Uzasadnienie
Skarżący Ł.S. wniósł skargę na uchwałę Nr X.59.2019 Rady Miejskiej w sprawie określenia zasad ustalania, poboru oraz terminów płatności i wysokości dziennych stawek opłaty targowej na terenie gminy [...].
Wskazaną uchwałą Rada Miejska, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506), art. 15 ust. 1, art. 19 pkt 1 lit. a pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 z późn. zm.), uchwaliła m.in. dzienną stawkę opłaty targowej. Paragraf drugi uchwały otrzymał następujące brzmienie: "§ 2. Ustala się dzienną stawkę opłaty targowej:
1)przy sprzedaży na stałych stanowiskach – w wysokości 30,00 zł za każde rozpoczęte 12 m² powierzchni;
- przy sprzedaży ze straganów przenośnych, samochodu, przyczepy samochodowej, obnośnej z ręki – w wysokości 15.00 zł;
- przy sprzedaży na parkingach i miejscach postojowych należących do gminy lub będących w zarządzie Burmistrza – w wysokości 700,00 zł za każde rozpoczęte 12 m² powierzchni.".
Skarżący wskazując na przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaskarżył wskazaną uchwałę z uwagi na to, że naruszyła ona jego społeczne uprawnienia oraz jego interes prawny. Wskazał również, że zakres jego skargi dotyczy § 2 pkt 3 uchwały.
Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący wskazał, że do wniesienia skargi legitymuje go nie tylko sama sprzeczność tej uchwały z prawem, bowiem została ona uchwalona bez jej wyłożenia dla społecznej partycypacji, zarówno przed, jak i po powstaniu, ale także związek tej uchwały ze strefą indywidualną praw i obowiązków Skarżącego. Narusza ona jego osobisty interes prawny. Podniósł również, że w jego przypadku istnieje bezpośredni związek miedzy zaskarżoną uchwałą a jego własną, indywidualną prawnie gwarantowaną sytuacją. W chwili wejścia w życie zaskarżonej uchwały Skarżący został pozbawiony konkretnych uprawnień i nadto nałożono na niego obowiązek, któremu nie jest w stanie sprostać.
Podkreślił, że w dniu 17 grudnia 2019 r. wezwał Radę Miejską do zmiany uchwały – usunięcia zaniechań i naruszeń w taki sposób, aby pobieranie opłaty targowej wiązało się z obowiązkiem posiadania zezwolenia na handel w strefie ruchu, tj. poprzez zmianę § 2 pkt 3 uchwały oraz w taki sposób, aby opłaty za handel w strefie ruchu zachowały charakter legalności i miały materiał pokrycia w handlu oraz aby zostało usunięte zaniechanie przeprowadzania społecznych konsultacji wśród handlowców poprzez ogłoszenie uchwały.
Podkreślił, że uchwałą w zaskarżonej części ustalono opłatę targową na parkingach i miejscach postojowych bez wskazania podstawy prawnej posiadania zezwolenia na handel w pasie drogowym. W jego ocenie wydaje się naruszenie prawa materialnego skarżącego. Powołując się na przepis art. 1 i 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych (Dz. U. nr 41, poz. 60), należy przyjąć, iż drogi publiczne mogą być wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem, polegającym na ruchu lub postoju pojazdów i ruchu pieszych. Stosownie do art. 40 wskazanej ustawy wykorzystanie pasa drogowego na inne cele niż transportowe wymaga zezwolenia. Za zajęcie pasa pobiera się opłaty (art. 4 i 40), a w wypadkach zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia – kary pieniężne. Pas drogowy to miejsce, np. pod urzędem miejskim, które nie wymaga zezwolenia od zarządcy na handel.
Skarżący podkreślił, że ustalona w § 2 pkt 3 uchwały stawka 700 zł za każde rozpoczęte 12 m² powierzchni nie jest oparta na żadnych racjonalnych argumentach, bowiem nikt z handlowców ani zwłaszcza sam Skarżący nie jest w stanie jej uiścić. W ocenie Skarżącego wskazuje to na pozaprawne cele, jakie legły u podstaw uchwały. Były one skierowane przeciwko Skarżącemu, gdyż tylko on handluje w miejscu postojowym, co ma charakter dyskryminujący, a więc narusza konstytucyjne prawo skarżącego. Wskazał na potrzebę zbadania legalności podstawy stawki opłaty targowej za każdy dzień handlu – zbliżonej do stawki ministerialnej – w miejscach postojowych i na parkingach i porównania ze stawką wcześniejszą.
