Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, po kolejnym przeprowadzeniu postępowania podatkowego (sprawa była przekazywana do ponownego rozpatrzenia decyzjami organu odwoławczego - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].10.2001 r. Nr [...], z dnia [...].04.2003 r. Nr [...]) wydał w dniu [...] października 2003 r. decyzję Nr [...], w której określił CB sp. z o.o.- dalej zwanej CB albo Spółka - zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w wysokości 532.945,00 zł (Spółka zeznała za ten okres podatkowy podatek dochodowy w wysokości 375.153,00 zł). Według organu I instancji w roku podatkowym 1997 CB zaniżyła przychody o kwotę 94.329,30 zł oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 320.911,03 zł. Zawyżenie kosztów uzyskania przychodów wynikało z nieuzasadnionego zdaniem organu kontrolnego zaliczenia przez Spółkę do kosztów różnych wydatków, takich jak: poniesionych za sporządzenie umowy notarialnej dot. przeniesienia własności nieruchomości gruntowych, stanowiących opłatę za zmiany w księdze wieczystej, z tytułu kosztów pośrednictwa przy zakupie kamienicy, na nabycie mechanizmu sterującego bramy wjazdowej na posesję, gdzie znajduje się siedziba CB, poniesionych na prace adaptacyjne i modernizacyjne wynajmowanego obiektu, który podnajmowano w całości L. Sp. z o.o., na adaptację pomieszczeń salonu sprzedaży, który nie był własnością Spółki oraz poniesionych z tytułu świadczenia usług doradztwa finansowego na rzecz CB przez firmę [...], przy czym ostatnio wymienione koszty stanowiły w porównaniu z innymi zakwestionowanymi znaczącą kwotę, wynoszącą 286.699,52 zł. Zaniżenie przychodów Spółki o kwotę 94.329,30 zł w ocenie organu I instancji wynikało z udzielenia ZKS L. sp. z o.o., jako podmiotowi powiązanemu, pożyczki bez oprocentowania oraz zaangażowania środków CB na tzw. kredytowanie tego podmiotu.
Pełnomocnik CB odwołał się od decyzji I instancji wydanej przez organ kontroli skarbowej zarzucając naruszenie:
- - art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 1999r. Nr 54, poz. 572, z późn. zm.);
- - art. 122, art. 123 § 1, art. 180, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.);
- - art. 11 ust. 4 pkt 2 i art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482, z późn.zm.) poprzez niewłaściwą ich interpretację i zastosowanie a także dokonanie niewłaściwych ustaleń w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Odwołujący się poniósł, iż w decyzji
I instancji brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego, zaskarżona decyzja jest trzecią z kolei decyzją w sprawie, wydaną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej a organ ten w dwóch zasadniczych kwestiach dotyczących postępowania pozostał przy dotychczasowym stanowisku, co oznacza, iż nie zastosował się do wskazań organu odwoławczego.
Odnośnie naruszenia art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej pełnomocnik CB zarzucił, iż w protokole z kontroli nie zawarto oceny prawnej sprawy, co ograniczyło prawo podatnika do aktywnego uczestnictwa w postępowaniu kontrolnym, bowiem ocena taka umożliwiłaby podatnikowi zgłoszenie wniosków dot. ewentualnych innych czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy.
Domagając się w odwołaniu uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy bądź też uchylenia i umorzenia postępowania strona odwołująca się w zakresie kosztów uzyskania przychodów przedstawiła argumenty dotyczące wyłącznie usług firmy [...], nie wnosząc zastrzeżeń do pozostałych ustaleń.
Poniesienie kosztów w wysokości 286.699,52 zł na podstawie faktur wystawionych przez firmę [...], Spółka uzasadniała skomplikowaniem zagadnień związanych z różnicami kursów walut, co wymagało bardzo szerokiej wiedzy na temat gospodarki światowej, rynków kapitałowych, itp. Wiedzą taką nie dysponowali pracownicy CB, natomiast dzięki firmie [...] w 1997 r. Spółka na różnicach kursowych osiągnęła dochód, a nie stratę, jak miało to miejsce w innych latach.
