Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] grudnia 2004r. nr [...] określającą skarżącej spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług od dokonanego importu samochodów osobowych marki "[...]"
Zarządzeniem z dnia 25 października 2005r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącej, adwokat [...], do przedłożenia pełnomocnictwa wraz z opłatą skarbową oraz złożenia dokumentu z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu skarżącej spółki -wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 28 października 2005r. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął bezskutecznie z dniem 4 listopada 2005r.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270) pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnik, mimo wezwania, obowiązku tego nie wykonał. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez osoby uprawnione do działania w ich imieniu i takie osoby są umocowane do udzielania pełnomocnictw procesowych. Wykazanie umocowania tych właśnie osób, a także osób, którym udzieliły one pełnomocnictwa warunkuje przyjęcie, iż skarga została złożona przez osobę uprawnioną do działania w imieniu skarżącej.
Natomiast nie wykazanie tego umocowania stanowi brak formalny skargi, który strona jest zobowiązana usunąć na wezwanie Sądu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Dokumenty te nie zostały do złożonej skargi dołączone i mimo wezwania skarżąca ich nie przedłożyła.
W myśl art. 58 §1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z tego też względu orzeczono jak w sentencji postanowienia.