Skarżący wskazał na konieczność przeprowadzenia społecznych konsultacji celem wyeliminowania wskazanych błędów, do czego Rada się nie odniosła. Jak podkreślił w odpowiedzi na wezwanie nie otrzymał odpowiedzi na żaden z podnoszonych postulatów.
Podkreślił, że w wyniku wejścia uchwały w życie zobowiązano go do ponoszenia opłaty targowej w wysokości przekraczającej wielokrotnie jego codzienny utarg. Tym samym uchwała stała się uchwałą zaporową dla skarżącego i uderzyła w jego dobro i interes prawny. Skarżący ponosił wcześniej opłatę 15 zł dziennie od 1 stanowisko, co pozwalało skarżącemu na wywiązywanie się z obowiązku ponoszenia opłaty targowej w wymiernie do dziennego utargu. Za 12 stanowisk płacił łącznie 180 zł dziennie (uchwała nr XVIII.99.2016 Rady Miejskiej z 18 marca 2016 r.). W wyniku zaskarżonej uchwały płaci 5.600,00 zł.
Nawiązując do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził, że ma zablokowany handel w miejscu intratnym, z którego czerpie korzyści, i które to korzyści finansowe z tytułu opłaty targowej mogłyby zasilać budżet gminy, ale w granicach legalnie podjętej uchwały.
Skarżący wystąpił z propozycją stawki 160 zł opłaty dziennej od jednego stanowiska ale została ona odrzucona.
Wskazał również, że opłata targowa w ogóle nie powinna być naliczana w miejscach, gdzie handel stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa. Opłata targowa nie może też stanowić pogwałcenia prawa, nie może stanowić kary za handel. Opłata w takim pojęciu nie jest zgodna z prawem podatkowym i traci swój wymiarowy sens, i stąd należy uznać ją za niebyłą i nieistniejącą.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) zwaną dalej P.p.s.a.
Wskazano odwołując się do treści art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że targowisko to wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż. Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach. Podkreślono odwołując się do wyroku SN z 18.11.1993 r., sygn. akt III ARN 68/93, że targowiskiem może być również pas drogowy. Oznacza to, że opłata za zajęcie pasa drogowego i opłata targowa są odmiennymi, niezależnymi opłatami, które mogą być naliczane niezależnie od siebie. Dla naliczenia opłaty targowej nie ma znaczenia uzyskanie zgody na zajęcie pasa drogowego.
Podkreślono również, iż stosownie do uchwały Rady Miejskiej z 26 czerwca 2014 r. brak było obowiązku przeprowadzania konsultacji w sprawie podjęcia chwały dotyczącej opłaty targowej.
Wskazano również, że zajmowanie miejsc postojowych i parkingowych na cele sprzedaży obniża atrakcyjność całego targowiska, utrudnia innym sprzedającym sprzedaż, poprzez zasłanianie ich stoisk, jak i utrudnia zaopatrzenie ich stoisk. Z tych względów opłata targowa jest odpowiednio wyższa. Zgodnie jednak z art. 15 i 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – stawka opłaty targowej nie może przekraczać 778,20 zł dziennie.
Na rozprawie w dniu 25 lutego 2021 r. Skarżący udzielił pełnomocnictwa, do protokołu, pełnomocnictwa adwokatowi W.G..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna, jednak z innych przyczyn niż bezpośrednio w niej wywiedzionych.
Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również, zgodnie z art. 3 § 1 pkt 5 P.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Podkreślić również wypada, że zarówno przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, jak i przepisy ustawy o samorządzie gminnym nie wprowadzają innych kryteriów kontroli aktów prawa miejscowego, aniżeli zgodność z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd administracyjny kontroluje zatem uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego wyłącznie na podstawie kryterium zgodności z przepisami prawa. Rolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest zatem ocena zaskarżonej uchwały z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Uwzględnić jednak należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Wniesiona przez Skarżącego skarga oparta została o treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Pod pojęciem "aktów prawa miejscowego" rozumieć należy akty normatywne zawierające przepisy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa, wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Uchwała stanowiąca w niniejszej sprawie przedmiot skargi zawiera wszystkie elementy charakteryzujące akt prawa miejscowego.