Ustaleniu organu kontroli skarbowej dotyczącemu zaniżenia przychodów Spółki w 1997 r. o kwotę 94.329,30 zł stanowiącą rynkową wartość odsetek od kwoty wynikającej z umowy pożyczki i od pozostałych środków CB udostępnionych bez oprocentowania podmiotowi powiązanemu gospodarczo - Sp. z o.o. L. pełnomocnik podatnika przeciwstawił twierdzenie, iż przedmiotowa pożyczka była oprocentowana i została spłacona w 1998 r., a ponadto w 1997 r. CB nie naliczała i nie obciążała odsetkami wielu innych kontrahentów, z którymi nie była powiązana, przy czym w stosunku do spółki L. nie stosowano warunków korzystniejszych.
Po rozpatrzeniu odwołania i na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznając za bezzasadne zarzuty CB w zakresie nieuznania za koszt
Sygn. akt I SA /Go 202/05 uzyskania przychodów wydatków w wysokości 286.699,52 zł poniesionych w związku z fakturami wystawionymi przez firmę [...] na podstawie umowy z dnia [...].01.1997 r. w przedmiocie usług doradztwa finansowego, Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] grudnia 2003 r. wydał decyzję Nr [...], w której działając na podstawie art. 207 i art. 233 § 1 pkt 2 lit.a) Ordynacji podatkowej oraz art. 7, art. 15 ust. 1 i 6, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w kwocie 35.845,00 zł oraz określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w wysokości 497.100,00 zł.
Oceniając wydatki w łącznej wysokości 286.699,52 zł poniesione na podstawie wystawionych przez firmę [...] faktur: nr [...] z dnia [...].06.1997 r. w kwocie 30.632,99 USD, nr [...] z dnia [...].06.1997 r. w kwocie 19.137,49 USD, nr [...] z dnia [...].07.1997 r. w kwocie 7.817,60 USD oraz nr [...] z dnia [...].10.1997 r. w kwocie 43.645,80 DEM organ odwoławczy podkreślił, iż brak jest jakichkolwiek wiarygodnych dokumentów potwierdzających świadczenie wymienionych usług doradztwa finansowego przez firmę [...]. Organ II instancji nie kwestionując samej potrzeby zawarcia umowy doradztwa finansowego stwierdził, że w toku postępowania kontrolnego i odwoławczego podatnik nie udowodnił, iż przedmiotowe usługi zostały wykonane. W wątpliwość poddany został przy tym sam fakt zawarcia w dniu [...].01.1997 r. w Berlinie umowy w zakresie świadczenia usług doradztwa finansowego, bowiem prezes Spółki, którego podpis widnieje na dokumencie wymienionej umowy, w dniach [...].01.1997 r. przebywał służbowo w zupełnie innym, znacznie oddalonym miejscu w Niemczech, [...].
Na potwierdzenie, iż umowa z dnia [...].01.1997 r. nie była wykonana Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył szereg okoliczności, a mianowicie: brak potwierdzenia przez odpowiednie władze istnienia firmy [...]; nieujęcie przedstawionych przez CB a związanych ze sprawą usług doradztwa finansowego dokumentów, w tym faktur, w ewidencji pism, pomimo przyjętej i stosowanej w Spółce ewidencji korespondencji; brak jakichkolwiek kontaktów pracowników Spółki, w tym innych członków Zarządu, z firmą [...] oraz zeznania, że pozostali pracownicy, nawet akceptujący faktury, nigdy nie widzieli dokumentów sporządzonych przez tę firmę, jak też propozycji handlowych przez nią składanych.
Według oceny organu II instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do uznania, że wydatek w kwocie 286.699,52 zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej, gdyż brak jest dowodu na śiadczenie kwestionowanych usług przez firmę [...], a wobec powyższego brak jest związku przyczynowego pomiędzy poniesionym kosztem i uzyskanym przychodem.
