Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa– dalej zwany Skarżącym, Stroną – złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej – dalej DIAS, organ – z dnia [...] lutego 2020 r. Zaskarżone postanowienie utrzymywało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2019 r., którym obciążono Skarżącego kosztami postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego wobec zobowiązanego Z.J. (dalej zwanego Zobowiązanym) w łącznej kwocie 4.089,90 zł.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie:
Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2015 r., prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku Zobowiązanego, celem wyegzekwowania nienależnie pobranych środków z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz nienależnie pobranych płatności ONW, wraz odsetkami za zwłokę. Odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone Zobowiązanemu w dniu 17 września 2015 r.
Organ egzekucyjny, zawiadomieniami z dnia [...] grudnia 2015 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...].
W związku z prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt [...], w przedmiocie ogłoszenia upadłości, obejmującej likwidację majątku Zobowiązanego, Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., umorzył postępowanie egzekucyjne, prowadzone wobec zobowiązanego, na podstawie art. 59 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o obciążeniu Skarżącego kosztami egzekucyjnymi w kwocie 4.089,90 zł, powstałymi w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym z majątku Zobowiązanego w oparciu o ww. tytuły wykonawcze. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz odstąpienie od ustalenia kosztów egzekucyjnych i nałożenia na wierzyciela obowiązku ich uregulowania lub ustalenie kosztów egzekucyjnych adekwatnych do faktycznie podejmowanych czynności, z uwzględnieniem dyspozycji zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14, (Dz. U. z 2016 r. poz. 1244).
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2018 r. Powyższe postanowienie zostało przez Stronę zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który prawomocnym wyrokiem z dnia [...] listopada 2018 r. sygn. akt [...], uchylił postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r.
DISA powołując się na prawomocny wyrok, postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., uchylił rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W dniu [...] września 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, ponownie rozpoznając sprawę, wydał postanowienie, którym orzekł o obciążeniu Wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie 4.089,90 zł, powstałymi w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym z majątku Zobowiązanego w oparciu o tytuły wykonawcze: z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2015 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie obciążenia Wierzyciela kosztami egzekucyjnymi powstałymi w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec Zobowiązanego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na datę wszczęcia egzekucji administracyjnej, stan faktyczny rozważanej sprawy, dotyczący naliczania kosztów postępowania egzekucyjnego, podlega ocenie na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 września 2016 r., tj. przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie bowiem z art. 21 powołanej ustawy zmienione przepisy w zakresie kosztów egzekucyjnych stosuje się wyłącznie do postępowań wszczętych po wejściu w życie tej ustawy.
W rozważanej sprawie wydanie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie obciążenia Wierzyciela kosztami egzekucyjnymi było następstwem umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego ostatecznym postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2017 r., w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a., z uwagi na ogłoszenie przez Sąd Rejonowy, prawomocnym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt [...], upadłości Zobowiązanego obejmującej likwidację jego majątku.
DIAS wskazał, że w przedmiotowej sprawie dokonano zajęcia wierzytelności w trzech różnych bankach. Zgodnie z art. 64 § 5 u.p.e.a., w brzmieniu sprzed zmiany, łączna wysokość naliczonej przez organ egzekucyjny opłaty za trzy zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego wyniosła 3.396,40 zł oraz opłata manipulacyjna w wysokości 669,90 zł. Ponadto, organ egzekucyjny naliczył wydatki gotówkowe powstałe w związku z kosztem wysłanej korespondencji w łącznej kwocie 22,60 zł, zgodnie z art. 64b ww. ustawy oraz opłatę za spisanie protokołu o stanie majątkowym Zobowiązanego w wysokości 3 zł, stosownie do przepisu art. 64 § 1 pkt 14 tej ustawy.
W ocenie organu drugiej instancji zgromadzony materiał dowodowy potwierdza prawidłowość naliczenia powyższych opłat oraz zasadność obciążenia Wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie 4.089,90 zł w sytuacji, gdy koszty te nie mogły być ściągnięte od Zobowiązanego.
