaniu.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej cyt. jako "p.p.s.a." prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagała się skarżąca, przysługuje w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe wykazanie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony.
Skarżąca w złożonym wniosku ograniczyła się do stwierdzenia, że nie ma majątku oraz że dochody brutto jej rodziny wynoszą 4.028 zł miesięcznie, która to kwota wystarcza jedynie na pokrycie podstawowych wydatków.
Na podstawie art. 255 p.p.s.a. wezwano ją zatem do przedstawienia dokumentów wymienionych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, a obrazujących sytuację jej rodziny. Pomimo upływu terminu wskazanego w wezwaniu, skarżąca nie złożyła żądanych dokumentów.
Należy zatem wyjaśnić, że zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania sądu (lub referendarza sądowego) wystosowanego w trybie określonym w art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że sąd (lub referendarz sądowy) nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy pozostaje niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Konsekwencją procesową takiego stwierdzenia może być nieuwzględnienie wniosku w jego pełnym zakresie, a nawet odmowa przyznania prawa pomocy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 613-614 i powołane tam orzecznictwo).
Oświadczenie skarżącej zawarte w złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowiło wystarczającej podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca, za wyjątkiem dokumentu potwierdzającego wysokość jej emerytury, nie przedstawiła innych dowodów potwierdzających niemożność poniesienia kosztów sądowych. W szczególności nie wykazała wysokości dochodów męża oraz braku oszczędności. Uniemożliwiła tym samym poczynienie wyczerpujących i niewątpliwych ustaleń dotyczących jej sytuacji majątkowej. Nie udowodniła zatem, że nie jest w stanie ponieść wpisu od skargi wynoszącego zaledwie 188 zł, a zatem nieznacznie wyższego niż minimalny wpis pobierany w sprawach sądowoadministracyjnych.
Uwzględniając powyższe postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).