Dyrektor Izby Skarbowej przyjął natomiast, iż zasadny okazał się zarzut odwołania dotyczący zwiększenia przychodów Spółki za 1997 r. o kwotę 94.329,30 zł stanowiącą rynkową wartość odsetek od kwoty wynikającej z umowy pożyczki z dnia 25.07.1996 r. i od pozostałych środków CB, które zostały udostępnione bez oprocentowania podmiotowi powiązanemu gospodarczo, to jest sp. z o.o. L.. Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, przeprowadzona kontrola i zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalają na stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 11 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wymieniony przepis wymaga ustalenia, iż podatnik pozostaje w związku gospodarczym z innym podmiotem krajowym i na jego rzecz wykonuje świadczenia w warunkach korzystniejszych, odbiegających od ogólnie stosowanych w miejscu wykonywania świadczenia.
Organ I instancji nie udowodnił, że Spółka stosowała wobec L. sp. z o.o. warunki korzystniejsze, odbiegające od warunków ogólnie stosowanych, wykazując jedynie, że od nieterminowo uregulowanych należności CB w 1997 r. otrzymała odsetki w kwocie 157.272,00 zł. Ustalając należne odsetki od pożyczki udzielonej sp. z o.o. L. organ kontrolny nie wziął pod uwagę postanowień umowy, określonych w niej warunków spłaty, w tym oprocentowania. Kapitał użyczony L. sp. z o.o. w 1996 r. był zwracany sukcesywnie w ratach, począwszy od [...] lipca 1998 r. i ostatecznie został uregulowany w 1999 r., zatem zagadnienie zwiększenia przychodów Spółki o wartość rynkową odsetek może być przedmiotem analizy dopiero w momencie spłaty, tj. w latach 1998 i 1999. Nie ma natomiast podstaw, aby z tego tytułu zwiększać przychody CB w 1997 r.
Biorąc pod uwagę powyższe organ II instancji wydał decyzję reformatoryjną, ustalając w oparciu o art. 7 ustawy podatkowej dochód do opodatkowania i dokonując stosownego wyliczenia podatku dochodowego za 1997 r., przy przyjęciu w szczególności, iż przychody wynosiły 97.222.044,65 zł (tak samo Spółka, natomiast według organu I instancji 97.316.373,95 zł) a koszty uzyskania przychodów to kwota 95.894.436,35 zł (tak samo organ I instancji, natomiast według Spółki 96.215.347,38 zł). Podatek według stawki
Sygn. akt I SA /Go 202/05 38% obliczono od podstawy opodatkowania 1.308.158,00 zł, określając wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę 497.100,00 zł (w decyzji I instancji 532.945,00 zł).
Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w części orzekającej zobowiązanie podatkowe CB w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w wysokości 497.100,00 zł zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki, zarzucając nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, co spowodowało naruszenie przepisu art. 12 i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Według strony skarżącej nastąpiło również naruszenie przepisów art. 207 § 2 i art. 210 § 1 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej i art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej.
Jak wynika z uzasadnienia skargi naruszenie art. 31 ust.1 ustawy o kontroli skarbowej skarżąca upatruje w braku, w sporządzonym w trakcie postępowania kontrolnego protokole, oceny prawnej sprawy będącej przedmiotem postępowania skarbowego, co ograniczyło prawo aktywnego uczestnictwa strony. Zawarcie takiej oceny w protokole z dnia [...].10.2003 r. umożliwiłoby podatnikowi "wnioskowanie ewentualnie innych czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy ". Podniesiono przy tym, iż zarzut powyższy nie został w ogóle rozpatrzony przez wydający zaskarżoną decyzję organ odwoławczy.
