Uzasadnienie
Decyzją z [...] stycznia 2020 r. Burmistrz (dalej: Burmistrz) ustalił M.B. (skarżącemu) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok w kwocie 204 zł. Decyzją opodatkowano: budynki mieszkalne (45,59 m kw., 7,74 m kw. i 8,58 m kw.), grunty pozostałe zajęte na tereny mieszkalne (42,92 m kw., 22,41 m kw.) oraz garaże wolnostojące (27,84 m kw.). Organ wskazał, że decyzję oparto o zapisy ewidencji gruntów i budynków oraz treść informacji podatkowej złożonej przez skarżącego.
Skarżący nie zgodził się z decyzją Burmistrza i w złożonym odwołaniu zakwestionował opodatkowanie miejsca garażowego w hali postojowej tak jak garażu wolnostojącego. Uznał, że w tym przypadku powinna być zastosowana stawka opodatkowania właściwa dla budynków mieszkalnych, ponieważ garaż mieścił się w budynku mieszkalnym i służył zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: organ odwoławczy, SKO) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: o.p.) utrzymał w mocy decyzję Burmistrza.
Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja ma oparcie w dowodach z wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz aktu notarialnego z dnia [...] marca 2019 r. Z rejestru gruntów wynika, że w odniesieniu do nieruchomości położonej w [...] wyodrębniono lokal mieszkalny o powierzchni 45,59 m kw., a powierzchnię pomieszczeń przynależnych określono na 7,74 m kw. (komórka lokatorska) natomiast pozostałe części, w tym części wspólne 8,58 m kw. i powierzchnia gruntu wynosi 42,92 m kw. i 22,41 m kw., a powierzchnia hali garażowej - 27,84 m kw. Podane wielkości wynikają też z informacji o nieruchomościach złożonych przez podatnika przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że zaskarżona decyzja jest zgodna z danymi tam zawartymi, a stawki przyjęte do opodatkowania nieruchomości zgodne są z Uchwałą Rady Miejskiej z dnia 10 grudnia 2018 r. nr 11/11/18. Decyzja w zakresie opodatkowania zarówno gruntów jak i nieruchomości budynkowych jest odzwierciedleniem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. SKO wskazał dalej, że kwestią sporną pozostaje opodatkowanie hali garażowej według stawek podatkowych obowiązujących budynki pozostałe, a nie - jak uważał skarżący - budynki mieszkalne.
Organ stwierdził dalej, że klasyfikacja budynków dla celów podatku od nieruchomości, zwłaszcza ustalenia, jakie kryteria powinien spełniać budynek, aby mógł być uznany za budynek mieszkalny, były już przedmiotem uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, a analiza orzecznictwa w tym zakresie wskazuje na ciągłość sporów w zakresie kwalifikowania budynków lub ich części do kategorii mieszkalnych na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jednak przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowiący, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków
Wg SKO w rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że zakupiony przez podatnika lokal w budynku wielorodzinnym należy do kategorii budynków mieszkalnych, w którego bryle znajduje się powierzchnia 890,98 m kw. oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako niemieszkalna stanowiąca - w odniesieniu do podatnika M.B. - udział wynoszący 1/32, co stanowi 27,84 m kw.. Również w akcie notarialnym dotyczącym nabycia przedmiotowej nieruchomości - na stronie 11 i 12 - znajduje się zapis o sprzedaży udziału wynoszącego 1/32 części we współwłasności nieruchomości stanowiącej lokal o przeznaczeniu innym niż mieszkalny (hala garażowa), położonego w budynku wielorodzinnym w [...]). SKO uznało, że nabycie garażu, jako udziału we współwłasności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalny (hala garażowa) prowadzi do tego, że lokal taki staje się odrębnym od budynku przedmiotem podatku od nieruchomości.
