Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi określonego na 400 zł skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W równolegle prowadzonej sprawie żona skarżącego również została wezwana do uiszczenia 400 zł tytułem wpisu.
Z oświadczeń skarżącego oraz złożonych przezeń dokumentów wynika co następuje.
Skarżący mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Małżonkowie są właścicielami domu mieszkalnego o pow. 111 m. kw. Utrzymują się z wynagrodzenia za pracę skarżącego wynoszącego netto 2523,25 zł oraz emerytury otrzymywanej przez jego żonę, a wynoszącej netto 2257 zł. Miesięczne stałe wydatki małżonków skarżący określił na 3980,15 zł, zaliczając do nich również ratę kredytu hipotecznego w wysokości 2.400 zł. Skarżący ani jego żona nie mają oszczędności.
W tak ustalonej sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, jego wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej: "p.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie całkowitym, czyli takim jakiego przyznania domaga się skarżący, przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w jakiejkolwiek części.
Zasadą jednak jest ponoszenie przez strony całości kosztów związanych z ich udziałem w postępowaniu sądowym, zaś odstępstwo od tej zasady poprzez zwolnienie z kosztów sądowych może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych - uzasadnionych sytuacją majątkową strony - przy uwzględnieniu oczywiście wysokości kosztów postępowania. Koszty sądowe jako należności Skarbu Państwa winny mieć prymat wśród tych wydatków stron, które nie służą koniecznemu utrzymaniu. W konsekwencji, strona posiadająca stałe źródło dochodów winna poczynić oszczędności w swoich wydatkach do granic zabezpieczenia podstawowego utrzymania, tak by w maksymalnym możliwym zakresie partycypować w kosztach postępowania.
W świetle złożonych do akt sprawy dokumentów i oświadczeń niewiarygodne jest twierdzenie skarżącego o braku środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów sądowych. Skarżący i jego żona uzyskują stałe dochody z wynagrodzenia za pracę oraz emerytury. Wprawdzie nie mają oszczędności, lecz z informacji przedstawionych przez skarżącego nie wynika, że poniesienie wpisów w obydwóch sprawach prowadzonych z ich skarg (łącznie 800 zł) oraz pokrycie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru wykracza poza możliwości majątkowe ich rodziny.
Za uwzględnieniem żądania przyznania prawa pomocy nie przemawia akcentowany we wniosku fakt spłaty wysokich rat kredytu hipotecznego (2.400 zł miesięcznie). Należy bowiem zauważyć, a pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że koszty sądowe stanowią należności Skarbu Państwa i że powinny one być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami, a zobowiązania prywatne takie jak rata kredytu hipotecznego nie mają przed nimi pierwszeństwa (post. NSA z 20 października 2011 r. I OZ 783/11 LEX 984400). Akcentuje się również, że utrzymanie konieczne, stanowiące prawne ekonomiczne kryterium oceny istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy obejmuje, co oczywiste, wydatki związane z potrzebami mieszkaniowymi, co jednak nie oznacza, że dla zaspokojenia tych potrzeb niezbędne jest ponoszenie wydatku z tytułu spłaty rat kredytu hipotecznego (post. NSA z 16 marca 2011 r. II FZ 22/11 LEX 783814).
Z powyższych względów uznano, że skarżący nie wykazał przesłanek prawa pomocy i postanowiono jak w sentencji (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).