Skarżąca podaje, iż pod względem merytorycznym zaskarżona część decyzji sprowadza się do jednej kwestii, rozpatrywanej od marca 2001 r., a mianowicie do zawyżenia zdaniem organów podatkowych kosztów uzyskania przychodów przez CB o kwotę 286.699,54 zł z tytułu poniesionych przez Spółkę wydatków na rzecz firmy [...] za świadczone przez tę firmę na podstawie umowy z dnia [...].01.1997 r. usługi doradztwa finansowego w zakresie realizacji przez CB kontraktów na zakup węgla w Czechach. Strona skarżąca zaprezentowała przy tym pogląd, iż Dyrektor Izby Skarbowej przyjmując za niezasadne twierdzenia organu kontroli skarbowej, że doradztwo finansowe w zakresie uzgodnień rozliczeń dewizowych pomiędzy skarżącą a jej czeskim kontrahentem, spółką [...], nie wymagało wiedzy specjalistycznej i mogło być w pełni wykonane przez pracowników CB, tym samym wprost stwierdził, że istniała w przypadku strony skarżącej potrzeba skorzystania w tym zakresie z usług firmy zewnętrznej.
Na tej podstawie strona skarżąca wywodzi, iż niesporne jest zatem, że nowa regulacja rozliczeń CB z firmą [...], oparta najpierw o prognozowany na wiele miesięcy naprzód kurs dolara, a następnie o tak samo prognozowany kurs dolara i marki niemieckiej, była kwestią bardzo skomplikowaną, której nie można było rozwiązać tylko w oparciu o śledzenie
Sygn. akt I SA /Go 202/05 bieżących kursów walut, zatem tego typu ustalenia i prognozy musiały pochodzić od specjalistycznej firmy zewnętrznej.
Skarżąca nie zgadza się przy tym z, jej zdaniem dość zaskakującym, wnioskiem organu odwoławczego, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do braku jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających świadczenie usług doradztwa finansowego przez firmę [...] na rzecz CB. Skarżąca zarzuca, iż wniosek powyższy wynika z całkowicie błędnej oceny materiału dowodowego. Przytoczone zostały w tym zakresie argumenty zmierzające do zwalczenia zważeń Dyrektora Izby Skarbowej dotyczących m.in. ustaleń co do istnienia firmy [...]. W skardze wskazano m.in., że pismo Ministerstwa Finansów z dnia [...].07.2003 r. nie zawiera stwierdzenia o nieistnieniu firmy, a jedynie podaje, iż [...] nie jest zarejestrowana na terenie [...]. Zarzucając dodatkowo, że organ podatkowy nie wystąpił do odpowiednich władz terytorium wskazanego w fakturach wystawionych przez firmę [...] ani też do specjalistycznych wywiadowni gospodarczych pełnomocnik Spółki podniósł, iż fakt przelania za granicę środków pieniężnych wynikających z wymienionych faktur świadczy wyraźnie, że firma ta rzeczywiście istniała i prowadziła działalność gospodarczą.
Strona skarżąca utrzymuje także, że pozycja Prezesa Zarządu CB P.T., głównego udziałowca Spółki, jak również zakres jego uprawnień w porównaniu z pozostałymi członkami Zarządu, którzy byli tylko pracownikami Spółki, a nie jej udziałowcami, jest okolicznością uzasadniającą okoliczności związane z nieuwzględnieniem korespondencji z firmą [...] w ewidencji pism prowadzonej w CB. Pełnomocnik skarżącej kwestionuje również ustalenie organu II instancji, że zeznaniami świadków nie zostało potwierdzone wykonanie umowy przez firmę [...]. Według skarżącej wnioski powinny być odwrotne, skoro żaden świadek - pracownik Spółki nie stwierdził, iż któryś z nich był autorem koncepcji oparcia rozliczeń z czeskim kontrahentem o prognozowane kursy walut, a rozwiązania te przedstawiał na posiedzeniach Zarządu Prezes P.T..
