Uzasadnienie
P.Ś., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do lipca 2014 r.
W skardze tej, na podstawie art. 61 § 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skarżący zwrócił się do organu o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] a w przypadku braku uwzględnienia powyższego wniosku, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., wniósł o wstrzymanie wykonalności ww. decyzji przez Sąd.
W motywach uzasadnienia wniosku skarżący wskazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Zaznaczył, że dochodzona kwota jest wysoka, a organy podatkowe podjęły w stosunku do niego wszelkie możliwe sposoby zabezpieczenia, a następnie egzekucji. W ocenie skarżącego umożliwienie podejmowania dalszych działań egzekucyjnych przez organy będzie prowadziło do konieczności ogłoszenia przez niego upadłości i może skutkować egzekucją z posiadanych przez niego nieruchomości. Dodatkowo zajęcie wynagrodzenia, rachunków bankowych oraz wierzytelności uniemożliwia mu funkcjonowanie oraz prowadzenie działalności.
Skarżący wskazał również, że posiada zobowiązania na rzecz podmiotów trzecich, w tym zobowiązania alimentacyjne. Zdaniem skarżącego umożliwienie egzekucji z majątku podatnika, w świetle powołanych zarzutów, stanowi o ryzyku wystąpienia znacznej szkody, której nie zniweluje nawet ewentualny zwrot uzyskanych kwot pieniężnych. Nadto zastosowane już środki egzekucyjne skutkują brakiem możliwości poniesienia przez niego kosztów opłaty sądowej co zostało uwzględnione w ramach złożonego wraz ze skargą wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] odmówił skarżącemu wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.).
Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a.
Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków.
Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym.
Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem szczegółowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 253/15 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie.
W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14).
W rozpoznawanej sprawie skarżący domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wskazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków bowiem dochodzona kwota jest wysoka, a organy podatkowe podjęły w stosunku do niego wszelkie możliwe sposoby zabezpieczenia, a następnie egzekucji. W ocenie skarżącego umożliwienie podejmowania dalszych działań egzekucyjnych przez organy będzie prowadziło do konieczności ogłoszenia przez niego upadłości i może skutkować egzekucją z posiadanych przez niego nieruchomości. Dodatkowo skarżący podniósł, że zajęcie wynagrodzenia, rachunków bankowych oraz wierzytelności uniemożliwia mu funkcjonowanie oraz prowadzenie działalności. Skarżący wskazał też na konieczność regulowania zobowiązań wobec podmiotów trzecich, w tym alimentacyjnych.
Zaznaczyć jednak należy, że o ile kwota egzekwowanych należności oraz wystawione wobec skarżącego tytuły egzekucyjne, czy zastosowanie środki zabezpieczające wynikają z akt niniejszej sporawy o tyle aktualna sytuacja finansowa skarżącego już nie.
Część dokumentacji w tym zakresie skarżący przedłożył w zainicjowanym przed tutejszym Sądem postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy, jednakże i te dokumenty nie dały pełnego obrazu aktualnego stanu majątkowego skarżącego, co też znalazło wyraz z rozstrzygnięciu tut. Sądu w przedmiocie zwolnienia do kosztów sądowych. Zaznaczyć bowiem należy, że prawomocnym postanowieniem z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt I SPP/Go 25/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 1 czerwca 2020 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. W postanowieniu tym Sąd stwierdził, że skarżący nie przedłożył wszystkich istotnych dokumentów, które obrazowały by jego aktualną sytuację finansową.
Z oświadczeń i oraz dokumentów przedłożonych przez skarżącego w postępowaniu dotyczącym przyznania prawa pomocy wynika, że skarżący posiada stałe źródło dochodu ze stosunku pracy. Zaś w przedłożonych przez skarżącego wyciągach z dwóch rachunków bankowych prowadzonych przez [...] w nie odnotowano wpływów tytułem wynagrodzenia za pracę (ostatni przelew środków zatytułowany "wynagrodzenie" miał miejsce [...].09.2019 r.). Skarżący oświadczył, że wynagrodzenie to wpływa na kartę płatniczą [...] niemniej jednak wyciągów z tej karty nie przedłożył, pomimo, iż referendarz sądowy wzywał go do przedłożenia dokumentów potwierdzających źródło i wysokość otrzymywanych dochodów.
Skoro zatem skarżący nie przedłożył wszystkich dokumentów pozwalających zobrazować jego aktualną sytuację finansową, nie jest możliwa weryfikacja jego twierdzeń i ocena faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na ową sytuację skarżącego. W konsekwencji stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał aby w sprawie zachodziła realna możliwość zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Podkreślić również należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Podobnie, o zasadności wstrzymania wykonania decyzji nie świadczy sama konieczność regulowania zobowiązań względem osób trzecich.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.