Tym samym stosuje się do niego odrębne stawki podatkowe. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm. - dalej: u.p.o.l.) stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części są zależne od tego, czy mamy do czynienia z budynkami lub ich częściami: a) mieszkalnymi, b) związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, c) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, d) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, e) pozostałymi, w tym zajętymi na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.
Zakwalifikowanie przedmiotu opodatkowania w postaci części we współwłasności nieruchomości, stanowiącej lokal o przeznaczeniu niemieszkalnym ma zatem istotny wpływ na opodatkowanie nieruchomości czy też ich części. SKO wskazało, że garaż, w rozumieniu potocznym, to pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów. Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku, przedmiot opodatkowania nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Podatek od nieruchomości zalicza się do podatków o charakterze majątkowym. W powołanej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wysokość stawek dla budynków lub ich części zróżnicowano w zależności od sposobu ich wykorzystania, co do zasady przyznając preferencje budownictwu mieszkaniowemu i zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, co znajduje wyraz w zróżnicowaniu stawek podatkowych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. i określeniu najniższej stawki dla podatników posiadających majątek przeznaczony do celów mieszkalnych.
Zastosowanie tej samej stawki do garaży, stanowiących odrębny przedmiot opodatkowania (odrębna własność lokali), jako części budynków mieszkalnych preferencyjnej stawki podatkowej z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. byłoby zatem niezgodne z obowiązującymi przepisami podatkowymi.
Skarżący nie zgodził się z decyzją SKO i pismem z [...] maja 2020 r. wniósł od niej skargę do WSA w Gorzowie Wlkp. Domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji zarzucił:
- - naruszenie prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., które miało wpływ na wynik sprawy z powodu dokonania przez SKO i organ podatkowy błędnej wykładni polegającej na błędnym uznaniu, że art. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. nie ma zastosowania do obliczania podatku od miejsca postojowego w budynku mieszkalnym, w którym znajduje się też mieszkanie skarżącego i błędne przyjęcie art. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. "pozostałe" do obliczenia tegoż podatku,
- - art. 122 i art. 187 § 1 o.p.
- - błędne ustalenia faktyczne polegające na bezkrytycznym przyjęciu przez SKO ustalenia organu podatkowego wynikające li tylko z aktu notarialnego, dokumentu ewidencji gruntów bez: analizy stanu faktycznego np. sposoby wykorzystania miejsca postojowego w hali garażowej, czy też dokonania pomiaru powierzchni do opodatkowania i obliczenia jej z zastosowaniem art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. lub przyjęcia korekty z dnia [...] lutego 2020 r. złożonej przez podatnika.
SKO wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja nie naruszała prawa.
W odniesieniu do opodatkowania garażu podziemnego, Sąd uznał, że zasadnie nieruchomość tę opodatkowano według stawki właściwej dla budynków "innych" (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.) a nie stawki właściwej dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.). Trafnie również argumentowano, że hala garażowa stanowi odrębny od budynku przedmiot opodatkowania, nawet w przypadku gdy znajduje się w budynku mieszkalnym.
Kwestia stawki podatkowej dla opodatkowania wielostanowiskowych lokali garażowych była przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę z 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11 (ONSAiWSA z 2012 r. nr 2 poz. 36). NSA uznał, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., a zatem jak dla budynków pozostałych, a nie mieszkalnych. WSA w Gorzowie Wlkp. podziela wykładnię zaprezentowaną w tej uchwale, i to nie tylko z tej przyczyny, że była ona dla Sądu wiążąca. Odsyła jednocześnie do lektury uzasadnienia tej uchwały, która była również podstawą oceny prawnej sformułowanej przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Trzeba jednocześnie zauważyć, że organ nie miał podstaw do zakwalifikowania miejsca parkingowego jako części budynku mieszkalnego, ponieważ z zapisów ewidencji gruntów i budynków wynikało, że garaż na kondygnacji oznaczonej jako "-1" zakwalifikowano jako "lokal niemieszkalny" (k. 4 akt podatkowych). Tymczasem, na co słusznie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dane wynikające z ewidencji – w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, ONSAiWSA z 2009 r. nr 5, poz. 88). Wyjątki od tej zasady związane są z sytuacjami, gdy informacje zawarte w tej ewidencji są sprzeczne z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (uchwała NSA z 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13 ONSAiWSA z 2014 r. nr 2 poz. 21). W sprawie skarżącego nie ujawniły się żadne okoliczności dające podstawę do podważenia zapisów ewidencji.
