Uzasadnienie
Skarżąca Spółka z o.o. P w piśmie procesowym zawierającym skargę na wymienioną powyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej, wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca twierdziła, że jej wniosek jest w pełni uzasadniony w związku z tym, że wykonanie przez nią skarżonej decyzji, zmieniającej w sposób zasadniczy wymiar kwoty zobowiązania podatkowego, spowoduje utratę płynności finansowej. Podała też, że wniosek dotyczy wstrzymania przedmiotowej decyzji ze względu na szczególnie ważny interes strony. Według Spółki mogące powstać zdarzenia w wyniku wykonania skarżonej decyzji spowodują nieodwracalne skutki i niepowetowane straty niemożliwe już nigdy do odzyskania, bowiem jest to jedna z wielu decyzji organu podatkowego, tym samym stanowi o realnym zagrożeniu skarżącej.
Sąd zważył:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji.
W myśl art. 61 § 3 cyt. ustawy po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, niemniej należy zwrócić uwagę, że cytowany przepis, na zasadzie wyłączności, określa następujące powody wstrzymania wykonania: jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ustawy.
Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I GZ 170/06 i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania w pełni go podziela.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca podniosła też argument dotyczący szczególnie ważnego jej interesu, a ta okoliczność, jako niestanowiąca ustawowej przesłanki, w żadnym razie nie może prowadzić do zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Nie ma przy tym podstaw do przyjęcia, że zapłata należności podatkowych określonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody ("niepowetowanych strat niemożliwych już nigdy do odzyskania" – jak określono we wniosku), która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te zostałyby wyegzekwowane. Przyznać trzeba, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest wprawdzie dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody. Nawet wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadzać się będzie bowiem do egzekucji należności pieniężnych, realizowanej zgodnie z zasadami i trybem określonymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdzie skarżąca jako zobowiązana będzie mieć zagwarantowane odpowiednie środki ochrony prawnej, by zwalczać samą egzekucję.
Skarżąca Spółka w swoim wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała przy tym żadnych konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności, uzasadniających ten wniosek. Natomiast tylko ogólnikowe powoływanie się przez nią na taką okoliczność, jak utrata płynności finansowej oraz sugerowanie powstania zdarzeń powodujących nieodwracalne skutki i niepowetowane straty niemożliwe już nigdy do odzyskania nie może być uznane za wykazanie przez wnioskodawczynię, bo na niej spoczywał ten obowiązek, iż wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu cyt. przepisów art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając zatem na względzie, że nie zostało przez skarżącą wykazane wystąpienie żadnej z przesłanek pozwalających Sądowi na zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.