Uzasadnienie
B.T. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skargę na decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej w kwocie należności głównej 10.691,30 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 5.681,90zł.
Wyżej wymieniona skarga opatrzona datą 16 sierpnia 2005 r., do Izby Skarbowej wpłynęła w dniu 19 sierpnia 2005 r., a nadana została na poczcie (list polecony R [...]) w dniu 18 sierpnia 2005 r., co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy koperta z wyraźnym odciskiem datownika (k.61).
Natomiast zaskarżona decyzja doręczona została stronie w dniu 18 lipca 2005r. (potwierdzenie odbioru - k. 60 akt administracyjnych).
Sąd zważył:
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl powyższej regulacji skargę na decyzję doręczoną w dniu 18 lipca 2005 r. należało wnieść do dnia 17 sierpnia 2005 r.
W niniejszej sprawie skargę wniesiono za pośrednictwem poczty, a w myśl art. 83 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Niemniej chcąc dochować terminu do wniesienia skargi strona skarżąca powinna najpóźniej w dniu 17 sierpnia 2005 r. nadać na poczcie list zawierający skargę na wymienioną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Jak wyżej podano przesyłka listowa ze skargą została nadana skarżącego w dniu 18 sierpnia 2005 r. co oznacza, że czynności dokonano po upływie ustawowego terminu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy), zatem orzeczono jak w sentencji.