SKO trafnie argumentowało, iż o kwalifikacji hali garażowej na gruncie podatku od nieruchomości decydowało jej ustalone na podstawie wiążącego dokumentu przeznaczenie.
Stąd brak było podstaw do czynienia ustaleń nie służyła realizacji celów mieszkaniowych, lecz parkowaniu pojazdów, których zaniechanie było przedmiotem zarzutów skargi.
Sąd podzielił jednocześnie ustalenia organów podatkowych dotyczących powierzchni stanowiących podstawę opodatkowania w przypadku wszystkich opodatkowanych nieruchomości.
W odniesieniu do hali garażowej, ustaloną powierzchnię (27,84 m kw.) stanowił iloczyn powierzchni hali garażowej (890,98 m kw.) i ułamka (1/32 część) odpowiadającego udziałowi skarżącego we własności tej nieruchomości, co wynikało z treści umowy sprzedaży (§ 4 umowy - k. 19 akt podatkowych). Takie ustalenie podstawy opodatkowania znajdowało podstawę prawną w treści art. 3 ust. 4a u.p.o.l., gdzie mowa jest, że w przypadku garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym obowiązek podatkowy ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności.
Prawidłowo ustalono również powierzchnię części wspólnych budynku mieszkaniowego. Tu podstawę prawną w zakresie podstawy opodatkowania zawierał art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Mowa tam, iż w sytuacji gdy wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2019 r. poz. 737) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej. Skarżący, jako właściciel stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego stał się podatnikiem w odniesieniu do części wspólnych nieruchomości w rozmiarze odpowiadającym jego udziałowi w prawie własności. Zasadnie również organ powierzchnię tę ustalił na podstawie zgromadzonych dokumentów. Umowa sprzedaży, w której opisano wartości powierzchni części wspólnych nieruchomości wskazuje, że zapisy potwierdzają powierzchnię użytkową.
Skarżący podważając rozstrzygnięcie w tym zakresie wskazuje, że przyjęta przez organy za podstawę opodatkowania powierzchnia części wspólnych budynku mieszkalnego wynikająca z udziału skarżącego, a wynosząca 8,58 m kw. nie została ustalona na podstawie pomiarów fizycznych lecz wyłącznie o treść dokumentów w związku z czym brak było informacji, czy obejmuje ona także powierzchnie części wyłączonych z "powierzchni użytkowej" zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., czyli powierzchnię szybów dźwigowych i klatki schodowej. W ocenie Sądu stwierdzenia takie były nieuzasadnione. Organy wskazały dokumenty, na podstawie których dokonywały ustaleń (umowa sprzedaży - akt notarialny z dnia [...] marca 2019 r. oraz zapisy ewidencji gruntów i budynków).
Skarżący treści tych dokumentów niczym nie podważył. Kwestionując decyzję SKO wyłącznie hasłowo i w istocie nie zarzucając oparcia decyzji o wadliwe ustalenia faktyczne dotyczące powierzchni użytkowej części wspólnych budynku. Zwrócić należy uwagę, że opis nieruchomości zawarty w ww. umowie sprzedaży określał powierzchnię użytkową.
Ostatecznie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, a ustalona wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 204 zł wynikała z zastosowania prawidłowych stawek oraz była oparta prawidłowymi, gdyż opartymi na miarodajnych dowodach wskazujących dane będące podstawą do ustalenia podstawy opodatkowania.
Z opisanych przyczyn WSA w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę (art. 151 p.p.s.a.).