Odnosząc się natomiast do argumentacji Strony, że zaskarżone postanowienie "zostało wydane z pominięciem wytycznych zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., a tym samym zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa (m.in. art.64 § 1 pkt 4, art. 64 § 6 i art. 64 § 8 u.p.e.a.), co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia wierzyciela kosztami niewspółmiernymi do podjętych przez organ egzekucyjny czynności bez analizy ich racjonalności", DIAS podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że skutkiem orzeczenia Trybunału nie jest wyeliminowanie z porządku prawnego podstawy prawnej do orzekania o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. z zastosowaniem procentowego sposobu obliczania opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej w odniesieniu do kwoty egzekwowanych należności, gdyż podstawa do takiego postępowania organu egzekucyjnego pozostała.
Stosowanie tych przepisów nie może natomiast prowadzić do przekroczenia maksymalnego rozsądnego pułapu, który w pierwszej kolejności powinien być wyznaczony przez ustawodawcę, a dopóki tego nie uczyni, organy stosujące prawo - a więc w nawiązaniu do realiów danej sprawy, którą rozstrzygają - muszą tak określać wysokość kosztów egzekucyjnych, aby nie można było zarzucić im naruszenia standardów określonych w omawianym wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
Dalej DIAS wskazał, że z wyroku Trybunału nie wynika taka wykładnia przepisu art. 64 § 6 ww. ustawy, która by zakładała, że wysokość opłat składających się na koszty egzekucyjne musi zawsze odpowiadać wartości nakładu pracy organu egzekucyjnego bądź faktycznie poniesionym przez organ wydatkom. Przeciwnie, Trybunał podkreślił, że z samej istoty opłat wynika, iż nie zawsze wiążą się one z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego oraz że pełnią one funkcję fiskalną, służąc finansowaniu aparatu egzekucyjnego. Za zgodne z Konstytucją Trybunał uznał stosunkowe określenie wysokości opłaty.
Natomiast - zdaniem Trybunału - ustawodawca dlatego powinien ustalić górną kwotę opłaty, bowiem w przypadku należności o znacznej wartości, brak takiej górnej granicy może powodować "całkowite wręcz zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat". Podkreślić należy, że w stosunku do opłaty manipulacyjnej, a także w stosunku do opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają jej maksymalnej wysokości, jedynie minimalną. Jednakże nieuzasadnionym z uwagi na naruszenie dyscypliny finansów publicznych byłoby, biorąc pod uwagę zapewnienie funkcji fiskalnej, obniżenie kosztów egzekucyjnych, tj. opłaty manipulacyjnej i opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego do łącznej wysokości 5,60 zł (do wysokości minimalnych stawek określonych w ustawie egzekucyjnej - 1,40 zł za opłatę manipulacyjną, 4,20 zł za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego) od jednego tytułu wykonawczego.
Z zaleceń Trybunału Konstytucyjnego jasno wynika dopuszczalność stosowania stawek procentowych jako jednej z metod określania wysokości opłat i to nie tylko w kwotach stawek minimalnych. Trybunał Konstytucyjny wyraźnie zakwestionował tylko brak stawek maksymalnych, nie zakwestionował natomiast możliwości stosowania stawek procentowych (gdyż wyraźnie ją dopuścił), a w konsekwencji nie wskazał na konieczność stosowania stawek minimalnych. Ponadto uwzględnić należy funkcję fiskalną kosztów egzekucyjnych. Koszty egzekucyjne mają bowiem zapewnić funkcjonowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna powinna polegać na uzyskaniu (przynajmniej częściowego) zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu.
