Uzasadnienie
E. G. W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2021.
W odpowiedzi na skargę organ administracji podał, że z uwagi na to, że skarżąca nie wniosła odwołania do organu II instancji od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] w sprawie płatności ONW na rok 2021, organ II instancji nie wydał decyzji, którą strona zaskarża do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i niniejsza sprawa została ostatecznie zakończona decyzją organu I instancji nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Stosownie do art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Z powołanych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, LEX nr 1079776).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca złożyła skargę na akt, który nie został wydany przez organ II instancji. Z odpowiedzi na skargę, a także akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że sprawa w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2021 została rozstrzygnięta decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] sierpnia 2022 r. nr [...]. Decyzja ta stała się ostateczna, bowiem skarżąca nie wniosła od niej odwołania. W rozpoznawanej sprawie nie został zatem spełniony warunek z art. 52 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że skarżąca wniosła skargę z naruszeniem art. 52 p.p.s.a., wskazując ponadto na decyzję organu
II instancji, która nie została wydana. Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.