Uzasadnienie
Z.P., reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania.
Postępowanie, które zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia [...] września 2013 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, Dyrektor Izby Skarbowej zawiesił z uwagi na wystąpienie Marszałka Sejmu do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie skutków prawnych wyroku Trybunału z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09, w którym orzeczono niekonstytucyjność m. in. art.20 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., czyli w okresie za jaki ustalono skarżącej zryczałtowany podatek dochodowy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Poinformował również, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie, jak też że decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2009 r. oraz uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2008 r. i umorzył postępowanie w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania oraz ewentualnie, z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. W motywach wskazał, że celem postępowania sądowoadministracyjnego jest dokonanie kontroli przez sąd, czy zawieszenie postępowania nie narusza przepisów i gdyby sąd stwierdził naruszenie takich przepisów, wyeliminowanie z obrotu takiego postanowienia blokującego prowadzenie i zakończenie postępowania (w realiach sprawy postępowania wznowieniowego). Zaprezentował stanowisko, że jeżeli organ sam doprowadził do tego stanu rzeczy przez podjęcie postępowania, to przestał istnieć przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej. Postanowienie podejmujące postępowanie eliminuje bowiem skutki postanowienia o jego zawieszeniu, tym samym bezprzedmiotowe stało się badanie merytorycznych przesłanek zawieszenia postępowania. Na poparcie powyższego wymienił szereg orzeczeń sądów administracyjnych.
Z kolei pełnomocnik skarżącego pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., złożonym w tym samym dniu w Biurze Podawczym Sądu (rozprawa w niniejszej sprawie została wyznaczona na dzień 26 czerwca 2014 r.), cofnął skargę. Podał, że w związku z tym, iż po wniesieniu skargi postępowanie zostało podjęte przez organ podatkowy i zakończone decyzją, nie widzi potrzeby dalszego popierania skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Cofnięcie skargi przewidują przepisy art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. Zgodnie z nimi skarżący może cofnąć skargę i co do zasady cofnięcie takie wiąże Sąd, który bada jednakże, czy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa lub czy nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przy stwierdzeniu którejś z wyżej wymienionych okoliczności Sąd musiałby uznać, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie nie występują negatywne przesłanki, o których mowa powyżej, zatem cofnięcie skargi dokonane przez skarżącego należało uznać za skuteczne. Postępowanie sądowoadministracyjne podlega w takiej sytuacji umorzeniu, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Powołany przepis określa, że jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W sprawie został uiszczony wpis stały w wysokości 100 zł. Opłata ta podlega zwrotowi, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Mając powyższe na względzie, na podstawie cyt. powyżej przepisów art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.