Zdaniem DIAS ustawodawca w art. 1a pkt 12 lit. a, wymienił środki egzekucyjne możliwe do zastosowania przy egzekwowaniu należności pieniężnych, a regulując w art. 64 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasady obliczania opłat za zajęcie określonych składników majątkowych zobowiązanego, jedynie w odniesieniu do opłaty za zajęcie nieruchomości (art. 64 § 1 pkt 6), określił maksymalną wysokość tej opłaty, wskazując, że wynosi ona 8% egzekwowanej należności, nie więcej niż 34.200 zł. Natomiast określając wysokość opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, ustawodawca, mając na uwadze, że zastosowanie tego środka egzekucyjnego jest mniej skomplikowane i pracochłonne od zajęcia nieruchomości, wskazał, że opłata w tym przypadku wynosi 5 % egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4,20 zł. Przyjęto więc, że skoro maksymalna opłata za zajęcie nieruchomości przy stawce 8% podstawy egzekwowanej należności wynosi 34.200 zł, zatem przy stawce 5% egzekwowanej należności za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, maksymalna kwota opłaty wyniosłaby 21.375 zł. Natomiast w przedmiotowej sprawie opłata za ww. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego wyniosła 3.396,40 zł, zatem nie przekracza tej kwoty i stanowi zaledwie 15,89% maksymalnej kwoty, obliczonej według powyższej metodologii.
Zgodnie z art. 64 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wysokość opłaty manipulacyjnej ustawodawca określił na 1 % kwoty egzekwowanych należności objętych tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1,40 zł. Przyjmując więc jako podstawę maksymalną (stawkę za zajęcie nieruchomości w kwocie 34.200 zł, co stanowi 8% egzekwowanej należności, należałoby przyjąć, iż maksymalna opłata manipulacyjna, w wysokości stanowiącej 1% egzekwowanych należności, nie powinna być wyższa od kwoty 4.275 zł (34.200 zł: 8 = 4.275 zł). W niniejszej sprawie obliczona opłata manipulacyjna wyniosła 669,90 zł (1% od egzekwowanej należności, wynoszącej 66 987,07 zł, wg stanu na dzień wszczęcia egzekucji administracyjnej, tj. [...] września 2015 r.), a zatem kwota ta stanowi jedynie 15,67%, maksymalnej kwoty opłaty manipulacyjnej obliczonej w sposób jw. Organ drugiej instancji podkreślił, że opłata manipulacyjna jest odrębną opłatą, naliczaną obok innych opłat za dokonanie poszczególnych czynności egzekucyjnych.
Jest ona należna organowi egzekucyjnemu nawet wówczas, gdyby po doręczeniu zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego okazało się, że egzekucja jest bezskuteczna z uwagi na brak majątku zobowiązanego i niezależnie od zastosowanych środków egzekucyjnych i wyegzekwowania jakichkolwiek kwot na poczet dochodzonej wierzytelności. Wysokość ustalonej opłaty manipulacyjnej z uwagi na jej charakter, cel jaki ma zrealizować nie może więc być zbyt niska, symboliczna, albowiem wtedy nie będzie realizować ustawowego celu. Mając zatem na uwadze powyższy charakter opłaty manipulacyjnej i uwzględniając jej faktyczną wysokość, naliczoną dla skierowanych do egzekucji tytułów wykonawczych, uznano, że została ona naliczona z zachowaniem kryteriów wskazanych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14.
W związku z powyższym przy zachowaniu proporcji, że 5% opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, maksymalna kwota opłaty wyniosłaby 21.375 zł, a 1% opłata manipulacyjna 4.275 zł, kwoty te znacznie przewyższają wysokość kosztów egzekucyjnych, którymi organ egzekucyjny obciążył Wierzyciela, co powoduje, że ustalona wysokość kosztów egzekucyjnych nie może być uznana za realizującą w nadmiernym stopniu funkcję represyjną. Organ na poparcie swojego stanowiska przywołał orzeczenia sądów administracyjnych.
Odnosząc się do argumentacji Skarżącego że "organ egzekucyjny, wyliczając koszty egzekucyjne, mógł się oprzeć na ustawie z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, pomimo, iż wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia w związku z dostosowaniem w tym czasie systemów informatycznych", DIAS stwierdził, że ustawa nabiera mocy prawnej dopiero po wejściu w życie. W związku z powyższym powołany przez Żalącego akt prawny nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.
