Uzasadnienie
Skarżąca J.S. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2002 r.
Zarządzeniem przewodniczącego z 1 czerwca 2009 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Zarządzenie nie zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącej (k. – 14 akt sądowych).
Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 1 lipca 2009 r., wezwano samą skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez podpisanie skargi oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (k. – 15 akt sądowych).
Zarządzenie to również nie zostało skutecznie stronie doręczone (k. – 17 akt sądowych).
Z powodu dostrzeżonych braków, dotyczących prawidłowości umieszczenia dla pełnomocnika skarżącej zawiadomienia, zarządzeniem z 25 sierpnia 2009 r. ponownie wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi, wskazanych w zarządzeniu z 1 czerwca 2009 r. (k. – 18 akt).
Pełnomocnik skarżącej nie odebrał także wyżej wskazanego zarządzenia.
Wezwanie to na podstawie art. 73 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 17 września 2009 r. (k – 27 akt).
Oznacza to, że termin do usunięcia braku formalnego minął z dniem 24 września 2009 r.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej sprawie, braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 wyżej wskazanej ustawy skargę należało odrzucić.