Uzasadnienie
Skarżący [...], działający przez pełnomocnika [...], w jednym piśmie procesowym wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji I instancji. Podał, że skarżone decyzje mają "charakter fiskalnego obciążenia strony" i z uwagi na bardzo trudną sytuację finansową skarżącego, który przez długi okres przebywał w areszcie tymczasowym i nie osiągał żadnego dochodu - ich wykonanie spowoduje znaczny uszczerbek dla utrzymania koniecznego rodziny i samego skarżącego. Dodał, że żona skarżącego jest osobą bezrobotną, zajmuje się wychowaniem dzieci i nie osiąga żadnego dochodu.
Ponadto skarżący podał, że w jego ocenie wskazane w skardze nieprawidłowości, jakich dopuścił się organ celny, powinny spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji, więc i z tego powodu - do czasu rozpatrzenia merytorycznych zarzutów przez sąd - zasadne byłoby wstrzymanie wykonania decyzji, bowiem jej wykonanie spowoduje "daleko idące ujemne konsekwencje dla strony i pozbawi stronę środków do życia".
Sąd zważył:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji.
Niemniej w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu. Cytowany przepis określa jako wyłączne powody wstrzymania wykonania następujące okoliczności: zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że należy mieć na względzie taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej powyżej zasady z art. 61 § 1 tej ustawy.
Przechodząc na grunt rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione przez pełnomocnika skarżącego nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uprawniony będzie wręcz pogląd, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nawet nie nawiązano do ustawowych przesłanek takiego wstrzymania, nie wykazując jakie niebezpieczeństwo mogłoby grozić z tytułu wykonania zaskarżonej decyzji: czy wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy też może jedno i drugie. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to wnioskodawca jest obowiązany wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt I GZ 199/06 - niepubl.).
Nie jest przy tym uzasadnione przyjęcie, że zapłata należności celnych ustalonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te zostaną wyegzekwowane. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody.
Skarżący w swoim wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał konkretnych zindywidualizowanych okoliczności, uzasadniających ten wniosek w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Poprzestał natomiast na stwierdzeniach i wskazaniach przystających bardziej do argumentacji, jaką należałoby przytaczać w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy. Odwoływał się bowiem do swojej trudnej sytuacji finansowej, wynikającej m.in. z tymczasowego aresztowania i twierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji "spowoduje znaczny uszczerbek dla utrzymania koniecznego" jego i rodziny. Ostatnia z wymienionych okoliczności to określona wyraźnie w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przesłanka przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym.
Zdaniem Sądu występowanie trudności finansowych nie może być utożsamiane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Również nawiązywanie we wniosku do zarzutów skargi i wskazywanych w niej nieprawidłowości nie może w żadnej mierze stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. O merytorycznej zasadności skargi Sąd rozstrzygnie bowiem po jej rozpoznaniu, natomiast niniejsze postępowanie może dotyczyć tylko i wyłącznie zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2004 r., sygn. FZ 136/04).
Mając zatem na względzie brak wykazania przez skarżącego wystąpienia którejkolwiek z przesłanek umożliwiających Sądowi zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.