W złożonej skardze Strona postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 6 i 64 § 8 u.p.e.a. w związku z art. 2, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim zaskarżone postanowienie pomija wytyczne dotyczące wykładni i zastosowania ww. przepisów Konstytucji RP zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016 r. sygn. akt SK 31/14 (Dz.U. 2016poz. 1244), w szczególności poprzez ich niezastosowanie podczas stosowania przepisów art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 6 i 64 § 8 u.p.e.a. i w konsekwencji obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi niewspółmiernymi do faktycznie podjętych czynności.
Ponadto Skarżący kwestionuje argumentację Strony przeciwnej, że w niniejszej sprawie nie ma możliwości zastosowania przepisów ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, podnosząc, że ww. ustawa "powinna być dla organu administracji skarbowej wytyczną dotycząca sposobu naliczania wysokości kosztów egzekucyjnych, pomimo pozostawania, póki co, aktem prawnym oczekującym na wejście w życie". Wskazując na powyższe okoliczności, Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia DIAS oraz zasądzenie od Strony przeciwnej na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 119 p.p.s.a. sprawa może być bowiem rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli:
- 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania;
- 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy;
- 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania;
- 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
W niniejszym przypadku na skutek skargi, kontroli Sądu zostało poddane postanowienie w przedmiocie obciążenia kosztami egzekucyjnymi, a więc mieszczące się w katalogu postanowień wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Tym samym sprawa ta mogła być skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym z urzędu.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie m.in. art.. 64 § 1 pkt 4 oraz 64 § 6 u.p.e.a. Zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i pkt 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - w wysokości 5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr. Na podstawie natomiast art. 64 § 6 u.p.e.a., organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
W dniu 28 czerwca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem w sprawie SK 31/14 uznał, że: 1. Art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599) w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
2. Art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz że art. 64 § 1 pkt 1-5, 7, 11, 12 i art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat egzekucyjnych i opłaty manipulacyjnej, nie są niezgodne z art. 217 Konstytucji.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga to, że ocena legalności zaskarżonego postanowienia wymaga uwzględnienia, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. Sąd wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie I SA/Go 395/18 uchylił postanowienie DIAS z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.
W związku z powyższym kontrolując zaskarżoną decyzję zachodzi konieczność zastosowania art. 153 ustawy p.p.s.a. zgodnie, z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Przepis art. 153 ustawy p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.
Uregulowanie zawarte w art. 153 ustawy p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ustawy p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki NSA z 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 i 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podsumowując, zarówno organy administracyjne, których działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał.
W tak zakreślonych ramach prawnych sprawy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem ocena legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ nie wykonał w sposób prawidłowy zaleceń WSA co do dalszego postępowania w sprawie, czym naruszył przepis art. 153 p.p.s.a., a co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W wyroku z 29 listopada 2018 r. sygn.. akt I SA/Go 395/18 wydanym w sprawie Sąd stwierdził, że "w sprawie organ egzekucyjny obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 4.089,90 zł. Przy czym z prowadzonej egzekucji uzyskał jedynie kwotę 2,01 zł. Nie można zapomnieć, że w przypadku egzekwowania należności pieniężnych postępowanie egzekucyjne powinno doprowadzić co do zasady do odzyskania należności od zobowiązanego zatem majątek wierzyciela powinien ulec powiększeniu a nie uszczupleniu. Obciążenie wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego pomimo, iż jest prawnie dopuszczalne nie może stanowić dla niego sankcji za wszczęcie egzekucji."
Dalej Sąd wskazał, że "nie sposób podzielić stanowiska organu jakoby usprawiedliwieniem dla tak ustalonej kwoty kosztów egzekucyjnych był fakt, że suma wysokości opłat manipulacyjnej (669,90 zł) i za zajęcie rachunku bankowego (3.394,40 zł) stanowi kwotę, której wysokość nie przekracza kwoty odpowiadającej wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w czwartym kwartale 2017 r., tj 4.516,69 zł.
Jakkolwiek opłaty ustalane przez organy egzekucyjne są konsekwencją prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a zatem następstwem braku dobrowolnego wykonania świadczenia przez zobowiązanego, to jednak wysokość tych opłat, szczególnie kiedy obciążają wierzyciela, nie może pozostawać w oderwaniu od stopnia efektywności egzekucji, poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych".