W skardze wskazano też, iż organy podatkowe nie kwestionują uzyskania ewidentnych efektów finansowych wprowadzenia w 1997 r. innych zasad rozliczeń i to właśnie te efekty są podstawowym dowodem realizacji usługi przez firmę [...] na rzecz CB, bowiem tylko i wyłącznie dzięki wprowadzeniu formy rozliczeń zaproponowanej w ramach zawartej umowy osiągnięto ewidentne efekty finansowe w wysokości kilkuset tysięcy złotych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze organ podatkowy podkreślił, iż w szczególności nie doszło do naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, bowiem wymieniony w skardze protokół z dnia [...].10.203 r. nie jest protokołem kontroli, zawierającym ustalenia faktyczne i prawne, natomiast dotyczył czynności zapoznania CB z materiałami i dowodami zebranymi w postępowaniu podatkowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest nieuznanie przez organ podatkowy za koszt uzyskania przychodów wydatków w łącznej wysokości 286.699,52 zł z tytułu usług doradztwa finansowego firmy [...] na rzecz CB, na podstawie umowy z dnia [...].01.1997 r.
O zakwalifikowaniu danego kosztu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych do kosztów uzyskania przychodów decyduje przede wszystkim spełnienie przesłanki zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W myśl przepisu art. 15 ust. 1 ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
Ustawodawca oparł tę konstrukcję na zasadzie klauzuli generalnej z enumeratywnym wyłączeniem kosztów wymienionych w art. 16 ustawy. Brzmienie powołanej regulacji prawnej nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nie wszystkie wydatki poniesione przez podatnika są kosztami uzyskania przychodu; pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskanym przychodem zachodzić musi związek przyczynowo-skutkowy.
Wykazanie związku poniesionego wydatku z przychodami spoczywa na podatniku.
Ma on obowiązek nie tylko udokumentować, że wydatek został poniesiony, ale wykazać także, że poniesiony został w celu osiągnięcia przychodu.
Z materiałów zebranych w sprawie wynika, że skarżąca wykazała fakt poniesienia wydatku w wysokości 286.699,54 zł na rzecz firmy [...], jak również zawarcia umowy o świadczenie usług o charakterze doradczym, jednakże nie udowodniła otrzymania ekwiwalentnych świadczeń od kontrahenta. Działania konsultingowe mogą mieć różną formę, niemniej zaliczenie wydatków z tym związanych do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej musi opierać się na konkretnych zdarzeniach. Obowiązkiem podatnika jest wykazanie nie tylko poniesienia kosztu, ale również rzeczywiste korzystanie z usług tego rodzaju w celu uzyskania przychodu. Sam fakt zawarcia umowy i wypłaty określonych środków według faktur wystawionych przez kontrahenta nie są
Sygn. akt I SA /Go 202/05 dowodem na istnienie związku poniesionego wydatku z przychodami Spółki w kontrolowanym roku podatkowym. CB nie przedstawiła żadnego materialnego dowodu realizowanych świadczeń, jak chociażby opracowanych analiz i propozycji, o których mowa w § 2 umowy z dnia 14.01.1997 r. Z oceny całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie zasadne było wyprowadzenie wniosku przez Dyrektora Izby Skarbowej, że usługi doradztwa finansowego firmy [...] na rzecz CB nie były wykonane, więc nie ma podstaw do przyjęcia, iż wynagrodzenie wypłacone tej firmie na podstawie wystawionych przez nią faktur stanowi koszt uzyskania przychodów związanych z korzystnymi rozliczeniami ze sprzedawcą węgla, firmą [...] w Czechach.
Co do zasady należy przyjąć, że skarżąca miała prawo skorzystać z usług firmy zewnętrznej w zakresie ustalenia sposobu rozliczeń z dostawcą węgla, niemniej nieuprawnione jest twierdzenie skargi, iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przesądził o konieczności wykonania usług doradztwa finansowego przez specjalistyczną firmę zewnętrzną a następnie bezpodstawnie wywiódł, że brak jest jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających świadczenie usług doradztwa finansowego przez firmę [...] na rzecz CB.