Kolejnym zagadnieniem, które podlegało badaniu Sądu, była legitymacja skarżących do zaskarżenia wskazanej uchwały. Badanie, czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej, jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 P.p.s.a.
Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (zob. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04), ponieważ skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, wyrok WSA w Krakowie z 11.09.2018 r., sygn. akt III SA/Kr 320/18 oraz S. Prutis, Ochrona samodzielności gminy jako jednostki samorządu terytorialnego, 2005, s. 367).
Wskazać również należy, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (zob. wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02). Ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01).
Na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736).
Podkreślić należy, że do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem. W skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196).
Przy czym o powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie prawa administracyjnego eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego.
Odnosząc przedstawione rozważania do rozpoznawanej przez Sąd sprawy stwierdzić należy, że naruszenie interesu prawnego skarżącego jest oczywiste. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych w stosunku do Skarżącego wydana została w dniu [...] listopada 2019 r., przez Burmistrza, decyzja określająca Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej. W podstawie prawnej decyzji powołano m.in. § 2 zaskarżonej uchwały. Z uzasadnienia decyzji wynika m.in., że Skarżący nie uregulował należnej opłaty targowej w związku z prowadzeniem handlu na targowisku miejskim w [...] oraz w miejscu postojowym przy ul. [...].
Sąd pragnie w tym miejscu podkreślić, że z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż w ramach granic wyznaczonych przez art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym rada gminy może wprowadzić opłatę targową, którą pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b oraz art. 19 pkt 1 lit. a tej ustawy, który daje radzie gminy kompetencję do określenia w drodze uchwały zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokość stawek opłaty targowej, która jednak nie może być wyższa od kwoty określonej w tym przepisie, gminy mają swobodę ustalania obciążeń podatkowych i mogą realizować własną politykę lokalną w tym zakresie, a zasadniczo jedynym ustawowym ograniczeniem w ustalaniu przez gminy stawek opłaty targowej jest zakaz przekraczania stawek maksymalnych określanych na każdy rok przez Ministra Finansów w formie obwieszczenia w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie dopuszczono możliwość ustalenia różnych stawek opłaty targowej na różnych targowiskach, w różny sposób i co do odmiennych asortymentów sprzedawanych towarów. Nie ma więc żadnych podstaw aby twierdzić, że ustawodawca pozbawił radę gminy możliwości zróżnicowania opłaty targowej w zależności np. od sposobu dokonywania sprzedaży, czy też rodzaju sprzedawanego towaru (zob. NSA w wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 984/13, którym uchylono wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 826/12, wyroki NSA z dnia 14 października 1993 r., sygn. akt SA/Po 73/93, z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1233/07, z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 232/10, z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1615/11, z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1218/16 i z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt III SA 733/97).
Prawo gminy do różnicowania stawek opłaty wynika również z art. 2 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, określającym zasadę samodzielności gminy oraz art. 168 Konstytucji RP. Samodzielność gminy oznacza, że w granicach wynikających z ustaw nie jest ona podporządkowana czyjejkolwiek woli oraz że w tych granicach podejmuje czynności prawne i faktyczne, kierując się wyłącznie własną wolą, wyrażoną przez jej organy pochodzące z wyboru. Samodzielność ta wynika zatem z granic określonych przez ustawy, które precyzyjnie ustalają zakres przedmiotowy, w którym samodzielność ta ma miejsce. Z kolei z art. 168 Konstytucji RP wynika, że jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie. W tym kontekście art. 19 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych upoważnia rady gmin do określania zasad (reguł) postępowania przy ustalaniu opłaty targowej. Ustalenie stawki opłaty targowej w różnej wysokości dla różnych przedmiotów sprzedaży, czy też sposobów sprzedaży wynika wprost z upoważnienia ustawowego. To zaś wskazuje na realizację normy wynikającej z art. 168 Konstytucji.
