Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Wójt Gminy ustalił Z.K. (dalej jako: "Strona", "Skarżący") oraz jego współmałżonce K.K. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021 w kwocie 550,00 zł.
Decyzja ta została doręczona Skarżącemu 19 lutego 2021 r.
Pismem z dnia [...] marca 2021 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na ww. decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Jak wynika z ww. przepisów ustawy procesowej możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna najpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się zgodnie, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym, choć oczywiście nie oznacza to, że w skardze nie można wnosić o uchylenie aktów go poprzedzających (por. postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., I OSK 392/11, CBOSA).
Zgodnie z art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.) postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. W postępowaniu podatkowym, prowadzonym w oparciu o regulacje Działu IV O.p., od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 220 § 1 O.p.). Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia art. 220 § 2 O.p.). Zgodnie z art. 13 § 1 pkt 3 O.p. organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest samorządowe kolegium odwoławcze – jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.
W przedmiotowej sprawie Skarżący uczynił przedmiotem skargi do sądu administracyjnego decyzję organu pierwszej instancji – decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2021 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021. Należy podkreślić, że od ww. decyzji służyło stronie skarżącej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Wójta Gminy w terminie 14 dni od daty doręczenia ww. decyzji, nie zaś skarga do sądu administracyjnego. O sposobie, terminie i trybie wniesienia odwołania Skarżący został prawidłowo pouczony w treści decyzji organu pierwszej instancji.
Wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 P.p.s.a. Jest to jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158).
W konsekwencji uznać należy, iż wniesiona przez Skarżącego skarga na decyzję organu pierwszej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.