Sąd wskazał, że czynności faktyczne jakie w sprawie były podejmowane przez organ egzekucyjny sprowadzały się w istocie do sporządzenia protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego oraz wysłania kilku pism (do banku, zobowiązanego oraz do strony skarżącej), co jest oczywiście naturalne przy zajęciu rachunku bankowego, niemniej jednak nie są to czynności wymagające szczególnych nakładów pracy nie są też obarczone wysokim poziomem skomplikowania uzasadniającym obciążenie wierzyciela, aż tak znacznymi kosztami postępowania. Sąd wskazał również, że organ nie wykazał powiązania pomiędzy faktycznie podjętymi czynnościami, a ustaleniem wysokości kosztów egzekucyjnych.
Sąd wskazał, że "postanowienie pomija wytyczne zawarte w wyroku TK z 28 czerwca 2016 r. a tym samym zostało wydane z naruszeniem art. art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 6 i art. 64 § 8 u.p.e.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP oraz w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia wierzyciela kosztami niewspółmiernymi do podjętych przez organ egzekucyjny czynności."
Powstała zatem uzasadniona wątpliwość, czy ustalone koszty egzekucyjne na podstawie stawek procentowych wskazanych w przepisach u.p.e.a. przystają do wzorców konstytucyjnych wynikających z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ, w razie braku interwencji ustawodawcy, winien ocenić czy ustalone koszty egzekucyjne na podstawie stawek procentowych wskazanych w przepisach u.p.e.a. przystają do wzorców konstytucyjnych wynikających z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. Organ winien zatem uwzględnić, czy wysokość kosztów egzekucyjnych, jest adekwatna w znaczeniu wskazanym przez Trybunał do poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny, nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych oraz czy pozostaje w związku z efektywnością egzekucji.
W postanowieniu będącym przedmiotem niniejszej skargi można uznać, że organ wskazał jakie koszty (wydatki) organ egzekucyjny poniósł w powiązaniu z konkretnymi czynnościami w postępowaniu egzekucyjnym (koszty korespondencji) jednak ponownie nie wykazał jaki nakład pracy organu egzekucyjnego legł u podstaw ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych. Nie zostało zatem wyjaśnione w sposób weryfikowalny czy ustalone w wysokości 4.089,90 zł z realizacji trzech tytułów wykonawczych z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz z [...] sierpnia 2015 r. koszty egzekucyjne pozostają w racjonalnej zależności z czynnościami podjętymi przez organ egzekucyjny. Określając wysokość kosztów egzekucyjnych na które składa się opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego oraz opłata manipulacyjna organ w ogóle nie odniósł się do kwestii adekwatności wysokości ustalonych kosztów egzekucyjnych względem czasochłonności, stopnia skomplikowania podejmowanych przez organ czynności, poniesionego nakładu pracy przy egzekwowaniu należności, nie rozważył, czy została zachowana racjonalna zależność między ustaloną wysokością opłat a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone, tak aby opłaty z jednej strony zapewniały przynajmniej częściowe finansowanie aparatu egzekucyjnego a z drugiej nie stały się swoistą sankcją pieniężną. Ponadto kwota kosztów którymi Skarżący został obciążony była tożsama z kwotą którą Sąd w wyroku I SA/Go 395/18 uznał, że była niewspółmierna do podjętych przez organ egzekucyjny czynności.
O ile organ pośrednio wskazał czynności jakie w toku postępowania wykonał (spisanie protokołu, wysłanie korespondencji do banków, doręczenie zobowiązanemu tytułów wykonawczych, zajęcie konta bankowego), to jednak w żaden sposób nie powiązał ich z wysokością powstałych kosztów. Wysokość kosztów egzekucyjnych powinna być powiązana z rzeczywistymi kosztami postępowania egzekucyjnego, a stosunek wysokości kosztów egzekucyjnych i czynności, za dokonanie których zostały one pobrane, powinien pozostawać w rozsądnej zależności, czyli tak jak wskazywał Trybunał Konstytucyjny. Na tym polegać ma miarkowanie z uwzględnieniem standardów określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, które winno być stosowane wówczas, kiedy można stwierdzić, że procentowo ustalone opłaty przekraczają maksymalny rozsądny pułap poszczególnych opłat.
