Uzasadnienie
P.W. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września oraz za listopad i grudzień 2013 r.
W przedmiotowej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie decyzji zabezpieczającej do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Jednakże skarżący w żaden sposób nie uzasadnił ww. wniosku. Jedynie, po wyszczególnieniu zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji, wskazał, że negatywne skutki takiego działania organów podatkowych uderzą również w skarb państwa (a więc podatników), gdyż jeśli decyzja okaże się błędna, za pomyłkę trzeba będzie pokrzywdzonemu podatnikowi wypłacić odszkodowanie. Zaznaczył również, że na obecnym etapie nie może prowadzić działalności gospodarczej i został pozbawiony źródła dochodu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie zaznaczył, że skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie podając podstawy prawnej oraz uzasadnienia żądania. Organ wskazał, że ww. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie był przedmiotem rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej albowiem jego adresatem, podobnie jak całej skargi, jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z kolei zgodnie z regulacją § 4 art. 61 P.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art.
- 61. Wyd. V. Lex).
W rozpoznawanej sprawie skarżący, w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po wyszczególnieniu zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji, wskazał jedynie, że negatywne skutki takiego działania organów podatkowych uderzą również w skarb państwa (a więc podatników), gdyż jeśli decyzja okaże się błędna, za pomyłkę trzeba będzie pokrzywdzonemu podatnikom wypłacić odszkodowanie. Zaznaczył również, że na obecnym etapie nie może prowadzić działalności gospodarczej i został pozbawiony źródła dochodu.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, iż w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację majątkową poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że został pozbawiony źródła dochodu. W aktach niniejszej sprawy brak jednak dokumentów wskazujących na zaprzestanie prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Z akt niniejszej sprawy nie wynikają również okoliczności wskazujące na aktualną sytuację finansową skarżącego. Nie sposób zatem zweryfikować czy twierdzenia skarżącego w tym zakresie polegają na prawdzie i czy okoliczność ta mogłyby spowodować znaczną szkodę czy też trudne do odwrócenia skutki.
Trudno tez przyjąć by którąkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. mógł spowodować fakt ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej organu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.