Uzasadnienie
Skarżąca wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...]
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 17 marca 2011r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oświadczyła, że mieszka z mężem i osiemnastoletnim synem oraz że źródłem utrzymania rodziny jest jej emerytura w wysokości 1.046,11 zł oraz renta otrzymywana prze jej męża w wysokości 614,84 zł. Podała też, że jest właścicielką domu mieszkalnego oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 1,82 ha. Przedstawiła jednocześnie odpisy decyzji ustalających rentę i emeryturę w kwotach wskazanych we wniosku.
Wobec uznania przez Referendarz sądowego, że sama treść oświadczenia nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącej, wezwał skarżącą w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia, czy skarżąca lub jej mąż prowadzą działalność rolniczą bądź inną działalność gospodarczą z podaniem wartości dochodów z tej działalności, jak również oświadczenia o wysokości wydatków rodziny.
Skarżąca, pomimo dwukrotnego awizo (2 i 10 maja 2011 r.), nie podjęła przesyłki zawierającej wezwanie. Stąd też pismo uznano za doręczone z upływem 16 maja 2011 r. (k. 75).
Wobec nie przedłożenia przez skarżącą żądanych oświadczeń, Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 30 maja 2011r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu stwierdził, że zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania w trybie art. 255 P.p.s.a. ma ten skutek, że sąd nie może skorzystać z wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy jest niekompletny, a zatem niewystarczający do stwierdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Ostatecznie Referendarz uznał, że skarżąca nie wykazała przesłanek prawa pomocy.
Na w/w postanowienie skarżąca w ustawowym terminie skutecznie wniosła sprzeciw. W uzasadnieniu podała, że nie wiedziała o piśmie z 29.04.2011r. o którym dowiedziała się z chwilą otrzymania postanowienia z dnia 30 maja 2011r. Nadto wskazała, że działalność gospodarczą wraz z mężem prowadziła do czasu spłaty kredytu hipotetycznego. Z tytułu prowadzonej działalności nie otrzymywali dużych dochodów, gdyż uzbierane ze sprzedaży grzybów pieniądze były przeznaczane na dalszą działalność, opłatę mediów, opału itp. Obecnie skarżąca nie prowadzi działalności, jest coraz starsza i choruje na kręgosłup i nadciśnienie.
Sąd zważył:
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie sprzeciwu ma ten skutek, że postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego przyznania domagała się skarżąca, przysługuje w razie wykazania, że poniesienie pełnych kosztów utrzymania mogłoby narazić wnioskodawcę lub jego rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego.
W ocenie Sądu powyższe przesłanki zostały spełnione w przypadku skarżącej, ponieważ nie posiada ona środków z których mogłaby sfinansować należne w sprawie koszty sądowe. Z oświadczeń oraz dokumentów złożonych przez skarżącą wynika, że osobą schorowaną (cierpi na chorobę kręgosłupa, nadciśnienie), nie prowadzi też żadnej działalności gospodarczej. Jedyny dochód który otrzymuje to emerytura w wysokości 1.046 zł. Skarżąca jak podała spłaca regularnie zaległe zobowiązania, a pozostałe środki finansowe wystarczają jej jedynie na bieżące opłaty tj. opał, media, energia. Nie posiada też żadnych oszczędności.
W ocenie Sądu odmowa uwzględnienia wniosku w pełnym jego zakresie tamowałaby w tej sytuacji prawo skarżącej do poddania kontroli sądowej wydanej w jej sprawie decyzji administracyjnej. Uwzględniając jednak, że wpis od skargi stanowi jedyną opłatę sądową podlegającą uiszczeniu na obecnym etapie postępowania, orzeczono o zwolnieniu z obowiązku jej poniesienia i oddaleniu wniosku w pozostałym zakresie.
- - ---------------------- 3