W ramach prowadzonego postępowania zgromadzone zostały dowody, które zostały ocenione przez organ podatkowy zgodnie z przyjętą w art. 191 Ordynacji podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów. Wymieniony przepis zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny.
W świetle tych uprawnień i reguł organ podatkowy miał prawo m.in. poddać w wątpliwość sam fakt zawarcia umowy w dniu [...].0101997 r., prawidłowe też były jego oceny co do istnienia firmy [...]; przy czym słuszne było podkreślenie, iż sprawdzenie za pośrednictwem Ministerstwa Finansów dotyczyło terytorium Wielkiej Brytanii, bowiem w przedstawionych przez CB dokumentach kontrahent jako siedzibę określił [...]. Ewentualne poszukiwanie istnienia firmy [...] na innym terytorium nie obciążało organu podatkowego. Nie można bowiem na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek
Sygn. akt I SA /Go 202/05 przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika (zob. teza 1. wyroku WSA w Warszawie z dnia 7.04.2004 r., sygn. akt III SA 2081/02, LEX nr 146544). Mimo, że przepis art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie może to oznaczać obciążenia organu podatkowego nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok NSA z 1.06. 1999 r., sygn. akt III SA 5688/98, z 6.06.2000 r., sygn. akt III SA 1252/99). Stąd zarzut skarżącej dotyczący naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego i oceny zebranego materiału jest niezasadny.
Skład orzekający w niniejszej sprawie zgadza się przy tym z oceną dokonaną przez organ podatkowy, iż również zeznania świadków są potwierdzeniem niewykonania usług doradztwa finansowego przez firmę [...]. Znaczące jest, że przesłuchani pracownicy CB, w tym członkowie Zarządu Spółki pełniący funkcję w 1997 r., mimo że akceptowali faktury wystawione przez firmę [...], nie widzieli żadnych innych dokumentów, nie mieli żadnych kontaktów z tą firmą, nie znali jej reprezentanta/ów; od żadnego z pracowników nie uzyskano potwierdzenia istnienia opracowań przygotowanych przez [...]. Wzięto zatem pod uwagę szereg okoliczności, dowody oceniono rzetelnie, zgodnie z zasadami logiki, jak również doświadczenia życiowego.
Natomiast wobec zarzutu naruszenia art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej należy zwrócić uwagę, iż od [...].09.2003 r. (zm. w Dz.U. z 2003 r. Nr 137, poz.1302 - art. 8 tam) w treści tego przepisu jest wskazanie na odpowiednie stosowanie Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem m.in. jej art. 290 § 3, co pozwala twierdzić, iż w postępowaniu prowadzonym przez organ kontroli skarbowej protokół ma zawierać ocenę prawną sprawy będącej przedmiotem kontroli. Nie wchodząc przy tym w szczegółowe rozważania, czy zapis powyższy odnosi się tylko do postępowania kontrolnego czy odpowiednio również, na zasadzie art. 31ust. 2 pkt 3 ustawy o kontroli skarbowej, do postępowania podatkowego - wzgląd należy mieć przede wszystkim na przepis przejściowy ustawy nowelizującej, tj. art. 31 ust.2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów (...), w myśl którego postępowanie podatkowe wszczęte przez organy kontroli skarbowej przed wejściem w życie ustawy nowelizującej są prowadzone na zasadach określonych w
Sygn. akt I SA /Go 202/05 przepisach ustawy zmienianej w art. 8 w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie wszczęte zostało przed dniem [...].09.2003 r., zatem zarzut skargi o naruszeniu art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej jest całkowicie pozbawiony podstaw.
W tym stanie rzeczy, wobec niestwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn.zm.) skarga okazała się niezasługującą na uwzględnienie, zatem na podstawie art. 151 cyt. ustawy orzeczono jak w sentencji.
sędzia WSA sędzia WSA sędzia WSA
Joanna Wierchowicz Dariusz Skupień Krystyna Skowrońska-Pastuszko