Uzasadnienie
K.B., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014r. nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania.
Przyczyną zawieszenia postępowania, wszczętego na wniosek skarżącej z dnia [...] września 2013r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, było wystąpienie Marszałka Sejmu do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie skutków prawnych wyroku Trybunału z dnia 18 lipca 2013r. sygn. akt SK 18/09, w którym orzeczono niekonstytucyjność m. in. art.20 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998r. do 31 grudnia 2006r., czyli w okresie za jaki wymierzono skarżącej zryczałtowany podatek dochodowy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.
Pismem z dnia [...] lipca 2014r., Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie oraz decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2007r. oraz uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2007r. i umorzył postępowanie.
Wniósł o umorzenie postępowania ewentualnie, z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. Wskazał, że celem postępowania sądowoadministracyjnego jest dokonanie kontroli przez sąd, czy zawieszenie postępowania nie narusza przepisów i gdyby sąd stwierdził naruszenie takich przepisów, wyeliminowanie z obrotu takiego postanowienia blokującego prowadzenie i zakończenie postępowania (w realiach sprawy postępowania wznowieniowego). Jeżeli więc organ sam doprowadził do tego stanu rzeczy poprzez podjęcie postępowania, to przestał istnieć przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej. Postanowienie podejmujące postępowanie eliminuje bowiem skutki postanowienia o jego zawieszeniu.
Tym samym, bezprzedmiotowe stało się badanie merytorycznych przesłanek zawieszenia postępowania.
Organ na poparcie prawidłowości zaprezentowanego stanowiska powołał orzecznictwo sądów administracyjnych.
Pełnomocnik strony skarżącej, pismem z dnia [...] lipca 2014r. cofnął skargę wniesioną na postanowienie z dnia [...] marca 2014r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl przepisu art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie Sąd na podstawie całokształtu okoliczności sprawy nie stwierdził, aby wystąpiły przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne i w tej sytuacji przyjął, że strona skarżąca cofnęła skargę ze skutkiem prawnym.
Zważywszy na powyższe, Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu oraz art.161 §1 pkt1 p.p.s.a. umorzył postępowanie,.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art.232 §1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.