Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi ustalonego na 400 zł skarżący wnieśli o zwolnienie od tej opłaty.
Z oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym skarżących oraz ze złożonych dokumentów wynikało co następuje.
Skarżący są małżeństwem. Nie mają wartościowego majątku ani oszczędności. Są jedynie właścicielami 13-letniego samochodu osobowego. Oboje pracują – skarżąca zarabia 1552 zł netto, a skarżący 13,50 zł za godzinę będąc zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarżący są rodzicami dwóch uczących się córek, które pozostają na ich całkowitym utrzymaniu. Obok normalnych kosztów utrzymania skarżący spłacają zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok a wysokość miesięcznej raty ustalonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego wynosi 500 zł.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżących należało uwzględnić poprzez częściowe zwolnienie skarżących od kosztów sądowych.
Prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem o jego przyznanie nie jest w stanie ponieść bez narażenia siebie i rodziny na uszczerbek utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. ze zm. - dalej: "p.p.s.a.").
Zasadą jednak jest ponoszenie przez strony całości kosztów związanych z ich udziałem w postępowaniu sądowym (art. 199 p.p.s.a.), zaś odstępstwo od tej zasady poprzez zwolnienie z kosztów sądowych może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych - uzasadnionych sytuacją majątkową strony - przy uwzględnieniu oczywiście wysokości kosztów postępowania. Koszty sądowe jako należności Skarbu Państwa winny mieć prymat wśród tych wydatków stron, które nie służą koniecznemu utrzymaniu.
Z oświadczeń i dokumentów przedstawionych przez skarżących wynika, że uzyskują oni wprawdzie niewygórowane lecz stałe dochody. Niemniej wysokość tych świadczeń nie może być uznana za wystarczającą do poniesienia pełnych kosztów sądowych, w szczególności w zestawieniu z deklarowanymi stałymi miesięcznymi wydatkami małżonków oraz z faktem, że muszą oni ponosić raty obciążającej ich zaległości podatkowej.
Uznano jednak, że poniesienie 200 zł tytułem wpisu od skargi nie narazi skarżących na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
Dlatego właśnie postanowiono o zwolnieniu skarżących z wpisu od skargi w części przekraczającej tę kwotę i oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w pozostałej części (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).