Nie można nie zauważyć, że podejmowane czynności (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego) nie wymagały szczególnych nakładów pracy nie charakteryzowały się wysokim poziomem skomplikowania. Nie odpowiada standardom określonym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego odwołanie się przez organ do określonej kwotowo maksymalnej wysokości opłaty za zajęcie nieruchomości. Przyjęcie za punkt odniesienia przy określaniu kosztów egzekucyjnych za zajęcie innej wierzytelności, opłaty manipulacyjnej regulacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczącej wysokości tych kosztów przy egzekucji z nieruchomości należy ocenić jako absolutnie nieuprawnione. Podkreślić należy, że nakład pracy i ilość podejmowanych czynności przez organ egzekucyjny przy egzekucji z nieruchomości jest niewspółmiernie większy i jest wręcz skomplikowany w porównaniu do czynności, dokonanych w niniejszej sprawie, tj. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego.
Co do zasady są to czynności nieporównywalne, więc nie znajduje żadnego uzasadnienia (ani logicznego, ani racjonalnego, a tym bardziej prawnego), przy badaniu adekwatności wysokości ustalonych kosztów egzekucyjnych względem poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny odwoływanie się do stawki przewidzianej za zajęcie nieruchomości. Jako niewystarczającą i nieprzystającą do niniejszej sprawy należy uznać argumentację przyjętą przez organ z której wynika, że z uwagi na mniej skomplikowany charakter czynności zajęcia rachunku bankowego przewidziano 5% stawki, a nie 8% jak przy zajęciu nieruchomości. Organ przy tym wskazał, że wynikająca ze stawki 5% kwota, wyliczona ze stawki maksymalnej za zajęcie nieruchomości jest wyższa niż kwota kosztów którymi obciążył Stronę.
Organ na poparcie swojego stanowiska powołał się na szereg orzeczeń sądów administracyjnych w których za prawidłowy uznano sposób "rozliczenia" kosztów egzekucyjnych w sposób w jaki uczynił to w niniejszej sprawie organ. Organ jednak pominął to, że w niniejszej sprawie wydany został wyrok w którym Sąd wskazał, że wysokość opłat "nie może pozostawać w oderwaniu od stopnia efektywności egzekucji, poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności" oraz że obciążenie wierzyciela kosztami w wysokości 4.089,90 zł było niewspółmierne do podjętych przez organ egzekucyjny czynności. Do tych elementów organ w ogóle się w uzasadnieniu nie odniósł, pomimo że prowadzone postępowanie w zasadzie efektywne nie było - uzyskano kwotę 2,01 zł (które zostały zaliczone na koszty). Pomimo to organ uznał za adekwatne obciążenie Strony kosztami w wysokości 4.089,90 zł. Z akt sprawy nie wynika by w sprawie były podejmowane skomplikowane czynności oraz szczególnie duży nakład pracy.
Skoro ze stanowiskiem Sądu organ się nie zgadzał, powinien od wydanego w sprawie sygn. akt I SA/Go 395/15 wyroku złożyć skargę kasacyjną. Skoro tego nie uczynił w sprawie obowiązuje związanie wyrokiem o którym mowa w art. 153 P.p.s.a.
Ponadto w niniejszej sprawie występuje też wątpliwość czy dokonane przez organ czynności zajęcia rachunków bankowych uzasadniały obciążenie Stronę kosztami egzekucyjnymi. W tym zakresie Sąd pragnie wskazać na pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 693/15 oraz w wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 26 listopada 2014 r. sygn.. akt I SA/Po 638/14 i z 21 czerwca 2017 r. I SA/Po 1694/16, WSA we Wrocławiu z 28 lutego 2019 r. I SA/Wr 1162/18, z 25 lutego 2020 r. I SA/Wr 871/19. W powołanym orzeczeniu NSA wskazał, że we właściwym odczytaniu przepisu art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. wystarczające jest zastosowanie wykładni językowej. Zasadniczy prymat tego rodzaju wykładni prawa wynika z faktu, że prawo dociera do adresatów w postaci konkretnych przepisów prawnych i mogą oni oczekiwać, że ich obowiązki, czy uprawnienia są kształtowane treścią tekstu prawnego (zob. B. Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, Gdańsk 2013, s. 24).
Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że opłata egzekucyjna w wysokości wyżej określonej, może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Jednocześnie, w tym przepisie ustawodawca nie zawarł jakiegokolwiek przyzwolenia do pobierania opłat egzekucyjnych także wówczas, gdy dojdzie do zajęcia rachunku bankowego, na którym nie było jakichkolwiek środków finansowych. W doktrynie prawa od dawna podnosi się, że podstawową wadą konstrukcyjną omawianej regulacji jest brak jakiejkolwiek zależności pomiędzy poborem opłat, a skutecznością prowadzonej egzekucji, co prowadzi w niektórych sytuacjach do generowania wysokich kosztów egzekucyjnych, przy jednoczesnym braku realizacji, chociażby w części, dochodzonego obowiązku pieniężnego (zob. R. Hauser, W. Piątek w: R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2016, s. 327).
Skład orzekający w sprawie w pełni akceptuje pogląd wyrażony w przywołanym wyroku i przyjmuje go za własny.
Wskazywane postulaty - po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14, w którym Trybunał stwierdził, że: "Art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, oraz że art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP" - dostrzeżone zostały przez ustawodawcę, bowiem w art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1553), która wejdzie w życie 20 lutego 2021 r. [z wyjątkami wskazanymi w art. 15 pkt 1 i pkt 2] przewidziano w zmienionym art. 64 § 4 maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych (...) nie więcej niż 40 000 zł, natomiast w zmienionym przepisie art. 64 § 6 (po zmianie, w innej jednostce redakcyjnej) przewidziano, że opłata manipulacyjna wynosi 40 zł, a w przypadku wszczęcia egzekucji [...] 100 zł. W art. 64 § 2 i § 3 uregulowano także szczególne sytuacje związane z poborem opłaty manipulacyjnej.
Zatem, to nie samo zajęcie rachunku bankowego, lecz wysokość "wyegzekwowanych środków pieniężnych" będzie stanowić o należnym organowi egzekucyjnemu wynagrodzeniu, uzależnionym od swego rodzaju "skuteczności" podejmowanych czynności egzekucyjnych. Także wysokość opłaty manipulacyjnej została znacznie zredukowana.
Powyższa nowelizacja - według składu orzekającego w sprawie - ma charakter uściślający, a więc służący czytelnemu interpretowaniu przepisów obowiązujących dotychczas i potwierdza, że także przed wejściem jej w życie, przepis art. 64 § 4 u.p.e.a. należy odczytywać jako odnoszący się do "wyegzekwowanych środków pieniężnych". Także, opłata manipulacyjna, pobierana na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a., powinna wiązać się ze swego rodzaju "skutecznością" podejmowanych czynności egzekucyjnych. Z tego też względu w ocenie składu orzekającego, słusznie Skarżący wskazuje, że przepisy ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw powinny być dla organów administracji skarbowej wytyczną dotyczącą sposobu naliczania wysokości kosztów egzekucyjnych.
W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że wyrok TK wydany został 28 czerwca 2016 r., a ustawodawca dopiero w lipcu 2019 r. przyjął ustawę regulującą kwestie uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjne i jednocześnie przyjął, że ustawa wejdzie w życie dopiero 18 miesięcy po ogłoszeniu, a więc 20 lutego 2021r. Z tego względu należy uznać, że w tym okresie istniało i nadal istnieje zaniechanie prawodawcze, co z kolei uzasadnia nałożenie na organ (który domaga się określonych kosztów) obowiązku wykazania konkretnych czynności w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym które miały wpływ na powstanie kosztów egzekucyjnych w określonej wysokości, a przede wszystkim wykazania zachowania racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, tak aby opłaty te nie sprowadzały się do swoistej kary.