Tym samym rada gminy jest uprawniona do podjęcia uchwały różnicującej stawki opłaty z uwzględnieniem ustalonych przez siebie kryteriów. Powyższe pozwala gminie wpływać, przez kształtowanie pożądanej w danym czasie miejscowej polityki podatkowej, na lokalną gospodarkę, zapewniając swobodę w reagowaniu na bieżące potrzeby zbiorowe lokalnej społeczności (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1246/16). Potrzeby te mogą dotyczyć różnych sfer życia społecznego, czy gospodarczego. Uchwała organu gminy podlega jedynie badaniu pod względem zgodności z prawem a nie celowości, rzeczywiste zatem przesłanki podjęcia uchwały, o ile mieszczą się w granicach przepisów prawa, nie mogą być skutecznie kwestionowane. Warunkiem zróżnicowania stawek opłaty targowej są zatem uzasadnione względy społeczne i gospodarcze. W realiach niniejszej sprawy podnieść należy, że w uzasadnieniu uchwały wskazano, iż określenie w § 2 pkt 3 uchwały tak wysokiej stawki (700,00 zł) "za każde rozpoczęte 12 m² powierzchni" ma na celu zniechęcenie targujących do wystawiania towarów w miejscach stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa na targowisku.
Nie negując swobody gminy w zakresie różnicowania stawek opłaty targowej, stwierdzić należy, że sposób określenia jej wysokości w sposób określony w § 2 pkt 3 uchwały narusza przepis prawa materialnego - art. 19 pkt 1 lit a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 217 Konstytucji RP w zw. z art. 168 Konstytucji RP, poprzez określenie wysokości stawek podatkowych w taki sposób, że mogą one przekraczać maksymalne granice wskazane w ustawie.
Wskazać należy, że w powyższym zakresie zapisy § 2 pkt 3 uchwały nie daje pewności co do tego, iż maksymalna wysokość opłaty targowej określonej uchwałą nie może przekraczać maksymalnych granic wskazanych w ustawie. Zgodnie z art. 19 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy, w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 778,20 zł (stawka w roku obowiązywania uchwały).
Przypomnieć wypada, że w § 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały określono, iż stawkę opłaty targowej "przy sprzedaży na parkingach i miejscach postojowych należących do gminy lub będących w zarządzie Burmistrza – w wysokości 700,00 zł za każde rozpoczęte 12 m² powierzchni.". Określenie "za każde rozpoczęte 12 m² powierzchni" nakazuje zatem obliczyć wysokość opłaty jako iloczyn tej rozpoczętej powierzchni i określonej wartości opłaty. Nie zastrzeżono przy tym, że wynik ten nie może przekroczyć wynikającej z ustawy kwoty maksymalnej. Tym samym stwierdzić należy, że przyjęty w uchwale wzór obliczenia wysokości opłaty targowej nie stanowi dostarczonej gwarancji uzyskania dopuszczalnego rezultatu.
Sposób określenia przez radę gminy stawki opłaty skarbowej musi gwarantować, że maksymalna kwota, określono ustawowo, nie zostanie przekroczona. Uzależnienie wysokości stawki dziennej jedynie od metrażu zajętej powierzchni handlowej ("za każde rozpoczęte 12 m² powierzchni"), bez określenia górnego limitu tej stawki, wymogu tego nie spełnia.
Podniesione w skardze zarzuty dotyczące braku konsultacji przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały Sąd uznał za niezasadne.
Przepisy ustawy o samorządzie gminnym (art. 5a) nie nakazują bowiem przeprowadzania konsultacji społecznych w zakresie podejmowania uchwały o opłacie targowej. Takie konsultacje mogą być jedynie fakultatywne, co oznacza, że nie można skutecznie postawić zarzutu o ich braku.
Z tych też przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona uchwała w zaskarżonym zakresie § 2 pkt 3 w sposób istotny narusza prawo i na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. W punkcie II wyroku zasądzono od Gminy na rzecz Skarżącego kwotę 300 zł tytułem zwrotu części kosztów postępowania. Zwrot części kosztów postępowania obejmował kwotę uiszczonego przez Skarżącego wpisu od skargi (300 zł). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 206 P.p.s.a. odstąpił od przyznania Skarżącemu zwrotu kosztów obejmujących wynagrodzenie ustanowionego na rozprawie adwokata, uznając nakład pracy pełnomocnika za niewielki zwłaszcza, że podniesiona przez niego na rozprawie argumentacja sprowadziła się do powielenia zarzutów skargi, które nie zostały uznane przez Sąd jako zasadne.