W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, że w toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunków bankowych zobowiązanego bankach, tj. w [...] - jednakże w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych w postaci zajęcia wierzytelności uzyskano z jednego rachunku kwotę 2,01 zł., co w zasadzie jest równoznaczne z brakiem wyegzekwowania należności (kwota przekazana na koszty). Z uwagi na brak możliwości wyegzekwowania kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego - na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a., stanowiącego, że wierzyciel pokrywa koszty postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego - organ egzekucyjny obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. W przepisie tym nie wskazano przyczyn niemożliwości ściągnięcia kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego, nie rozróżniono także powodów faktycznych i prawnych. W takiej sytuacji, wierzyciel nie tylko nie odzyskuje od zobowiązanego dochodzonej należności, ale jest obciążany kosztami bezskutecznej egzekucji. Dlatego też, oprócz wskazania podstawy prawnej obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, organ egzekucyjny winien był wziąć pod uwagę, czy w sprawie w ogóle wyegzekwowano jakąkolwiek należność.
Według składu orzekającego w sprawie, ww. okoliczności organ nie wziął pod uwagę, dlatego też należało ocenić, że organ egzekucyjny - bez należytego rozważenia - obciążył wierzyciela opłatami wyliczonymi na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a. Nie można bowiem uznać, że w toku egzekucji doszło do zajęcia wierzytelności, ponieważ od momentu wszczęcia egzekucji do jej zakończenia poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego na przynajmniej dwóch zajętych rachunkach bankowych nie było środków pieniężnych (a na jednym kwota 2,01 zł). Skoro więc przepis art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. nie przewiduje opłaty za samą czynność zajęcia rachunku bankowego, to dopóki nie dojdzie do faktycznego zajęcia wierzytelności na tym rachunku i chociażby częściowego wyegzekwowania należności, dopóty nie ma podstaw prawnych do naliczenia opłaty w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Nadto, także opłata manipulacyjna, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., powinna być powiązana ze skutecznością czynności egzekucyjnych.
Mając powyższe na uwadze obciążenie Skarżącego kosztami w wysokości 4.089,90 zł stanowi "całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat", a już zupełnie wysokość kosztów którymi został obciążony skarżący nie ma żadnego związku z efektywnością egzekucji.
Podsumowując, organ nie wykazał, że czasochłonność, stopień skomplikowania podejmowanych czynności, konieczny nakład pracy organu egzekucyjnego, pozwala na przyjęcie, że ustalone koszty egzekucyjne na podstawie stawek procentowych wskazanych w przepisach u.p.e.a. przystają do wzorców konstytucyjnych wynikających z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. Wydając zaskarżone postanowienie pominął zatem te argumenty, które zadecydowały o niekonstytucyjności zastosowanych przepisów, a przede wszystkim pominął wskazania wynikające z wyroku sygn. akt I SA/Go 395/18, który został wydany w sprawie.
W konsekwencji zaskarżone postanowienie narusza art. 153 P.p.s.a. przy tym zasadny jest zarzut naruszenia art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 6 i 64 § 8 u.p.e.a.
w związku z art. 2, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim zaskarżone postanowienie pomija wytyczne dotyczące wykładni i zastosowania ww. przepisów Konstytucji RP zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016 r. sygn. akt SK 31/14, w szczególności poprzez ich niezastosowanie podczas stosowania przepisów art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 6 i 64 § 8 u.p.e.a. i w konsekwencji obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi niewspółmiernymi do faktycznie podjętych czynności.
Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę i dokonać określenia wysokości kosztów egzekucyjnych tak, aby nie można było zarzucić mu naruszenia standardów wskazanych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W szczególności zatem organ powinien zbadać adekwatność ustalonych kosztów egzekucyjnych względem poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności w celu zachowania racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji, a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone, tak aby opłaty te nie przekroczyły maksymalnego rozsądnego pułapu.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 153 ustawy p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., na kwotę zasądzonych kosztów postępowania sądowego składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł
Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.